[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Ο φανερός δείπνος

Η φαντασία είναι απαραίτητη στην επιστήμη, ειδικά σε καιρούς κρίσης. Οι επιστήμονες είναι ένα είδος σόουμαν, πρέπει να βγάλουν τα προς το ζην, πρέπει να προκαλέσουν ενδιαφέρον. Ας πούμε η ιδέα που είχε ο καθηγητής Μπράιαν Γουόνσινκ, του Πανεπιστημίου Κορνέλ, μαζί με τον αδελφό του Κρεγκ καθηγητή θρησκευτικών σπουδών στο Κολέγιο Wesleyean, να μελετήσουν τα πιάτα που δείχνουν οι εικόνες στους Μυστικούς Δείπνους όλων των εποχών, είναι πολύ έξυπνη. Το τι βρήκαν μας ξαφνιάζει επίσης.

Όσο περνάνε τα χρόνια τα πιάτα αυξάνονται και οι μερίδες μεγαλώνουν. Σε 52 από τα πιο γνωστά έργα τέχνης όλων των εποχών, όσο πιο πρόσφατος είναι ένας «Μυστικός Δείπνος» τόσο περισσότερο φαγητό εικονίζονται να τρώνε ο Χριστός και οι μαθητές του.

Κάτι που, κατά τους ερευνητές, αντανακλά τη σταδιακή τάση της κοινωνίας για πολυφαγία και παχυσαρκία.

Συγκρίνοντας το μέσο μέγεθος των πιάτων και των μερίδων, η έρευνα διαπίστωσε ότι, κατά τα τελευταία 1.000 χρόνια, το μέγεθος των μερίδων φαγητού στον «Μυστικό Δείπνο» έχει αυξηθεί κατά 69%, των πιάτων κατά 66%, ενώ οι φραντζόλες του ψωμιού πάνω στο τραπέζι κατά 23%.

Αυτό αποδεικνύει ότι τρώμε περισσότερο στη δεύτερη χιλιετία από ό,τι χίλια χρόνια πριν, ή ότι οι ζωγράφοι έχουν γίνει πιο θαρραλέοι και υλιστές και αρέσκονται περισσότερο να ασχολούνται με φαγητά, ποτά και πιάτα από ό,τι πριν από χίλια χρόνια που ήταν πιο σεμνοί.

Από όποια μεριά και να το πάρεις πάντως το ηθικό δίδαγμα είναι ότι το ανθρώπινο είδος ακόμα και ως είδος πιστό σε έναν λιτοδίαιτο θεό ρέπει προς την τρυφηλότητα και τις απολαύσεις και πάει από το κακό στο χειρότερο. Τι να πεις και για τους επιστήμονες που μετράνε τις θεϊκές και άγιες μπουκιές;

Μυστικός Δείπνος σου λέει μετά. Καμία διακριτικότης.