Ανασκαφή στον πυρήνα των προβληματισμών

Ο ι συγγραφικοί χειρισμοί του Ζέμπαλντ, στους αντίποδες της σύγχρονης περιπετειώδους και πολυπρόσωπης μυθοπλασίας, δείχνουν υψηλό βαθμό ευθύνης, πολιτικής συνείδησης και στοχαστικής αντιμετώπισης του ρόλου του συγγραφέα στη σύγχρονη εποχή. Η αναδρομή στις ζωές άλλων συγγραφέων μοιάζει με ανασκαφή στον πυρήνα των προβληματισμών και της αγωνίας των πιο αναστοχαστικών, ειρωνικών και μελαγχολικών εκφραστών της νεωτερικότητας, του Φλομπέρ, του Κάφκα, του Μπόρχες, του Μπέρνχαρντ.

Μέσα από τη διαπλοκή των αφηγήσεων στο βιβλίο αυτό αισθανόμαστε να μπαίνουμε στην περιστροφή των δακτυλίων του Κρόνου, που γυρνάνε ανεξήγητα, ανελέητα, χωρίς προβλεπόμενο τέλος, όπως οι κύκλοι του άρματος του Ορέστη στο Μυθιστόρημα του Σεφέρη: «Στη σφενδόνη, πάλι στη σφενδόνη,… πόσοι γύροι, πόσοι αιμάτινοι κύκλοι, πόσες σειρές…». Τη μετάφραση των Δακτυλίων του Κρόνου από τον Γιάννη Καλιφατίδη τη χαρακτηρίζω άθλο και λογοτεχνικό γεγονός, γιατί φέρνει στην ελληνική τον πλούτο των γερμανικών που χρησιμοποιεί ο Ζέμπαλντ, μέσα από έναν προσεκτικά κορφολογημένο πλούτο της ελληνικής γλώσσας, σχεδόν αποκαλυπτικό, όπου οι σπάνιες ονομασίες φυτών, ορυκτών, ζώων και οι ανεπανάληπτες εικόνες του Ζέμπαλντ αποδίδονται με αντίστοιχο εικονοπλαστικό πλούτο από τον μεταφραστή, με αποτέλεσμα μια σπάνια αναγνωστική απόλαυση.