Je me mouille

Έχω ξαναγράψει εδώ για το θέμα αυτό εκτενώς, αναγνωρίζω πάντως ότι ο αντίλογος είναι ισχυρός, ο διανοούμενος κυρίως, ο επιστήμονας, ο μελετητής θα ΄θελε να ταυτίζει αμέσως το γνωστό του πρόσωπο, ή να μάθει και να πάει να βρει το καινούριο και άγνωστό του, να αναγνωρίσει αμέσως τον Durkheim, και να μην περιπλανηθεί ανάμεσα στον Ντυρκέμ και τον Ντιρκέμ, και κυρίως να αναζητήσει βιβλιογραφία κτλ., ξέροντας ακριβώς το όνομα-εικόνα Durkheim. Όμως εγώ θεωρώ ότι προέχει το στοιχειώδες δικαίωμα του μέσου αναγνώστη να μπορεί καταρχήν να διαβάσει το καινούριο όνομα, και να διαβάσει Ντυρκέμ ή Ντιρκέμ, και όχι να αρχίσει τα μαντέματα: «Ντέρκχημ», «Ντουρκέμ», «Ντουρκχάιμ» κτλ.

Δεν είναι από τα ευκολότερα το όνομα του Durkheim, υπάρχουν όμως και δυσκολότερα, του Ηuyssmans, του Μaugham, του Ηue. Απ΄ την άλλη, υπάρχουν και άλλα, πολλά, εύκολα, ευκολότατα. Όπου παραταύτα τα βρίσκει σκούρα όχι μόνο ο μέσος αναγνώστης, αλλά και ο ειδικός.

Και πάντως το «Ντουρκχάιμ» δεν είναι κατασκευή για τη συζήτησή μας: έχει υπάρξει σαν λάθος, μεμονωμένο ίσως, εύγλωττο όμως για το θέμα που μας απασχολεί. Και δεν παύω να συναντώ σαν «Μιλώ» τον Γάλλο συνθέτη του 20ού αιώνα Νταριούς Μιγιώ (Μilhaud). Εμ, ούτε το Μilhaud είναι εύκολο όνομα_ ίσα ίσα, σπανιότατο είναι, και το ίδιο το όνομα και αυτό το-ilh-. Χαρακτηριστικά, κατά μαρτυρία του μουσικολόγου Γ. Λεωτσάκου, ο συνθέτης Γ. Σισιλιάνος συνάντησε κάποτε τον Μιγιώ και τον ρώτησε πώς προφέρεται το όνομά του_ κι εκείνος απάντησε εμφατικά: «Je me mouille», που σημαίνει βρέχομαι, μουσκεύομαι, από το ρήμα mouiller (μουγιέ), προφανώς για να υποδείξει την προφορά με-γ.

Ώστε «Ντουρκχάιμ», «Μιλώ», αλλά και «Ντεσκάρτ» για τον πασίγνωστο Ντεκάρτ, τον Καρτέσιο-πόσο εύκολο λοιπόν να τα κάνει κανείς μούσκεμα. Και όχι μόνο, επαναλαμβάνω, ο μέσος αναγνώστης. Και διόλου πια με τον Ντυρκέμ και τον Μιγιώ. Αλλά με απλά, και πολλές φορές ήδη γνωστά ονόματα.

Θα συνεχίσουμε.