Επιφυλλίδα

Η «ευσεβής» Εκκλησία
Του Θανάση Θ. Νιάρχου

Γράφαµε την περασµένη Παρασκευή για την ασέβεια των ιερέων, τη Μεγάλη Πέµπτη, αµέσως µετά το «Σήµερον κρεµάται επί ξύλου ο εν ύδασι την γην κρεµάσας», να ανακοινώ νουν την περιφορά δίσκου για τη συγκέντρωση χρηµάτων. Αλλά και για την ασέβεια µιας δεκάδας τουλάχιστον «πιστών» από το εκκλησίασµα να χτυπούν τα κινητά τους και να µιλούν ανενόχλητα διά µακρών. Δεν σηµειώσαµε όµως πως η ουσιαστικό τερη αφορµή για να γραφούν όσα γράφηκαν ήταν το χρονογράφηµα της Ελενας Ακρίτα στα «ΝΕΑ», στις 20-21 του περασµένου Μαρτίου. Ενα χρονογράφηµα που µε συγκίνηση και παρρησία αναφέρεται εγκωµιαστικότατα (όπως το αξίζει, άλλωστε) στην απόφαση του Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικολάου να ζητήσει τη διακοπή της µι σθοδοσίας του µε το «σκεπτικό» που ανακοίνωσε ο ίδιος στο κεντρικό δελτίο του Αlter: «Η Εκκλησία πρέπει να συµµετέχει στον αγώνα και την προσπάθεια που γίνεται. Θεωρώντας ότι εγώ δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω, ζήτησα να επιστραφεί ο µισθός µου στο κράτος».

Αγιε πατέρα, µ’ όλον τον σεβασµό στο πρόσωπό σας και τη χειρονοµία σας, πιστεύετε ει λικρινά πως ένας µητροπολίτης δεν έχει, ή δεν µπορεί, τίποτε άλλο να κάνει, προκειµένου να βοηθήσει, παρά να επιστρέψει τον µισθό του στο κράτος; Κι ότι αν ακόµη και το σύνολο των µητροπολιτών ακολουθούσε το παράδειγµά του, θα σωζόταν µε τον τρόπο αυτό η κατάσταση; Λογαριάζετε λοιπόν το θεσµικόν της θέσεώς σας και του προσώπου σας, όταν συνέρχεστε για να αποφασίσετε για τα θέµατα της εκ κλησιαστικής περιουσίας τόσο µηδαµινής ση µασίας, ώστε την πρωτεύουσα σηµασία να την αποκτά το τι θα αποφασίσετε ως ιδιώτης; Επιθυµείτε (προς τιµήν σας πάντα) να βοηθήσετε τον κόσµο, ενώ παραιτείστε της ιδιότητας που σας προικίζει µε κύρος και δύναµη για να το κάνετε και, ταυτόχρονα, εµπιστεύεστε τη βοήθεια αυτή στον συµπτωµατικό παράγοντα του καλού πα ραδείγµατος; Το να πιστεύεις κάτι ανάλογο εί ναι σαν να οµολογείς πως τα χάλια µας παρα µένουν αδιόρθωτα γιατί έλειψαν τα καλά πα ραδείγµατα, ενώ γνωρίζουµε όλοι µας πως και σήµερα και χθες και πάντα υπήρχαν και υπάρχουν άφθονα που γίνονται επιπλέον και πολύ γνωστά. Τελικά, όµως δεν λειτούργησαν παρά ως στάχτη στα µάτια.

Οταν η βοήθεια προς τους άλλους υπογραµµίζεται ως υπόθεση που αντανακλά ένα προσωπικό ήθος, τότε τα «καλά παραδείγµατα» τα µετέρχονται όσοι δεν πρόκειται να βάλουν ποτέ το χέρι στην τσέπη για να συνδράµουν την οποιαδήποτε µορφή δυστυχίας. Το χειρότερο όµως που συµβαίνει, στην περίπτωση αυτή, είναι πως το συµπτωµατικό που συνιστά η εξαίρεση του «καλού παραδείγµατος» αντιµετωπίζεται ως µια συνθήκη που κάνει τη βελτίωση να µοιάζει πως είναι διαρκώς «επί θύραις». Επειτα, άγιε πατέ ρα, Μητροπολίτη Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, γιατί «να επιστραφεί ο µισθός µου στο κράτος»; Πότε οποιοδήποτε κράτος έδειξε τόση ευαισθησία ώστε ό,τι περιερχόταν στη δικαιοδοσία του να µην αποκτά τη δυσκινησία και την απανθρωπιά των µηχανισµών του και να γίνεται λάδι στις πληγές των ανθρώπων; Η οποιαδήποτε βοήθεια µπορεί ν’ αποκτήσει πολύ περισσότερους µιµητές αν παραµείνει µια εχέµυθη ιδιωτικότης, παρά αν συνδεθεί ακόµη και µε το στοργικότερο κράτος. Αλλά ακόµη και ως συµβολική να ήθελε να θεωρήσει κανείς την «επιστροφή του µισθού στο κράτος», θα ήταν δύσκολο να το εννοήσει, γιατί καθώς δεν ζούµε σ’ έναν κόσµο συµβολισµών, αλλά µιας ζέουσας πραγµατικότητας, ο οποιοσδήποτε συµβολισµός χάνει το ηθικό του βάρος και γίνεται κάτι πολύ λιγότερο από µια σταγόνα στον ωκεανό.

§ Ο Θανάσης Θ. Νιάρχος είναι ποιητής, συ νεκδότης του περιοδικού «Η Λέξη»