Πάμε θέατρο

Μια νύχτα με τη Μέτσε
, ΟΓιώργος Δ.Κ. Σαρηγιάννης , προτείνει και αντιπροτείνει , gsarigiannis@dolnet.gr

Το έργο. Περού, 1945. Στην Πιούρα, μια μικρή, φτωχή, μίζερη πόλη, στα βορειοδυτικά της χώρας, στις παρυφές της περουβιανής ερήμου, στο μίζερο συνοικιακό μπαράκι της Τσούνγκα. Εκείνη, μια αδρή, σκληρή, παγωμένη αντρογυναίκα, με βρώμικη γλώσσα. Που έτσι πρέπει να δείχνει και να φέρεται για να τιθασεύει τα αποβράσματα που είναι οι πελάτες της. Τέσσερις οι τακτικοί της- τεμπέληδες που πίνουν και χαρτοπαίζουν και παίζουν ζάρια και βρίζουν και πουλάνε μούρη και αντριλίκι: ο Πίθηκος που κάποτε έχει βιάσει ένα κοριτσάκι και οι ενοχές τού έχουν βγει σ΄ έναν κρυφό μαζοχισμό, ο «ρομαντικός» Λιτούμα, ο Χοσέ- οι αυτοαποκαλούμενοι «Οι ανίκητοι»- και ο Χοσεφίνο, ένας γοητευτικός νταβατζής που ξεμυαλίζει κοριτσάκια κι όταν τα χορτάσει τα βγάζει στο κλαρί. Σημείο αναφοράς, το «Πράσινο Σπίτι»- το μπορντέλο της πόλης, ακμάζων οίκος ανοχής με βασικό προμηθευτή τον Χοσεφίνο που το τροφοδοτεί με τα κορίτσια του. Το τελευταίο του είναι η Μέτσε. Ένα όμορφο πλάσμα. Όταν τη φέρνει για πρώτη φορά στο μπαράκι όλοι θα πέσουν θύματα της γοητείας της. Με πρώτη την Τσούνγκα. Ο Χοσεφίνο που χάνει στα χαρτιά και χρειάζεται λεφτά δράττεται της ευκαιρίας: «νοικιάζει» για μια βραδιά τη Μέτσε στην Τσούνγκα έναντι 3.000 σολ. «Δεν μου αρέσουν οι γυναίκες. Εσύ μου αρέσεις» της λέει η Τσούνγκα. Και την παίρνει για μια νύχτα στο κρεβάτι της. Και προσπαθεί να καθαρίσει το μυαλό της μικρής- να της δώσει να καταλάβει πως σύντομα θα καταλήξει στο Πράσινο Σπίτι. Και να την πείσει πως πρέπει να φύγει στη Λίμα, την πρωτεύουσα, και να προσπαθήσει να φτιάξει εκεί τη ζωή της- μια ζωή ανεξάρτητη. Η Μέτσε έπειτα από εκείνη τη βραδιά θα εξαφανιστεί. Τι απέγινε; Πήγε στη Λίμα, τελικά; Ο Περουβιανός Μάριο Βάργκας Λιόσα στο έργο του «La Chunga» (1985), στο οποίο, επιδέξια και χωρίς αφηγηματικές δουλείες, μετασχηματίζει το μυθιστόρημά του «Το πράσινο σπίτι» (1962- 1965, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Καστανιώτη), δεν δίνει απάντηση. Τοποθετεί τους ήρωές του πλην Μέτσε στο σήμερα να αναρωτιούνται τι απέγινε το κορίτσι δίνοντας ο καθένας τη δική του εκδοχή, με την Τσούνγκα να τηρεί σιγήν Σφιγγός. Και μπλέκει σκηνές πραγματικότητας και σκηνές φανταστικές σε μία εξαιρετικά ελκυστική, αινιγματική, με ωμή γλώσσα και τολμηρές καταστάσεις- ένας ύμνος στη γυναίκασύνθεση μαγικού ρεαλισμού αφήνοντάς μας μέχρι το τέλος στην αχλύ του.

Η παράσταση. Η Ελένη Σκόττη ανέβασε το έργο, στην εξαίρετη μετάφραση της Μαρίας Χατζηεμμανουήλ, προσεκτικά, με λεπτότητα, οδηγώντας τους ηθοποιούς της σε ρεαλιστικά χνάρια. Θα μπορούσε, πιστεύω, να εκμεταλλευτεί περισσότερο το σκηνικό του Γιώργου Χατζηνικολάου και τους φωτισμούς του Νίκου Βλασόπουλου που την οδηγούσαν στο σωστό δρόμο και να απογειώσει τις φανταστικές σκηνές. Πολύ καλή η δουλειά του Γιώργου Χατζηνικολάου και στα κοστούμια, αν και ορισμένα- του Χοσεφίνο για παράδειγμα- δεν δένουν με τη μιζέρια στην οποία παραπέμπει το κείμενο. Ο Ισίδωρος Πάτερος έστιξε άψογα με τις μουσικές του την παράσταση.

Οι ερμηνείες. Γιάννης Λεάκος, Στάθης Σταμουλακάτος, Δημήτρης Καπετανάκος την εξυπηρετούν με επάρκεια. Η Ηλιάνα Μαυρομάτη είναι όμορφη και όχι άμοιρη ταλάντου αλλά και απειρία έχει και δεν είναι η Μέτσε που μου υποβάλλει το κείμενο- το καταλυτικό αστέρι που καταυγάζει το έργο γοητεύοντας άνδρες και γυναίκες. Ο Δημήτρης Λάλος παλεύει μ΄ ένα ρόλο πολύ αδρό για την ευαισθησία του και τα καταφέρνει μια χαρά.

Η Καρυοφυλλιά Καραμπέτη όμως είναι εκείνη που βγαίνει από τον εαυτό της, τσαλακώνεται και κάνει μια ερμηνεία αξιοσημείωτη. Τον ατελή λόγο του Ισίδωρου Πάτερου στα αφηγηματικά συνδετικά κομμάτια τελικά τον αποδέχτηκα ως μπρεχτική αποστασιοποίηση.

Εν ολίγοις

Μια παράσταση που αξίζει να τη δείτε και μια ερμηνεία που δεν πρέπει να τη χάσετε.

info

«La Chunga (Λα Τσούνγκα)»

στο θέατρο «Επί Κολωνώ»/ Κεντρική Σκηνή

(Ναυπλίου 12, από Λένορμαν 94, Κολωνός, τηλ. 210-
5138.067).

Προσκήνιο

Φοβερή ιδέα: μία… θανατερή ανασκόπηση. Όλα όσα θέλατε να μάθετε γύρω από το θέμα «θάνατος» και δεν τολμούσατε να ρωτήσετε! Στην παράσταση «Graveyard Caf Βand/ Ιn Εxtremis» (κείμενα- αποδόσεις Χρήστος Κανελλόπουλος, σκηνοθεσία Γιάννης Σκουρλέτης, μουσική Κώστας Δαλακούρας). Νοσηρό; Νεκροφιλικό; Καθόλου!

Ευφρόσυνο! Η ομάδα των συντελεστών καταφεύγοντας σε πεισιθάνατους στίχους ησσόνων ποιητών του 19ου και των αρχών του 20ού αιώνα που τους μελοποίησε έστησε μια μουσική παράσταση που ισορροπεί το πένθος με το χιούμορ και με επιδεξιότητα γλιστράει από την καθαρεύουσα στο γκόθικ.

Ο Σαμψών Φύτρος, η Φρόσω Ζαγοραίου και οι μουσικοί την υπερασπίζονται μέχρι τελευταίας ρανίδος. Αν λίγο μάζευαν τη διάρκεια…(ΤΑF)

Χαριτωμένα κείμενα του Μαρκ Τουέιν που τα διασκεύασε και χαριτωμένα τα ανέβασε («Θέατρο του Νέου Κόσμου») με τον τίτλο «Αδάμ και Εύα. Γράμματα από τη γη» ο Παντελής Δεντάκης. Τρεις καλοί ηθοποιοίΚωνσταντίνα Τάκαλου, Κατερίνα Λυπηρίδου, Δαβίδ Μαλτέζε- και με γούστο η σκηνογραφική- κυρίως- και ενδυματολογική δουλειά της Μαρίας Χανιωτάκη και του Γιάννη Δεντάκη.
Μια επαρκή, καθαρή ανάγνωση του «Χορού του θανάτου» του Στρίντμπεργκ έκανε ο σκηνοθέτης Γιώργος Γιανναράκος («Studio Μαυρομιχάλη»).

Καθόλου δεν βοήθησαν τα σκηνικά και, κυρίως, τα κοστούμια της Νίκης Πέρδικα. Ο Κωνσταντίνος Χατζούδης (φωτογραφία), ιδίως, και ο Σπύρος Ζουπάνος έδωσαν σωστά τους ρόλους τους. Εκείνη όμως που απογείωνε την παράσταση ήταν η Αγγελική Λεμονή: ηθοποιός κύρους.