Πάμε σινεμά

Το τέλος του κόσµου

Γίνεται; Φυσικά και γίνεται. Ακόµα και η πορνογραφία. Μπορεί να γίνει Αrt.

Πολλές φορές. Πόσω µάλλον ένα θρίλερ τρόµου. Δεν αρέσει; Δεν πειράζει. Σε όποιους. Αυτή-η «Παράνοια», δηλαδή «Crazies» του Μπρεκ Αϊσνερ-η καλύτερη επιλογή της εβδοµάδας.

Τrixie: «Εργαλείο» βιολογικού πολέµου. Μade in USΑ. Για την «αποσταθεροποίηση» εχθρικών πληθυσµών. Κοµψό. Πολύ κοµψό. Πώς γίνεται αυτό; Απλό. Στην αρχή το ρίχνουν σε πειραµατόζωα σε αποµακρυσµένο, αναλώσιµο, αµερικανικό πληθυσµό. Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι, σου λέει ο στρατηγός.

Πενσιλβάνια: Σ’ ένα αγροτικό χωριό των 1.200 νοµαταίων, συµβαίνει το εξής ανατριχιαστικό. Ενας ένας οι επαρχιώτες µεταλλάσσονται σε κάτι το διαφορετικό. Από νοικοκυραίοι σε σχιζοφρενείς δολοφόνοι. Με το πριόνι, τον κασµά, το φτυάρι, το µαχαίρι! Sheriff: Ενας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη. Ας είναι και σερίφης (Τίµοθι Ολιφαντ). Ο λόγος εντελώς στρατιωτικός. Εκατοντάδες κοµάντος µε αντισφυξιογόνες µάσκες εισβάλλουν, κοπανάνε, αιχµαλωτίζουν και µετατρέπουν το χωριό σ’ ένα απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Δικτατορία σε κωµόπολη των ΗΠΑ. Αµ πώς!

Παράνοια: Εποµένως, λέει ο ποιητής, η παράνοια, η µετάλλαξη, ο κανιβαλισµός, προκύπτουν και διασπείρονται στους κοινούς θνητούς από την εξουσία. Καθόλου από µαύρη µαγεία και τις «Πύλες του ανεξήγητου» του Κώστα Χαρδαβέλλα. Καταλάβαµε; Οχι; Αντε γεια!

George Romero: Σήµερα εβδοµήντα. Αειθαλής. Τhe brains πίσω απ’ αυτή την εφιαλτική ιστορία. Οχι απλώς αλληγορία. Οπως µε τα ζόµπι στο θρυλικό «Η νύχτα των ζωντανών νεκρών» (1968). Κάτι παραπάνω.

Περίπου… συµβαίνει. Θα συµβεί. Οσο η αχόρταγη µανία διαρκεί.

Να το δω;

Στέρεο, καλοφτιαγµένο, σκοτεινό, ανατριχιαστικό. Το χειρότερο; Προφητικό!

Ψευτοζωή

Ο Μπεν Στίλερ λοιπόν. Μ’ ένα σκασµό λεφτά. Μ’ ένα όνοµα από τα πρώτα τα χολιγουντιανά. Κι όµως, ρισκάρει τα ρέστα του σε µια µελαγχολική κοµεντί µε τίτλο «Greenberg», όπου τίποτα δεν γίνεται από το πρώτο µέχρι το τελευταίο λεπτό! «Δεν σκέφτοµαι άρα υπάρχω», ο ελληνικός τίτλος του «Greenberg». Το όνοµα ενός πρώην αδικηµένου µουσικού, πρώην ψυχοπαθούς και νυν οικιακού ξυλουργού. Που σκοτώνει την ώρα του αποστέλλοντας επιστολές παραπόνων σε αλυσίδες καταστηµάτων. Ακόµα και σε εταιρεία ταξί για µεταφορά κατοικιδίων. «Παιδιά _ τους γράφει _ το πάτωµα δεν ήταν τόσο µαλακό για τον αγαπηµένο µου σκύλο». Ενίοτε ψευτοφλερτάρει και µε την ευτραφούλα, αφασικούλα Φλοράνς (Γκρέτα Γκέρβινγκ). Εν ολίγοις _ λέει ο σκηνοθέτης και σεναριογράφος Νόα Μπάουµπαχ _ ψευτοζούµε, ψευτοσκεφτόµαστε, ψευτοπηδάµε, ψευτοπροβληµατιζόµαστε, ψευτοκουβεντιάζουµε, ψευτοεπικοινωνούµε. Κάπως έτσι ζούµε. Και τη Ζωή την προσπερνούµε!

Να το δω;

Μεγάλο ρίσκο, χλωµό, βαρετό αποτέλεσµα, Βravissima Βen!

Χορός στον βυθό

Θυµάστε τον «Μικρόκοσµο»; Εκείνο το µαγικό ντοκιµαντέρ για τα µικρά, τόσο δα ζωύφια που κυκλοφορούν κάτω από τις… πατούσες µας; Οχι;

Την πατήσατε! Το ίδιο γαλλι κό συνεργείο µε Ζακ Περέν (ο ζεν πρεµιέ της δεκαετίας του ‘60) και δεκάδες µικροκάµερες εντός των ωκεανών να ερευνούν τον βυθό και να καταγράφουν συναρπαστικό χορευτικό. Μεγάλων και µικρών ψαριών. Απίστευτες ποικιλίες ειδών. Απίστευτες αποχρώσεις χρωµάτων και απροσµέτρητες εκτάσεις υποθαλάσσιων λιβαδιών. Ενίοτε µαγικό.

Να το δω;

Νational Geographic!

Με χειροπέδες

Εξαιρετικό. Ως σύλληψη. Να χαρώ εγώ. Διότι ex σύζυγος ορµάει να συλλάβει _ ο ίδιος _ την ex σύζυγο. Και µάλιστα έναντι αµοιβής. «Τhe Βounty Ηunter» ο τίτλος ο αυθεντικός. «Επικηρύσσοντας την πρώην» ελληνιστί. Χαριτωµενιά όπως χαζοαµερικανιά. Μ’ ένα στόρι που παραπέµπει στο «Βird on a wire» (Πουλί σε σύρµα) µε Μελ Γκίµπσον και Γκόλντι Χόουν του 1990. Οπου εκείνος, πρώην µπάτσος και νυν ιδιωτικός ενός γραφείου που αναλαµβάνει να προσκοµίζει στα δικαστήρια και στις φυλακές επικηρυγµένους.

Ακόµα και για κλήσεις παράνοµης στάθµευσης. Οπου εκείνη, ρεπόρτερ στο επάγγελµα, είναι επικηρυγµένη για ψύλλου πήδηµα. Ετσι εκείνος ορµάει να φορέσει χειροπέδες στην πρώην. Ελα όµως που η κυρία σκαλίζει και βγάζει λαβράκι. Και το λαβράκι µε ναρκωτικά και τη διεφθαρµένη αστυνοµία έχει να κάνει. Οπότε όλοι εναντίον των δύο πρώην. Για το «είδος» µιας τέτοιας κοµεντί, πολύ καλό το ντουέτο Τζένιφερ Ανιστον – Τζέραρντ Μπάτλερ. Η σκηνοθεσία του Αντι Τέναντ ασήµαντη.

Να το δω;

Το καλοκαίρι!