Πιο αποδοτικιά by far…

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ η πιο διεισδυτική οικονομική ανάλυση των ημερών; Μην το ψάχνετε, ακούστε άλλη μια φορά τη διαφήμιση με τη Νίνα την κατσίκα, που είναι by far η πιο αποδοτικιά: «δίνει περισσότερα, αλλά τώρα ζητάει και λιγότερα». Ακριβώς έτσι θα έχουν σε λίγο τα πράγματα και με όλους εμάς…

Η κυβέρνηση, αφού έστειλε το πικραμένο γράμμα στον κ. Στρος-Καν, προσπαθεί να μας πει ότι δεν τρέχει τίποτα. Οτι όλα αυτά που γράφει ο κ. Γ. Παπακωνσταντίνου για διαπραγματεύσεις σχετικά με τους όρους δανεισμού από το πακέτο Ε.Ε.

– ΔΝΤ είναι θεωρητικά. Και ότι απλώς έχουμε μια μεγάλη περιέργεια να μάθουμε τι θα μας συνέβαινε εκεί όπου, τάχα, δεν θα πάμε.

Μακάρι να ήταν έτσι. Ομως όλοι πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι η χώρα διέβη τον Ρουβίκωνα. Και ότι ο δρόμος αυτός είναι χωρίς επιστροφή. Είναι επίσης ένας δρόμος ανηφορικός, ίσως εύκολος για τη Νίνα την κατσίκα, αλλά σίγουρα πολύ δύσκολος για τους πολίτες. Για αρκετά χρόνια θα κληθούμε και να προσφέρουμε περισσότερα και να ζητάμε λιγότερα.

Φως στο τούνελ
ΣΕ ΜΙΑ ΤΕΤΟΙΑ συγκυρία οι περισσότεροι τείνουν να ασχολούνται με το πώς φτάσαμε ώς εδώ. Μπροστά στο μέγεθος των δυσκολιών, που όλοι λίγο πολύ αντιλαμβάνονται, προτιμούν το παιχνίδι των ευθυνών. Φταίει μόνον η 5ετία του Καραμανλή; Ή μήπως όλα ξεκίνησαν με το ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του ΄80, που πολλαπλασίασε το μέγεθος του Δημοσίου; Η 8ετία Σημίτη με τα έργα των Ολυμπιακών δεν έπαιξε ρόλο στα σημερινά μας χάλια;

Ισως έχουν όλοι δίκιο. Μάλλον, όμως, έχουν όλοι άδικο. Τώρα, πια, ελάχιστη σημασία έχει το πώς φτάσαμε ώς εδώ. Αυτό που μετράει, αυτό που ζητείται από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, είναι φως στο τούνελ. Το πώς, δηλαδή, θα μπορέσει η ελληνική κοινωνία να βγει σε βάθος χρόνου από το αδιέξοδο.

Κυρίως, δε, απαιτούνται πολιτικές που θα κάνουν αυτή την πορεία λιγότερο οδυνηρή για τον κόσμο. Πολιτικές που θα αντιμετωπίσουν, εκτός όλων των άλλων, τη συλλογική κατάθλιψη η οποία τείνει να κυριαρχήσει στην κοινωνία μας. Γιατί αλλιώς, το επόμενο Πάσχα θα φάμε και τη Νίνα για να χορτάσουμε, αλλά μετά δεν θα δίνει γάλα…