«Το Χόλιγουντ δεν θέλει σκηνοθέτες µε όραµα»

Πλησιάζει τα 64 και το πάθος του για τον κινηµατογράφο και για ό,τι συµβαίνει γύρω του παραµένει αµείωτο. Γι’ αυτό και ο σκηνοθέτης Ολιβερ Στόουν επαναφέρει τον Μάικλ Ντάγκλας στον ρόλο του Γκόρντον Γκέκο, του χρηµατιστή που αναστάτωσε τη Γουόλ Στριτ, πήγε φυλακή αλλά και χάρισε στον Ντάγκλας Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου.

«Ο Μάικλ µεγαλώνει όµορφα, τον βρίσκω σήµερα πιο ωραίο από τότε» λέει ο Ολιβερ Στόουν στη γαλλική «Le Figaro». Στο «Wall Street 2. Το χρήµα δεν κοιµάται ποτέ», ο Γκέκο βγαίνει από τη φυλακή και κάτι τον σπρώχνει να αρχίσει τα ίδια. «Η απληστία είναι καλή» είχε πει στην πρώτη ταινία και φαίνεται ότι δεν άλλαξε. «Στις αρχές του 2009, µετά το ξέσπασµα της οικονοµικής κρίσης, κατάλαβα ότι φτάσαµε σε ένα σηµείο χωρίς επιστροφή» λέει ο Ολιβερ Στόουν, εξηγώντας γιατί επανήλθε στο θέµα. «Κατέρρευσε αιφνιδίως όλο αυτό το καπιταλιστικό σύστηµα που βασιζόταν στον καταχρηστικό δανεισµό µε επιτόκια-ρεκόρ και έπαθαν πανωλεθρία ορισµένοι διαχειριστές κερδοσκοπικών κεφαλαίων. Ολα αυτά µου φάνηκαν ταυτόχρονα συναρπαστικά και δραµατικά. Δηλαδή διεγερτικά για ένα σενάριο».

Για τις παλιότερες ταινίες του λέει ότι όλες, µικρές και µεγάλες, τις αγαπά εξίσου. «Είναι δροµολόγιο µιας ζωής από την οποία δεν έλλειψαν οι απογοητεύσεις, όπως ο “Αλέξανδρος”, µία από τις πιο φιλόδοξες ταινίες µου… Γι’ αυτό άλλωστε έκανα και µια εκδοχή διάρκειας 3 ωρών και 45 λεπτών, ώστε να δείξω τον πλούτο ενός έργου στο οποίο επένδυσα ψυχικά» λέει για την ταινία του, που δέχθηκε κακές κριτικές και συγκαταλέγεται στις κακές στιγµές του. Για το «Αβαταρ» – που δεν είναι δικό του – λέει ότι το λάτρεψε και ότι κάνει πολύ καλό στη βιοµηχανία του σινεµά. «Είναι ακριβώς το είδος του έργου που επαναφέρει το σινεµά εκεί απ’ όπου ξεκίνησε, δηλαδή στο σινεµά που φτιάχνεται για τις αίθουσες και όχι για DVD ή για τον υπολογιστή».

Οσο για το Χόλιγουντ; «Τα µεγάλα στούντιο γιγαντώθηκαν και ασκούν απόλυτο έλεγχο. Το κόστος παραγωγής και µάρκετινγκ είναι υπέρµετρο. Σπάνια µπορούν να επιτρέψουν στον εαυτό τους το ρίσκο και φοβούνται τους σκηνοθέτες µε όραµα. Το κλίµα βέβαια εκεί είναι ευχάριστο. Είναι µια ονειρική χώρα που δεν αντιπροσωπεύει απαραίτητα την πραγµατική ζωή. Με την ευκαιρία των γυρισµάτων στη Νέα Υόρκη ανακάλυψα ξανά την πόλη όπου γεννήθηκα, µε την οποία είχα πάντα αντιφατικές σχέσεις αγάπης – µίσους. Μου άρεσε τόσο που αγόρασα ένα διαµέρισµα!», λέει.