Ο αγαθός Τρικούπης και ο αδύναμος Βενιζέλος

Από τους Έλληνες πρωθυπουργούς μόνο ο Χαρίλαος Τρικούπης διασώζεται κάπως από τα πυρά του Μπελογιάννη, ο οποίος κόντρα στην κομματική γραμμή τον αντιμετωπίζει ως εκπρόσωπο του προοδευτικού κομματιού της αστικής τάξης και του αναγνωρίζει τουλάχιστον αγαθές προθέσεις. Θεωρεί ότι η χρεοκοπία του 1893 και ο πόλεμος του 1897 δεν οφείλονταν τόσο στις δικές του προσωπικές ευθύνες (ή του Δεληγιάννη) αλλά, όπως επισημαίνει και ο Γ. Αντωνίου στην εισαγωγή της έκδοσης, ήταν τα αποτελέσματα της κυριαρχίας και της ληστρικής πολιτικής της «αστικοτσιφλικάδικης τάξης» από το 1821.

Αντίθετα, ο Μπελογιάννης είναι εξαιρετικά επικριτικός προς τον Καποδίστρια, τον οποίο χαρακτηρίζει πράκτορα της ρωσικής πολιτικής στην Ελλάδα. Και είναι αμείλικτος με τον Βενιζέλο, που αναδείχθηκε, λέει, «ο δυναμικότερος αρχηγός της ελληνικής πλουτοκρατίας στην περίοδο της άνθησης και του σαπίσματός της», καταθέτοντας «όλες τις εξαιρετικές ικανότητές του» στα πόδια τα δικά της και των ξένων πλουτοκρατών. Τα δάνειαγράφει- της βενιζελικής τετραετίας 1928-1932 «επιβάρυναν σε αφάνταστο βαθμό τον αναιμικό μας προϋπολογισμό κι αύξησαν σε σημαντικό ποσοστό την απορρόφηση του εθνικού εισοδήματος, γιατί η απόδοση των παραγωγικών έργων- ανεξάρτητα από το ότι δεν ήταν ανάλογη με την επιβάρυνση που ΄φεραν τα ληστρικά δάνεια- καθυστέρησε κιόλας αρκετά και μόλις το 1935-1936 άρχισαν να αποδίδουν μερικά.