Τοξικό παρελθόν και οπορτουνισμός

Υπάρχει ένα «τοξικό παρελθόν» που ακολουθεί διάφορα εξέχοντα μέλη της πνευματικής ελίτ. Ο Μάνεα τάραξε τα νερά το 1991 όταν σε ένα δοκίμιό του (αναδημοσιεύεται στο Περί γελωτοποιών, Εκδ. Αγρα) κατήγγειλε τον δημοφιλή Ρουμάνο θρησκειολόγο Μίρτσεα Ελιάντε (που επί χρόνια δίδασκε στο Σικάγο και είχε πεθάνει καθαγιασμένος μια πενταετία νωρίτερα) για τους προπολεμικούς δεσμούς του με τη ρουμανική φασιστική οργάνωση Σιδηρά Φρουρά. Από τότε έγινε λόγος για πολλά ανάλογα παραστρατήματα ηρώων της εποχής μας: του Λεχ Βαλέσα με τη μυστική αστυνομία της Πολωνίας, του νεαρού Ιγκνάσιο Σιλόνε με τη φασιστική αστυνομία, του νεαρού Γκίντερ Γκρας με τα Waffen SS, ενώ πρόσφατα ο Μίλαν Κούντερα κατηγορήθηκε ότι είχε καταδώσει έναν γνωστό του στην τσέχικη Ασφάλεια.

Το 1991 ο Μάνεα ειρωνευόταν το «ευτυχές ολίσθημα» του Ελιάντε «που έγινε αφορμή για μια τόσο μεγάλη λύτρωση». Σήμερα, μάς ανοίγει τα μάτια: Το κυνήγι των μαγισσών στις μετακομμουνιστικές κοινωνίες κρύβει, λέει, (και) έναν πολιτικό οπορτουνισμό.