[ ΑΝΑΛΩΣΙΜΑ ] Το κρυφό σχολειό

O νεαρός μπαμπάς πήγε το παιδάκι του στη Μονή Πεντέλης και πολύ του άρεσε το κρυφό σχολειό που έχουν φτιάξει εκεί σε μια ημιυπόγεια αίθουσα με πλαστικές ή κέρινες κούκλες που φοράνε παπαδίστικα και φουστανελίτσες. Δεν μπόρεσε να καταλάβει γιατί στο παιδάκι του δεν άρεσε καθόλου, γιατί αρνήθηκε σθεναρά να μπει μέσα περνώντας κάτω από το σκοινί που έχουν βάλει για να μην προχωρούν οι επισκέπτες και να πιάσει τις περούκες των κουκλιών, όπως έκαναν ξεφωνίζοντας τα άλλα παιδάκια. Ο νεαρός μπαμπάς φοβάται μήπως το παιδάκι του είναι υπερβολικά ευαίσθητο, πράγμα που ισοδυναμεί με κάτι σαν αναπηρία στη σημερινή Ελλάδα. Έβαλε τα κλάματα καθώς το σπρώχνανε κιόλας λίγο να περάσει μέσα. Αλλά στην πραγματικότητα σε κανένα παιδάκι δεν άρεσε αυτή η γωνιά, ούτε και σ΄ εκείνα που μπήκαν και τράβηξαν τα ψεύτικα γένια. Όλα φοβήθηκαν, μόνο που το καθένα αντέδρασε με τον δικό του τρόπο. Είναι μια ιστορία φόβου το κρυφό σχολειό, και δεν έχει τη λειτουργία που έχουν όσα κανονικά παραμύθια περιέχουν επίσης φόβο. Δεν υπάρχει κανένας λόγος να την λέμε στα παιδιά μας, ούτε να τα πηγαίνουμε στα μέρη με τις κούκλες που παριστάνουν το κρυφό σχολειό. Αν θέλουμε να τα κάνουμε γενναία, υπάρχουν ένα σωρό γνήσια παραμύθια για παιδιά, με το παλικάρι που αντιμετωπίζει δυσκολίες και στο τέλος τα βγάζει πέρα, ή με την πριγκίπισσα που επίσης στο τέλος κερδίζει τη ζωή και τον έρωτα. Είναι φτιαγμένα γι΄ αυτή τη δουλειά, είναι σοφά και με εγγυημένο αποτέλεσμα.

Χρησιμοποιούν την ευαισθησία του παιδιού, όχι για να το τρομοκρατούν και να το φανατίζουν, αλλά για να το βοηθούν στην αυτογνωσία. Καλύτερα δέκα ταινίες Ντίσνεϊ από κλασικά παραμύθια, παρά κρυφό σχολειό με κούκλες και στολές.