[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Νεραντζιές στην Αιγίνης

Κοίτα φωτογένεια η Αιγίνης στα πρωτοσέλιδα! Μια χαρά δρόµος φαίνεται, µε τις νεραντζιές, τις αναµµένες λάµπες. Πάλι δηµοσιότητα µε τις γιάφκες κέρδισε η Κυψέλη. Αλλη γειτονιά δεν υπάρχει να πάνε να νοικιάσουνε, εµείς πια διαθέτουµε το Πούλιτζερ της απρόσωπης πολυκατοικίας, των ασανσέρ όπου µπορεί κάποιος να ανεβοκατεβάζει Καλάσνικοφ σαν να είναι καρότσια της Λαϊκής και κανείς να µην αναρωτιέται τι συµβαίνει;

Φαίνεται πως έτσι είναι. Εδώ, στα στενά αυτά είναι που εργαζόµαστε νυχθηµερόν για την απόκτηση της αδιαφορίας η οποία θα µας επιτρέψει να επιβιώσουµε στη βίαιη καθηµερινότητα της πόλης. Εδώ είναι που σφυρηλατούµε την αναισθησία και χαλυβδώνουµε την απάθεια. Εδώ έχουµε µάθει να κυκλοφορούµε µε αντίξοες συνθήκες, σε πεζοδρόµια που όταν καταστρέφονται περνάνε µήνες για να ξαναφτιαχτούν, σε σκουπίδια που όταν συσσωρεύονται περνάνε µήνες για να ξαναµαζευτούν, έχουµε µάθει να ανεχόµαστε µικρές και µεγάλες αυθαιρεσίες. Τέλειο περιβάλλον για να κρύψεις όπλα και να στριµώξεις σχέδια καταστροφής ανάµεσα στα µικροαστικά µας πλάνα, τις ψαλιδισµένες επιθυµίες µας.

Κυψέλη και πάλι Κυψέλη, αναπόφευκτη δεξαµενή ανωνυµίας και ισοπέδωσης.

Ποιος είχε προσέξει όµως ότι έχει η Αιγίνης νεραντζιές; Ναι, µέσα στο στριµωγµένο σχέδιό της υπήρχαν τρύπες στο πεζοδρόµιο. Τα δέντρα φουντώνουν, και την άνοιξη ανάµεσα στις χίλιες µύριες βρώµες που αναδεικνύει η συνύπαρξη, µυρίζει και άνθη νεραντζιάς ο δρόµος, µπορείτε να το φανταστείτε;

Είναι βέβαια πιεσµένες οι καηµένες, χάνονται στο τσιµέντο και στη λαµαρίνα, κι ο δήµος δεν αδειάζει να καθαρίζει το περιβάλλον για να αναδειχτούν. Ακόµα και πριν χτιστούν παντού πολυκατοικίες τα πεζοδρόµια ήταν θεόστενα, πώς να διορθωθούν τώρα; Ωστόσο αν κάποια στιγµή οι κάτοικοι – τώρα που γνωρίστηκαν – αποφάσιζαν µόνοι τους να τις περιποιούνται, να καθαρίζουν απλώς τα πεζοδρόµια, τι επανάσταση θα γινόταν, ε; Και χωρίς Καλάσνικοφ πλέον.