Νέοι Δίσκοι

Η αρµάδα της ποπ επιτίθεται
Της Μαρίας Μαρκουλή , mmarkou@dolnet.gr

Κάποια στιγµή οι Βρετανοί θα λογοδοτήσουν για τα ψευτο-hype µουσικά τους και µετά θα αθωωθούν. Συνήγοροι υπεράσπισης πολλοί, ανάµεσά τους και αυτοί που ακολουθούν και σώζουν µια για πάντα την αγγλική τιµή της ποπ.

Ας µην αρχίσει κανείς για τους Βeatles, τους Κinks, τους Who, τους Clash και άλλους πολλούς. Υπάρχουν εξηγήσεις (και όπου δεν υπάρχουν, είναι οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα).

Εφτασαν στο έκτο άλµπουµ τους και µπορούν να το γιορτάζουν. Οι Groove Αrmada στα καλύτερά τους. Τίποτε τυχαίο. Οι δύο Λονδρέζοι Αndy Gato και Τom Findley ανοίγουν το παιχνίδι. Δικό τους είναι, ό,τι θέλουν κάνουν. Το ξέρουν και µπορούν. Το «Βlack Light», το πρώτο ανοιξιάτικο φρεσκάρισµα ή µια εµπεριστατωµένη µελέτη στην dance pop.

Μια αφορµή για να περάσουν στα – µουσικά – εν δότερα. Με άλλα λόγια, αυτό που τους κάνει να τρελαίνονται είναι το να παίζουν µε τον µεγαλύτε ρο φόβο της ποπ. Την απουσία ταυτότητας στον ήχο. Ο,τι για όλους τους άλλους είναι η µεγάλη καταστροφή, για το ντουέτο µας είναι η αποθέωση.

Κανένα στυλ ίσον όλα τα στυλ ίσον το δικό τους.

Εξίσωση για προχωρηµένους. Ντίσκο και electro, µε µαζικές τύπου ‘70s κιθάρες. Το «Βlack Light» ανάβει σε µια άλλη διάσταση. Προκλητικά ευφάνταστη και ανοιχτή σε όλες τους τις επιρροές. Το «Shameless» το χαρίζουν στον Βryan Ferry (φωνή) και για να τιµήσουν τους Roxy Μusic που παίζουν βασικό ρόλο στον G.Α. ήχο. Αλλη έξυπνη πρόσκληση στον Νick Littlemore (από τις τάξεις των Εmpire of the Sun) κολλάει περίφηµα στο «Fall Silent».

Το «Look Μe in the eye Sister» σαν πυξί δα δείχνει πως πηγαίνουν σωστά, big beat και ένα µανιφέστο, παλιοµοδίτικο µεν σαν άποψη, αλλά ικανό να σηκώσει την αυλαία και να βγάλει τον θίασο στη σκηνή. Αν θέλεις προσπερνάς τη µουσική και στέκεσαι στο συ µπέρασµα – η ποπ είναι ο πιο πολύπλοκος οργανισµός, ανθεκτικός στις επιθέσεις σάχλας. Οµως αν µείνεις στη µουσική, η Αρµάδα του Ρυθµού θα σε ανταµείψει περισσότερο.

LΙΝΚ: www.mariamarkouli.blogspot.com

Πλάστικ φαντάστικ

Ναι, είναι σίγουρο. Πολύπλοκη και ανάλαφρη είναι η ποπ. Και ο Damon Αlbarn, εξελίσσοντας την Βlur φιλοσοφία του, επιµένει σε αυτό και κάνει, όπως δηλώνει, το πιο ποπ άλµπουµ του, κινητοποιώντας τους Gorillaz, την εικονική µπάντα του, που ως καρτούν µε φωτογένεια αρπάζουν τα εξώφυλ λα από παντού µε τα νύχια.

Στην παραλία µετά ψαρεύει και τον τίτλο «Ρlastic Βeach» (Ρarlophone), παρατηρώντας τα πλαστικά πάνω στην άµµο. Εκεί και άλλοι πολλοί: οι De La Soul και ο δυνατός παράγοντας Μos Def. Ο Βobby Womack και ο κοµπλικέ Μark Ε Smith. Και πριν αρχί σει κάποιος να αναρωτιέται τι σόι άλµπουµ είναι αυτό, πάµε πάλι στον ενορχηστρωτή και τις ρίζες του, στην καλή πλευρά της µουσικής. Ποπ µε µήνυµα, τύπου Αντι Γουόρχολ… σε πλαστική ανατροπή. Ετσι εξηγείται που και ο Lou Reed είναι µέσα.

Προσοχή, µατώνει
Ο καλύτερος. Το έχω πει, το οµολο γώ. Πως ένα τραγούδι του Βabybird έχει τη δύναµη ενός «Ηey baby» τoυ Μπρους, ενός «Ι Want you» του Κο στέλο και παρ’ ότι είµαι έτοιµη να το πάρω πίσω αυτό στην επόµενη πρό ταση, κάνω πάρτι που ο Βabybird _ ο Stephen Jones δηλαδή _ έχει καινούργιο έργο. Προσοχή το «Εx – maniac» (Unison music)… µατώνει, όπως ακριβώς και τα προηγούµενά του. Σε λειώνει (Unlovable), σε ταράζει (Οn the backseat of your car), σε κάνει να ονειρεύεσαι (Send me back my dreams) και δίνει µαθή µατα τραγουδοποιίας, αν και ο Jones δεν είναι ο τύπος που θα κάνει τον δάσκαλο σε κανέναν, ούτε καν στους µουσικούς που τον ακολουθούν, κάτω από τη σηµαία του «Υou re Gorgeous» τραγουδιού – θρύλου. Αν κάποιοι έχουν ανάγκη κι αυτό, ο Johnny Depp παίζει κιθάρα, σκηνοθετεί το βίντεο και διατυµπανίζει παντού αυτό το άλµπουµ. Δώστε βάση _ ξέρει από µουσική όσο ο Τζακ Σπάροου από ρούµι. Περίπτωση ο κύριος Jones, µονα δική.