Το μέλλον επιτίθεται με θράσος

ΤΟ ΧΑΡΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ, ΜΑΥΡΙΖΕΙ ΚΑΙ ΥΣΤΕΡΑ
ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΑΧΤΗ, ΣΤΟΥΣ 451 ΒΑΘΜΟΥΣ
ΦΑΡΕΝΑΪΤ. ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΜΩΣ
ΟΤΑΝ ΣΕ ΕΝΑ ΔΥΣΟΙΩΝΟ ΚΑΙ ΑΥΤΑΡΧΙΚΟ
ΜΕΛΛΟΝ Η ΠΥΡΟΣΒΕΣΤΙΚΗ ΥΠΗΡΕΣΙΑ
ΕΧΕΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΡΜΟΔΙΟΤΗΤΑ
ΝΑ ΚΑΙΕΙ ΒΙΒΛΙΑ, ΝΑ ΔΙΩΚΕΙ ΔΗΛΑΔΗ ΤΑ
ΒΑΣΙΚΟΤΕΡΑ ΤΕΚΜΗΡΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟΥ
ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ; ΚΑΙ ΠΩΣ Η ΠΑΛΙΑ
ΠΛΟΚΗ ΤΟΥ ΡΕΪΜΠΡΑΝΤΜΠΕΡΙ ΜΠΟΡΕΙ
ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΣΗΜΕΡΑ ΣΕ ΚΟΜΙΚΣ
ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗ ΣΥΝΘΕΤΟΤΗΤΑ
ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΜΗ ΤΗΣ;
Οταν ο Ρέι Μπράντμπερι ήταν 15 ετών, με μεγάλη έκπληξη πρόσεξε στην εφημερίδα μια φωτογραφία με προέλευση τη Γερμανία. Απεικόνιζε οπαδούς του Χίτλερ που έκαιγαν βιβλία. «Εκείνη η εικόνα σκότωσε την παιδική ψυχή μου» θυμόταν σε μια συνέντευξή του ο αμερικανός συγγραφέας λογοτεχνίας τρόμου, μυστηρίου και επιστημονικής φαντασίας. Ωστόσο, όταν σήμερα αναφέρεται στο Φαρενάιτ 451, που κυκλοφόρησε το 1953, περιγράφει περισσότερο μια μυθιστορηματική τεχνική. Παραδέχεται ότι στην πραγματικότητα ανέμειξε σε μια μεγαλύτερη πλοκή πρόσωπα και ιστορίες που είχε πρωτοπεριγράψει σε διηγήματα, τα οποία εκείνο το διάστημα δημοσίευε για να βιοπορίζεται σε περιοδικά pulp λογοτεχνίας. Το σχήμα της ιστορίας που αφηγείται, μια πόλη σε μια μελλοντική δυστοπία όπου απαγορεύεται το διάβασμα ως ανατρεπτική ενέργεια και όπου όλα τα βιβλία είναι εκτός νόμου, έχει αποδειχθεί συχνά εμπορικότατο: ένας φύλακας του νόμου και της τάξης αφυπνίζεται και περνάει στις δυνάμεις της απείθειας και της εξέγερσης. Ενδεχομένως, τότε, ο Μπράντμπερι να ταυτιζόταν με τον κεντρικό ήρωά του, τον αντιεξουσιαστή (εν τέλει) πυροσβέστη Μόνταγκ. Σήμερα, όμως, οπλισμένος με τη συνθετότητα που χαρίζει στους ανθρώπους η πείρα, ομολογεί ότι αλλού κρύβεται η δύναμη της κοινότοπης κατά τα άλλα ιστορίας που αφηγείται. Στην ορμή, στο νεανικό κέφι, στο θράσος του νεαρού αφηγητή να επιτεθεί κατευθείαν στο κοινό.

«Κατ΄ ουσίαν», δηλώνει, «έδωσα ένα όνομα σε μια μεταφορά και έπειτα άφησα τον εαυτό μου ελεύθερο, επιτρέποντας στο υποσυνείδητό μου να έρθει στην επιφάνεια με όποια τρελή ιδέα είχε διαθέσιμη».

Ισως λοιπόν επειδή ήταν αποτέλεσμα νεανικού κεφιού, το Φαρενάιτ 451 προκάλεσε το ενδιαφέρον και άλλων νέων και τολμηρών αφηγητών άλλων τεχνών. Ανάμεσά τους και ο νέος σκηνοθέτης, της γαλλικής nouvelle vague Φρανσουά Τριφό, που το 1966 έκανε μια από τις διασημότερες ταινίες του βασιζόμενος στο συγκεκριμένο βιβλίο. Σήμερα ήρθε και η ώρα των κόμικς. Ο αφηγητής του Φαρενάιτ 451 σε graphic novel, Τιμ Χάμιλτον, αν και υιοθετεί με τη σειρά του τις αφηγηματικές τεχνικές μιας πιο παλιάς, πιο «συντηρητικής» αφηγηματικής γραμμής του παρελθόντος, δεν έχει καμία σχέση με τη βαναυσότητα και την ηθελημένη ασχήμια που ως εμπεδωμένη τεχνοτροπία είχαν τα κόμικς της ΕC. Ισα ίσα. Ο Χάμιλτον είναι κομψός, ραφινάτος. Σαν να αποστρέφεται τις αφηγηματικές ακροβασίες της πλειονότητας των συγχρόνων του, σχεδιάζει με μια γραμμή που παραπέμπει ευθύτατα στο κλασικό Εternauta των Αργεντινών Οστερχελτ και Σολάνο, μια άλλη διάσημη δυστοπία των κόμικς από τα τέλη της δεκαετίας του 1950.