Ο Παράδεισος είναι μακριά

ΕΝΑ ΔΕΚΑΤΕΤΡΑΧΡΟΝΟ ΚΟΡΙΤΣΙ, ΕΝΑΣ ΚΑΤΑ ΣΥΡΡΟΗ ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ,
ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙ!
ΣΤΑ «ΠΑΡΑΔΕΙΣΕΝΙΑ ΟΣΤΑ» Η ΑΛΙΣ ΣΙΜΠΟΛΝΤ
ΚΑΘΗΛΩΝΕΙ ΜΕ ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΖΩΗΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΕΘΟΡΙΟ ΤΟΥ
ΘΑΝΑΤΟΥ, ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ ΑΛΛΟΥ ΠΑΤΑ ΚΑΙ
ΑΛΛΟΥ ΜΑΣ ΠΗΓΑΙΝΕΙ!
«Μπορείς να κοιτάζεις πίσω, αλλά δεν μπορείς να πας». Και αυτό θα κάνει, θέλοντας και μη, η Σούζι Σόλομον- ηρωίδα και αφηγήτρια του μυθιστορήματος – φαινομένου της Σίμπολντ, Παραδεισένια οστά, (Λιβάνη)- που στα δεκατέσσερά της, βιάζεται και δολοφονείται από τον υπεράνω πάσης υποψίας γείτονά της. Χρόνος της ιστορίας; Πενσιλβάνια, 1973. Προτού οι φωτογραφίες εξαφανισμένων παιδιών αποτελέσουν καθημερινό φαινόμενο, και οι κατά συρροή δολοφόνοι δράμα της ζωής και αναγνωρίσιμο θέμα της μυθοπλασίας.

Από την εξορία του «προσωπικού της παραδείσου», μια «γαλάζια» ελεύθερη ζώνη μεταξύ ουρανού και γης, απ΄ όπου απουσιάζουν οι «έννοιες του συμβιβασμού και της δεύτερης ευκαιρίας» και ευνοούνται οι διασκελισμοί από τη φαντασία στην πραγματικότητα και από το παρόν στο παρελθόν, η Σούζι θα παρακολουθεί τις ζωές της οικογένειάς της να σπαράσσονται από τη μη πιστευτή απώλεια, αλλά και τον θύτη της να σχεδιάζει ανενόχλητος τις επόμενες δολοφονίες του καθώς, εκτός από το μακάβριο εύρημα του κομματιασμένου αγκώνα της, οι έρευνες της αστυνομίας παραμένουν άκαρπες. Ποιος είπε ότι η ζωή είναι δίκαιη;

Το δίλημμα, εγκατάσταση στο πένθος- μια εμμονή;- ή αποδοχή του δράματος και συμφιλίωση, θα δοκιμάσει τις εύθραυστες, τελικά, ραφές, της έως τότε ανέφελης οικογένειας. Η μητέρα θα αναζητήσει την έξοδο από την πραγματικότητα αρχικά στη «λυτρωτική μοιχεία» και μετά στη φυγή. Στην οικογενειακή εστία θα μείνουν τα δυο αδέλφια της Σούζι και ο σύζυγος/ πατέρας να εμφορείται από υποψίες, εγκλωβισμένος στην απώλεια, συρρικνωμένος από την αδυναμία για «άμεση εκδίκηση», μια ενδεχόμενη αυτοδικία που φαντασιώνεται και από το πανεποπτικό της επέκεινα και η μικρή Σούζι. «Ήθελα ο πατέρας μου να μεταμορφωθεί σε έναν άνθρωπο που ποτέ δεν ήταν- ένα βίαιο λυσσασμένο άνδρα… που παίρνει όπλο ή μαχαίρι… παραμονεύει τον δολοφόνο της οικογένειας, επιτίθεται α λα Τσαρλς Μπρόνσον και όλοι χειροκροτούν».

Το δίλημμα
Αλλά τα Παραδεισένια οστά της Σίμπολντ όσο και αν φλερτάρουν ή και υιοθετούν σε ορισμένα τμήματα του μυθιστορήματος τις φόρμες και τα κλισέ ενός θρίλερ, σαφώς εστιάζουν αλλού το αφηγηματικό βάρος. Από το κυνήγι και τη σύλληψη του δολοφόνου, στη σπαρακτική απώλεια και στον χρόνο που αρχίζει τότε να μετρά για αυτούς που έμειναν πίσω, άλλοτε αργά και άλλοτε βασανιστικά γρήγορα, επαναφέροντας το δίλημμα, εκδίκηση (σε ποιον;) ή αποδοχή, καθρεφτίζοντας στην απουσία τη δική τους αναντίρρητη παρουσία, μέχρι η λήθη- όχι του προσώπου αλλά του βίαιου θανάτου- να γίνει συνώνυμη με τη δική τους επιβίωση. Όσο το τραύμα επουλώνεται, και η μικρή Σούζι μετεωρίζεται στο επέκεινα ζωής και θανάτου, εξιστορώντας σε πρώτο πρόσωπο, ως παντογνώστρια αφηγήτρια τις παλινδρομήσεις και εξελίξεις της ιστορίας, ο λυρισμός της Σίμπολντ συμψηφίζεται με τον ανυποχώρητο ρεαλισμό, σε ένα χαρμάνι που με τις τροπές του αιφνιδιάζει τον αναγνώστη. Ίσως όχι συμπτωματικά, στον βιωματικό πυρήνα της συγγραφέως υπάρχει η πριν από χρόνια εμπειρία του βιασμού. (Αργότερα η Σίμπολντ αναγνώρισε τον βιαστή της και αυτός καταδικάστηκε). Ίσως όχι τυχαία ο γυναικείος χαρακτήρας που θα δράσει τελικά επουλωτικά στη χαμένη οικογενειακή ισορροπία είναι η σχεδόν αλκοολική, αντισυμβατική γιαγιά (η έξοχη Σούζαν Σάραντον) που με την παράταιρη συμπεριφορά και τα «ενοχλητικά της λούσα, φέρνει ξανά το φως», στο σπίτι της τραγωδίας.

Το βιβλίο
Ιστορία: οι λεπτομέρειες κάνουν την εξαίσια διαφορά
Επιτυχία: εκδοτικό φαινόμενο 1 εκατομμυρίου αντιτύπων Θύτης: ζει ανάμεσά μας
Οστά: όπως δεσμοί, ακατάλυτοι… Εμμονή: κανείς δεν εξαιρείται
Να το διαβάσω: θα αιφνιδιαστείτε, ίσως κλάψετε Η ταινία
Ιστορία: «παζλ για κάθε σεναριογράφο»
Επιτυχία: δεν είναι υπόλοιπο που μεταφέρεται! Θύτης: θεία… η δίκη!
Παράδεισος: μοναξιά και εκεί, όπως στη γη! Εμμονή: ποιο το κοινό της ταινίας;
Να τη δω; για τη Σούζι, για τη Σάραντον