Το αγόρι που φορούσε κραγιόν

ΕΓΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΣ ΠΡΟ ΠΟΛΛΟΥ ΣΤΟ ΚΕΝΤΡΟ
ΤΗΣ ΓΚΕΪΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑΣ Ο ΕΒΔΟΜΗΝΤΑ ΕΤΩΝ ΣΗΜΕΡΑ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΙ ΝΑ «ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ» ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΚΥΚΝΕΙΟ ΑΣΜΑ ΤΟΥ ΣΤΙΒΕΝ ΚΡΕΪΝ, ΠΡΟΚΑΛΩΝΤΑΣ ΕΝΑΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΉΓΙΑ ΤΟ «ΩΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΜΗ ΠΑΡΕΚΕΙ»
ΤΗΣ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑΣ
Από την Ακριβή μου Σοφία και την Εκτέλεση μέχρι τις Ωρες η απόσταση είναι μεγάλη. Το εξασκημένο μάτι του αναγνώστη ωστόσο ξέρει να διακρίνει τις ψηφίδες αυθεντικού υλικού με βάση τις οποίες ο Φρέντυ Γερμανός αποπεράτωσε τον μύθο της Σοφίας Μινέικο και του Ιωνος Δραγούμη και να τις διαχωρίζει από την εμπνευσμένη διαχείριση του μύθου της Βιρτζίνια Γουλφ όπως μας την παρέδωσε ο Μάικλ Κάνιγχαμ. Αν θεωρήσουμε ότι αυτοί είναι οι πόλοι της μυθιστορηματικής βιογραφίας, τότε το βιβλίο του Εντμουντ Γουάιτ με ήρωα τον ομότεχνό του Στίβεν Κρέιν βρίσκεται εκτός του γήινου μαγνητικού πεδίου. Αυτές ήταν οι σκέψεις που έκανα διαβάζοντας το περίπλοκο Ηotel de Dream τις προηγούμενες ημέρες. Περίπου με τις ίδιες ενστάσεις υποδέχθηκε και ο ξένος Τύπος το μυθιστόρημα, σχολιάζοντας μάλλον αρνητικά τον λογοτεχνικό χειρισμό και την ομοερωτική εκδοχή της ζωής ενός λογοτέχνη που έγραψε και έζησε ως στρέιτ μέχρι τα είκοσι εννέα του οπότε και αποχώρησε από τον μάταιο τούτο κόσμο χτυπημένος από φυματίωση το 1900, τη χρονιά που ξέσπασε ο πόλεμος των Μπόερς.

Το χτικιό
Κι όμως, η αρχή του βιβλίου πατάει γερά σε διπλοτσεκαρισμένα ντοκουμέντα. Ο Κρέιν είναι κατάκοιτος στο σπίτι του στο Σάσεξ και μοιράζεται με τη σύντροφό του Κόρα τις αναμνήσεις από τη μυθιστορηματική ζωή τους. Το Μανχάταν στα τέλη του αιώνατότε που έμπαιναν οι σκαλωσιές για τους ουρανοξύστες- η φυγή του συγγραφέα στην Κούβα, η θητεία της Κόρας στα μπορντέλα της Αβάνας, ο ισπανοαμερικανικός πόλεμος και το δημοσιογραφικό ντεμπούτο του Κρέιν στο θεσσαλικό μέτωπο κατά τον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, για το οποίο αξίζει να σημειωθεί ότι έτυχε δριμείας κριτικής καθώς οι συνάδελφοί του αμφισβήτησαν την εγκυρότητα των ανταποκρίσεών του καρφώνοντάς τον ότι παρακολουθούσε τον πόλεμο από μακριά χωρίς ποτέ να πατήσει το ποδάρι του στα πεδία των μαχών…

Οπως και νά ΄χει ο Στίβεν Κρέιν (του βιβλίου) έχει απόλυτη επίγνωση ότι οι ημέρες του είναι μετρημένες κι ας προσπαθεί να τον παρασύρει η Κόρα σε ένα απελπισμένο ταξίδι σωτηρίας προς το ιαματικό αεράκι του Μέλανα Δρυμού, κι ας τον επισκέπτεται συχνά πυκνά ο ομότεχνος και γείτονάς του, ο πολύς Χένρι Τζέιμς- αν με εννοείτε τι εννοώ. Ο Έντμουντ Γουάιτ κοντά ενενήντα χρόνια μετά τον θάνατο του ανθρώπου που έγραψε Το στρίψιμο της βίδας αναλαμβάνει να τραβήξει (βάναυσα) τον πέπλο μυστηρίου γύρω από τις σεξουαλικές προτιμήσεις του Χένρι Τζέιμς και με αυτό τον υπαινιγμό να δώσει κλώτσο στους συνειρμούς του ήρωά του, ο οποίος μεταξύ ξύπνιου και βυθιότητας θυμάται τη συνάντησή του με τον Ελιοτ, ένα αγόρι που περπατούσε στο Μανχάταν φορώντας κραγιόν και μάσκαρα.