ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΔΕΤΕΡΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΙΔΕΟΛΟΓΙΚΟΠΟΙΕΙΤΑΙ

Είναι παλιά παράδοση κάθε φορά που κάτι νέο, ή αυτοχαρακτηριζόμενο ως νέο εμφανίζεται, να το υποβαθμίζει, υπερτονίζοντας έτσι τη δική του καινοτομική συμβολή. Άλλωστε, η κριτική στην ιστοριογραφία της περιόδου 1940-1950, από τους πιο επιφανείς εκπροσώπους του «νέου ρεύματος» (βλ. σχετική αρθρογραφία των Στάθη Καλύβα, Νίκου Μαραντζίδη), και αναμενόμενη και εύλογη ήταν, καθώς θα είχε να επισημάνει και μονομέρειες και υπαρκτά προβλήματα. Το πρόβλημα είναι όταν η κριτική καταλήγει στην καθολική απαξίωση της μεταπολιτευτικής ιστοριογραφικής παραγωγής στο πλαίσιο της ανάδειξής του πολιτικού της χαρακτήρα ως «αριστερής», αγνοώντας ή υποβαθμίζοντας συστηματικά τα σημαντικά επιστημονικά επιτεύγματά της. Όταν επιδιώκεται να τεθεί με αμφισβητούμενους κάποτε επιστημονικά τρόπους- όπως έδειξαν οι κριτικές της Ιωάννας Παπαθανασίου στους Γιώργο Αντωνίου και Νίκο Μαραντζίδη για το ημερολόγιο Βλαντά και των Ηλία Νικολακόπουλου και Χάγκεν Φλάισερ στους Πέτρο ΜακρήΣτάικο και Στάθη Καλύβα για την έκδοση της έκθεσης Wallace- μια νέα «επιστημονική» ατζέντα θεματολογίας και πηγών. Όταν επιλέγεται η ισοπεδωτική αμφισβήτηση και η επιστροφή σε μια, παρά τις περί αντιθέτου διακηρύξεις, πλήρη ιδεολογικοποίηση της ιστορίας· σε μια στάση η οποία με δυσκολία κρύβει την αφ΄ υψηλού απαξίωση των έργων των «φτωχών ιθαγενών» και τον ναρκισσισμό εκείνο που θέλει τίποτε σημαντικό να μη συμβαίνει πέρα από έναν κύκλο εκλεκτών. Απέναντι σε αυτή την προγραμματική «ουδετερότητα» της ιστορικής προσέγγισης, το έργο που συνέλαβε ο Χρήστος Χατζηιωσήφ αναδεικνύει μια ιστορική ματιά με συγκεκριμένο, διατυπωμένο εξαρχής στίγμα, συγκροτεί μια εντυπωσιακή πολυεπίπεδη εικόνα της περιόδου με έμφαση στην κοινωνική διάρθρωση και στην ιδεολογία, προσφέροντας ένα πολύτιμο, αλλά και ιδιαίτερα ελκυστικό εκδοτικά εργαλείο στον ειδικό, αλλά και σε κάθε ενδιαφερόμενο αναγνώστη.