Συνταγή για επίδοξους διεκδικητές Νομπέλ

Δεν υπάρχουν κακοί στο έργο του Λε Κλεζιό- απλώς το Κακό δρα με τη σφοδρότητα της φυσικής καταστροφής. Έτσι, ενώ έχουμε ένα έργο που αξιοποιεί με ανέμελη άνεση το ιστορικό υλικό, η αποπολιτικοποίηση των ηρώων φαντάζει ανεξήγητη. Ταυτόχρονα η φύση περιγράφεται με έντονα ποιητική διάθεση που εντέλει εκφεύγει προς παραδείσιες καταστάσεις, ελάχιστα πειστικές δεδομένων των συνθηκών. Ίσως όμως αυτή να είναι η ιδανική συνταγή για τους επίδοξους διεκδικητές μελλοντικών Νομπέλ: μια πολιτική ορθότητα που προσποιείται την εμπλοκή με τα κοινά φροντίζοντας να μένει με τη σωστή πλευρά και εκπέμποντας πανανθρώπινα μηνύματα εν είδει Ωσαννά. Ο Λε Κλεζιό δεν έκανε παρά να ξανανακατέψει τα υλικά ενός άνευρου ουμανισμού. Αμφιβάλλω αν αυτό είναι καλό για τη λογοτεχνία, πολλώ μάλλον για την αυτογνωσία μας.