Τηλεόραση

Χορευτικές παρωδίες
Της Πόπης Διαμαντάκου diaman@dolnet.gr

Τα χορευτικά ριάλιτι εξωθούν στην υπερβολή (μέχρι διακωμώδησής τους) ορισμένα στοιχεία του χορού, ενώ κέντρο βάρος του θεάματος είναι οι διασημότητες που συμμετέχουν
Κατάφεραν τα χορευτικά ριάλιτι να μετατρέψουν τον χορό σε νούμερο τσίρκου, που άλλοτε μοιάζει με σόου χαμστερακίων (όπως εκείνο που διαγωνίζονται χορευτικά ταλέντα, σαν το «So you think you can dance» του Μega) και άλλοτε με παράσταση «θηρίων» (διψασμένων για δημοσιότητα) σαν το «Dancing with the stars» του ΑΝΤ1.

Ποιος χορός; Οι εν λόγω εκπομπές θα μπορούσαν θαυμάσια να είναι και σόου πάλης. Σαν το Wrestling, αυτό το γκροτέσκο θέαμα θεατρικής πάλης που είχε γίνει μόδα στην αμερικανική τηλεόραση του ΄80. Σε αυτό ο καθείς εκ των παλαιστών είχε έναν ρόλο (του καλού, του κακού, του αστείου κ.λπ.) και συγκρούονταν τα μυώδη σώματά τους, με το κοινό να παραληρεί υποστηρίζοντας πότε τον έναν και πότε τον άλλον.

Το ίδιο όπως στην τηλεαρένα των παλαιστών, έτσι και σε εκείνη των τηλεχορευτών υπό τις παραληρηματικές ιαχές ενός κοινού «συγκρούονται» σώματα, με φιγουρατζίδικο πάθος. Και αν κάτι αποθεώνεται, δεν είναι ούτε η τέχνη ούτε η έκφραση της ανθρώπινης ψυχής- που αυτό είναι κάθε χορός- ούτε η ιστορία του χορού στον ανθρώπινο πολιτισμό, αλλά μόνο το σώμα ως εμπόρευμα.

Απόδειξη της ψυχρής αυτής, εμπορικής «ματιάς» στο ανθρώπινο σώμα, είναι το γεγονός ότι σπασμένα χέρια (σαν αυτό του Σταμάτη Γαρδέλη), στραμπουληγμένοι αστράγαλοι (σαν αυτόν του Κώστα Σόμμερ) και άλλα ατυχήματα γίνονται και αυτά μέρος του θεάματος, αντί να αποτελέσουν αιτία αποχώρησης του τραυματία ή ακόμη και αιτία να καταγγελθεί η σκληρότητα του σόου, που εξωθεί στα άκρα τις σωματικές αντοχές και μάλιστα αναιτίως. Αντιθέτως, οι τραυματισμοί θεωρούνται η πινελιά συγκίνησης που ενισχύει το σόου. Με άλλα λόγια, πρόκειται για μια παρωδία χορού που διαστρέφει πλήρως το νόημα και την κοινωνική του αξία.

Γι΄ αυτό και την απόλαυση στο φιλοθέαμον δεν την προσφέρει τόσο ο χορός όσο ο έλεγχος και η άσκηση εξουσίας από τις κριτικές επιτροπές προς τους συμμετέχοντες. Εξ ου και το χορευτικό ριάλιτι δεν είναι παρά μια εκτονωτική, καρναβαλική απομίμηση του καθημερινού ελέγχου στις ανθρώπινες ζωές.

Λένε πως ο χορός κερδίζει έδαφος σαν χόμπι στις μέρες μας. Μακάρι. Αλλωστε οι συνθήκες ασφυξίας μοιάζουν πολύ με εκείνες άλλων εποχών, όταν ορισμένοι χοροί αποτέλεσαν μέρος της έκφρασης της λαϊκής ελευθερίας, εξ ου και χορεύονταν σε κρυφά, παράνομα κλαμπάκια (όπως το σουίνγκ στη Γερμανία του Μεσοπολέμου, το ροκ εν ρολ στη μικροαστική Αμερική του τέλους των 50s, για να γίνει την επόμενη δεκαετία το σύμβολο της κοινωνικής απελευθέρωσης).

Μόνο που είναι κρίμα από τελετουργία, αρμονία και επανάσταση ο χορός να καταντήσει καρναβαλικό ριάλιτι. Κρίμα!
Πολλή ΤV

Ερευνες on camera. Τηλεφωνικοί διάλογοι μεταξύ υπόπτων για συμμετοχή σε τρομοκρατικές οργανώσεις που αφήνονται να διαρρεύσουν και απαγγέλλονται σαν μίνι θεατρικά από τα δελτία ειδήσεων. Για ακόμη μία φορά παρακολουθούμε ένα τρομοριάλιτι να εξελίσσεται από δελτίο σε δελτίο, το οποίο μάλιστα έχει δώσει ρόλο στο φιλοθέαμον, του θεατή- μάρτυρα των μεγάλων αστυνομικών επιτυχιών. Λες και χωρίς το δικό του «βλέμμα» αυτές δεν υπάρχουν στ΄ αλήθεια. Πολλή τηλεόραση. Και οι εποχές απαιτούν απλώς δράση. Επειδή δεν είμαστε μόνοι στον πλανήτη.

Τολμά και συμπληρώνει ένα μεγάλο κενό της ιδιωτικής τηλεόρασης η εκπομπή «Υδρόγειος» του Αlter, που προβάλλεται αμέσως μετά το κεντρικό δελτίο και όπου ο Χρήστος Κώνστας (φωτογραφία)

παρουσιάζει αναλυτικά τη διεθνή επικαιρότητα.

Ως ένα ξεχωριστό δελτίο ειδήσεων, η εκπομπή έχει θέματα και ρεπορτάζ για το τι συμβαίνει στον κόσμο, από τις μεταρρυθμίσεις στην Ισπανία μέχρι την κατασκευή υπερσύγχρονου πολεμικού αεροπλάνου από τους Κινέζους και τα κέρδη των αμερικανικών τραπεζών και μάλιστα από πιστωτικές κάρτες. Ολα όσα δεν χωρούν στα εγχώρια δελτία, τα οποία άλλωστε κατά παράδοση επικεντρώνονται στην εσωτερική επικαιρότητα σαν να είναι ο τόπος μας το κέντρο του κόσμου. Χωρίς φλυαρίες και σχοινοτενείς σχολιασμούς, η «Υδρόγειος» μοιάζει, ως προς τη δομή, με εκείνα τα ζηλευτά δελτία ξένων τηλεοράσεων, όπου η ενημέρωση δεν συγχέεται με σόου αναλύσεων.


Φτάνει πια…

… το κυνήγι με το μικρόφωνο κάθε νούμερου που ανοίγει το στόμα του και πετάει βατράχια. Αυτό δεν είναι τηλεόραση είναι ο ευτελισμός της. Τι περιμένει ένα μικρόφωνο κρεμασμένο από τα χείλη της κάθε Τζούλιας, Σάσας Μπάστα (φωτογραφία) και όπως αλλιώς λέγονται διάφορες κυρίες που κραδαίνουν η μία στην άλλη και όλες μαζί εναντίον του φιλοθεάμονος τα έσοδά τους από εργασίες του περιθωρίου, μέχρι τουλάχιστον να τις περιβάλλουν με την τηλεοπτική αποδοχή διάφορες εκπομπές «κοινωνικού περιεχομένου».

Και όχι μόνο, αλλά το αλληλοβρισίδι τους καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του τηλεοπτικού θεάματος, καθώς οι μισές εκπομπές το προβάλλουν και οι άλλες μισές δήθεν το σχολιάζουν και το σατιρίζουν. Αποτέλεσμα; Η δημόσια σφαίρα έχει καταληφθεί από την ευτέλεια του λόγου τους σε τέτοιο σημείο ώστε κάθε κανονικός άνθρωπος να μοιάζει εξαίρεση. Εκεί καταντήσαμε.


Για την τηλεθέαση

Το καινούργιο «δίδυμο» των μονομάχων είναι οι Θεοφάνους (φωτογραφία) και Τατιάνα. Ζώστηκαν τα φυσεκλίκια και κατέβηκαν στο πεδίο της μεσημεριανάδικης μάχης. «Ατομο καταπιεσμένο, με προβλήματα» η μία. «Η χειρότερη στιγμή της ζωής μου ήταν όταν πήγα στην εκπομπή της Τατιάνας» ο άλλος και πλήθος ακόμη αψιμαχιών που κάτι μας λέει ότι στρώνουν τον δρόμο για το φετινό φινάλε της εκπομπής της Τατιάνας. Θα είναι μια on camera συμφιλίωση, μεταξύ δύο διασημοτήτων που δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε, υπηρετούν το ίδιο είδος τηλεόρασης και τους ενώνει το κυνήγι της τηλεθέασης.

Τhe end- και εις υγείαν των εύπιστων.