«Ας μείνουμε έξω από ρεύματα και μόδες»

Φωτεινή (και) στη σκηνή. Με όλο της το σώμα.
«Νιώθω ότι βρήκα τον χώρο μου», λέει η τραγουδίστρια και σύντροφος του Δημήτρη Παπαδημητρίου
Ήρθε η ώρα. Η Φωτεινή Δάρρα αλλιώς. Μέχρι σήμερα είχε την ευκαιρία να κάνει «μια πλήρη στροφή γύρω από τον εαυτό της», όπως λέει, και απλά να μας δείξει ό,τι δεν γινόταν με την πρώτη αντιληπτό. Τώρα κρατάει το μικρόφωνο με χέρι σταθερό, κοιτάζει το κοινό με την αυτοπεποίθηση που ταιριάζει στο… ύψος της και ξέρει να σε εκπλήσσει με τη φυσικότητα που έχει όταν αλλάζει τη φωνή της και από τα τονικά ύψη της νεραϊδοχώρας της Έμα Σάπλιν, να κατεβαίνει στο πιο γήινο (αλλά προσαρμοσμένο στο στυλ της) συναίσθημα του Άκη Πάνου.

Η μούσα και σύντροφος του Δημήτρη Παπαδημητρίου είναι μια νέα Φωτεινή. «Ναι, έγινε ένα κλικ. Αλλά ξέρεις τι συμβαίνει; Όταν είσαι μέσα σ΄ αυτή τη δουλειά, κάνεις διαρκώς κλικ- και δεν είναι απαραίτητο να τα παίρνει είδηση το κοινό. Χαίρομαι πάρα πολύ που αυτή τη φορά το πήρε είδηση το κοινό. Και που τα κατάφερα. Γιατί ήταν ένα στοίχημα για μένα».

Στοίχημα. Και από τη συναυλιακή αιθέρια (και «καθώς πρέπει») Φωτεινή των καβαφικών στοίχων, στον δικό της γυναικείο «νταλκά», που κάνει το λαϊκό ρεπερτόριο κομμάτι της, που δίνει εκλεπτυσμένες αποχρώσεις στα δύσκολα έντεχνα τραγούδια του Δημήτρη Παπαδημητρίου, που σε πείθει με την αλήθεια της σε εκείνο το κλασικό «Αγόρι μου». Η μεταμόρφωση πήρε σάρκα και οστά κατ΄ αρχήν στο «Γυάλινο» (τη σεζόν 2008-2009).

Το πρόγραμμα εκείνο μας έδωσε το διπλό λάιβ «Φωτεινή Δάρρα live» (Λύρα) και η συνέχεια δόθηκε στη Θεσσαλονίκη στις αρχές του 2010, στο «Stage», με ακόμη μεγαλύτερη επιτυχία.

«Μάλλον το ότι βρέθηκα μέσα σε έναν κόσμο που το ζητούμενό του ήταν η διασκέδαση, με απελευθέρωσε. Κατ΄ αρχήν απελευθέρωσε το ρεπερτόριό μου. Γιατί πάντα ήμουν κι αυτό που βλέπετε τώρα».

Αναρωτιέμαι καμιά φορά για το timing των καλλιτεχνών της γενιάς σου. Δεν φαίνεται να είναι καλή η στιγμή για το έντεχνο. Κατ΄ αρχήν δεν γράφεται…

Νομίζετε; Εγώ πιστεύω ότι γράφεται, αλλά δεν προβάλλεται.

Δεν ανησυχώ όμως γιατί βλέπω τον κόσμο ανήσυχο, έτοιμο να βρει καινούργια πράγματα, έτοιμο να βαδίσει μπροστά- και μάλλον με πιο γρήγορο βήμα απ΄ ό,τι ο χώρος μας…

Οπότε…
Οπότε αν αξίζεις να σε ανακαλύψουν, θα σε ανακαλύψουν- αν δεν υποδύεσαι κάτι κι είσαι πραγματικά ο εαυτός σου. Να μην προσπαθείς δηλαδή να ενταχθείς κάπου, σε ένα ρεύμα, σε μια μόδα… Εταιρείες δίσκων ώρα μηδέν. Πώς το βλέπεις;

Είτε υπάρχουν είτε όχι, τώρα πια στη μουσική κάνεις ό,τι θέλεις, ό,τι σε εκφράζει, χωρίς κανέναν περιορισμό. Έτσι κι αλλιώς, λεφτά από δίσκο δεν περιμένεις να βγάλεις. Πολύ απελευθερωτικό…

«Γράφεται ακόμη καλό έντεχνο τραγούδι, αλλά δεν προβάλλεται από τα ηλεκτρονικά μέσα»

«Αμάν τι ψωνάρες είναι αυτοί!»…

Είχες την τύχη να είσαι με τον Δημήτρη Παπαδημητρίου από μικρή ηλικία. Το οποίο σημαίνει ότι ήταν ο μέντοράς σου σε ένα ευρύτερο επίπεδο. Αυτό έχει και την αρνητική του πλευρά.

Σίγουρα στην αρχή δεν μπορούσα να τον αντιμετωπίσω, απλά τον θαύμαζα και τον ακολουθούσα. Μεγαλώνοντας ξέρω ότι δεν είναι μόνο μεγάλος καλλιτέχνης, αλλά και σπάνιος άνθρωπος και είμαι τυχερή γιατί με έχει κάνει κι εμένα καλύτερη. Το ότι μου έβαζε πάντα δύσκολα, το ότι πάντα προσπαθώ να ξεπεράσω τον εαυτό μου, είναι κάτι που το θέλω κι εγώ, το τραβάει ο οργανισμός μου- γιατί δεν με φοβίζει η δουλειά, είμαι σκυλί. Έπειτα από τόσα χρόνια, μπορώ να πω άνετα, ότι έχουμε έναν δρόμο κοινό.

Πρέπει να μας ακούσεις να συζητάμε για μουσική- γιατί μιλάμε πολύ κι έξω από μας.

Έχουμε και οι δύο έναν μεγαλοϊδεατισμό… Δηλαδή αν μας ακούσεις, θα πεις «αμάν τι ψωνάρες είναι αυτοί!».