ΑΠΑΝΤΗΣΗ: Από τον βόρβορο και το χάος στο αγαθό

Ο Βίκτωρ Ουγκώ (1802-1885) συγκινήθηκε όσο λίγοι ξένοι συγγραφείς από τον εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα του ΄21. Ο Κωστής Παλαμάς με αφορμή τα εκατόχρονα (1902) σ΄ ένα ποίημά του τον επευφημεί: Μα πρώτα απ΄ όλα ευλογητός και παινεμένος που έκραξες: / Ω Μισολόγγι! Μπότσαρη! Κανάρη!

Κρήτη!Ελλάδα! Συγκινημένος αποχαιρετά τον Βίχτορα Ουγκό και ο Ψυχάρης που παραβρέθηκε στην μεγαλειώδη κηδεία και την ταφή του κάτω απ΄ την Αψίδα του Θριάμβου. Οι αντιρρήσεις της κριτικής συνοψίζονται στo ότι ο Ουγκώ δεν είναι παρά ένας μεγαλόφωνος επικαιρικός ποιητής ανάξιος να αισθανθεί και να εκφράσει ελάσσονες ενδόμυχους τόνους. Στον μεταφραστικό κάματο του πρόσφατα χαμένου φίλου Μπάμπη Λυκούδη (1941-2010) οφείλουμε τη μεταφορά στη γλώσσα μας των Αθλίων (Ε κδ. Καστανιώτη 1988-2006, σελ. 1984). Παρακολουθούμε την ατομική πορεία ενός κοσμαγάπητου ήρωα από τον βόρβορο και το χάοςστο αγαθό.

Το αδυσώπητο κυνηγητό από τον Ιαβέρη, διαχρονικό σύμβολο του άτεγκτου και ανοικτίρμονα εκπροσώπου του Νόμου.