Το τάνγκο γίνεται μανία

Μπορεί η «Μilonga Sentimental» να μην είναι τόσο δημοφιλής στα μέρη μας όσο η «Συννεφιασμένη Κυριακή», όμως μη βιαστείτε να την αποκλείσετε από τον πίνακα των επιλογών μας. Γιατί το τάνγκο ζει (ξανά) και βασιλεύει και την Ελλάδα κυριεύει. Με όλο του τον υπαινικτικό αισθησιασμό που το χαρακτηρίζει.

Στην εποχή της ηλεκτρονικής επικοινωνίας και της απόστασης, οι οργανωμένες μιλόνγκες της Αθήνας (χώροι όπου πηγαίνουν όσοι θέλουν να χορέψουν τάνγκο) είναι προγραμματισμένες και για τις επτά ημέρες της εβδομάδας- αρκεί να έχεις όρεξη για old fashion σωματική επαφή, η οποία όμως απαιτεί προϋπηρεσία σε αίθουσα χορού.

Τάνγκο και όχι ταγκό (όπως πιθανόν να έχετε ακούσει από τον παππού σας) και όσοι tanguero προσέλθετε. Απαραίτητος εξοπλισμός τα ειδικά (πολύ ελαφριά) μοκασίνια για τους άνδρες και τα ψηλοτάκουνα πέδιλα (κατά προτίμηση) για τις γυναίκες. Ο προορισμός γνωστός: στη Στοά του Βιβλίου (Πεσμαζόγλου 5) τις Δευτέρες, στο «Ρractica Ρassional» (Οικονόμου 24, Εξάρχεια) τις Τρίτες, στο «Βar Societ» (Κολοκοτρώνη 6) τις Τετάρτες, στο «Βaile de Βarrio» (Κωνσταντινουπόλεως 52, Γκάζι) τις Πέμπτες, στο «Δίπυλον» (Καλογήρου Σαμουήλ 2, Ψυρή) τις Παρασκευές, στο «Danzarin» (Θεσσαλονίκης 17, Θησείο) τις Κυριακές, ενδεικτικά.

Με άλλα λόγια, το Μπουένος Άιρες είναι στην άλλη άκρη της γης, αλλά οι μιλόνγκες μέσα στα πόδια μας. Αρκεί να συνηθίσουμε στην ιδέα ότι ο έρωτας μπορεί να διαρκέσει όσο ένας χορός (αν έχουμε την τύχη με το μέρος μας) και ότι δεν αποκλείεται να τον ζήσουμε με έναν εντελώς άγνωστο παρτενέρ. Το tango είναι κατ΄ αρχήν συγχρονισμός. Επαφή (συνήθως με έναν άγνωστο παρτενέρ). Δύο σώματα που συντονίζονται σε ένα. «Ο κανόνας είναι ένας», λέει η Αλεξία Σιλάμπρου, μία από τις πρώτες δασκάλες του αργεντίνικου τάνγκο εδώ και 14 χρόνια, σε δική της σχολή («Τanguero») στο Κολωνάκι. «Ο άνδρας οδηγεί, η γυναίκα ακολουθεί». Ο μικρός υπαινιγμός χιούμορ στη φωνή δεν είναι τυχαίος. «Ο άνδρας είναι εκείνος που προτείνει, γι΄ αυτό και στην αρχή τουλάχιστον είναι πιο δύσκολος ο ρόλος του. Οσο όμως προχωράει κανείς και ξεπερνάει το στάδιο της εκμάθησης των βημάτων, καταλαβαίνει ότι υπάρχουν ανάλογες δυσκολίες και στους δύο. Οσο δύσκολο είναι για τον άνδρα να οδηγήσει, τόσο δύσκολο είναι και για τη γυναίκα να μάθει να αφήνεται».


Επαφή χωρίς ενοχές

Το ενδιαφέρον στην Ελλάδα αντανακλά τη γενικότερη αποδοχή του αργεντίνικου τάνγκο σε όλη την Ευρώπη λόγω των πολλών μεταναστών που βρήκαν μόνιμη στέγη σε Γαλλία, Ιταλία, Γερμανία κ.λπ. «Αρχισαν να οργανώνουν φεστιβάλ και να ταξιδεύουν τακτικά και να διδάσκουν με αποτέλεσμα να αγαπηθεί πολύ το τάνγκο έτσι όπως ήταν στην αρχική του, πιο λαϊκή μορφή (σε αντίθεση με το ευρωπαϊκό που είναι πιο τεχνικό). Είναι βέβαια και κοινωνικό το θέμα. Είναι η απενοχοποιημένη σωματική επαφή, η επαφή που δεν θα μπορούσε να υπάρξει αλλιώς. Κι όλοι ξέρουμε πόσο την έχουμε ανάγκη στις μέρες μας», λέει η Αλεξία.