[ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Βουβή Αθήνα

Υποδέχοµαι την άνοιξη στον Εθνικό Κήπο, ανάµεσα σε ευτυχισµένους εφήβους εξ Εσπερίας που σηκώνουν τα µπατζάκια των παντελονιών τους και αλείβονται µε αντηλιακό. Με πενθήµερη θα έχουν έρθει κι αυτά, ίσως η Αθήνα να είναι σε κάποια εκπαιδευτικά προγράµµατα ακόµα. Δεν χάθηκαν όλα για τον τουρισµό.

Τους χαζεύω καθώς πλησιάζουν να διαβάσουν τι γράφει η προτοµή του Βαλαωρίτη. Μου κάνει εντύπωση, συνήθως τα παιδιά αδιαφορούν για τα αγάλµατα, ίσως τους γοήτευσαν οι µαρµάρινες φαβορίτες του ποιητή. Ή έχουν συνηθίσει να ταξιδεύουν σε πόλεις γεµάτες επιγραφές και εξιστορήσεις για το παραµικρό, σε κάθε γωνιά και κάθε πόρτα. Γυρίζουν πίσω σηκώνοντας τους ώµους, δεν υπάρχει παρά ένα όνοµα εκεί, µε ελληνικούς χαρακτήρες.

Οποιος τον ξέρει έχει καλώς, όποιος δεν τον ξέρει δεν θα µάθει ποτέ αν ήταν ποιητής ή στρατηγός, ευεργέτης ή πολιτικός. Παρακάτω ο Καποδίστριας πάνω σε µια στήλη είναι το ίδιο κρυπτικός. Τα παιδιά αδιαφορούν αυτή τη φορά, ίσως το πήραν απόφαση ότι τα χείλη των αγαλµάτων στην πόλη µας µένουν σφραγισµένα.

Πλησιάζω από περιέργεια, πιο πολλές πληροφορίες υπάρχουν – στα ελληνικά πάντα – γι’ αυτούς που έβαλαν το άγαλµα παρά γι’ αυτόν που εικονίζει. Κι όµως ο Εθνικός Κήπος είναι από τα µέρη µε τα περισσότερα ονόµατα, τα µεγάλα δέντρα έχουν επάνω τους ταµπελίτσες στα ελληνικά και τα λατινικά, κάτι σπάνιο και πολύτιµο, µόνο στον Βοτανικό Κήπο το ξαναβρίσκεις. Αλλά µόνο ονόµατα, καθόλου ιστορία, ποιος έφτιαξε τον κήπο, πόσον καιρό ζει εδώ το δέντρο, τι προοπτικές έχει. Αγάλµατα και κτίρια, γωνίες και µνηµεία έχουν ιστορία και ενδιαφέρον, αλλά κι εκεί που υπάρχουν επιγραφές είναι τόσο ελλιπείς που δεν καταλαβαίνεις τίποτα.

Οι υπουργοί που ψάχνουν τρόπους να κρατάνε στην Αθήνα τους τουρίστες παραπάνω µέρες φαίνεται δεν πάνε ποτέ βόλτα.