«Δεν μετράνε μόνον τα άψογα βήματα, αλλά και τα θέλω»

«Δ εν θέλω να παραμείνω ένας χορευτής του κλασικού μπαλέτου. Άλλωστε τα όρια μεταξύ του κλασικού και του μοντέρνου έχουν χαλαρώσει. Στον σύγχρονο χορό ο χορογράφος σε χρησιμοποιεί σαν πινέλο»…

Τα ελληνικά του είναι τόσο καλά που σε ξαφνιάζουν. Ο 31 ετών Τιμ Ματιάκις, που πρόσφατα είδαμε ως πρώτο χορευτή στο Γκαλά Μπαλέτου του Βασιλικού Μπαλέτου της Κοπεγχάγης στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, γεννήθηκε στη Λάρισα, αλλά σύντομα η οικογένειά του εγκαταστάθηκε στη Σουηδία.

Στο μεσοδιάστημα των παιδικών του χρόνων επέστρεψε στην Ελλάδα. Και τότε άρχισε μαθήματα χορού στη Λάρισα. Η Στοκχόλμη όμως καλούσε την οικογένεια πίσω στη Σουηδία. Και ο Τιμ βρέθηκε το 1992 στην προχωρημένη τάξη των χορευτών του Βασιλικού Μπαλέτου της Στοκχόλμης να τελειοποιεί την τεχνική του και να ανακαλύπτει ότι «σημασία δεν έχει μόνο να εκτελείς άψογα τα βήματα, αλλά να ακούς και τα θέλω σου. Μόλις υπέγραψα συμβόλαιο, έπαθα ρήξη χιαστού στο γόνατο που με κράτησε ενάμιση χρόνο εκτός. Όταν επέστρεψα, υπήρχε για μένα μόνον το κορ ντε μπαλέ. Ζητούσα όμως περισσότερα». Κι αυτά τα βρήκε στο Βασιλικό Μπαλέτο του Λονδίνου. Το εξαντλητικό πρόγραμμα των δώδεκα παραστάσεων κάθε σεζόν, με το απαιτητικό ωράριο μεσημεριανής πρόβας και απευθείας απογευματινής παράστασης, τον έριξαν στα βαθιά. Εκεί όπου έρχεσαι αντιμέτωπος με τα όρια και τις ικανότητές σου. «Σήμερα στον κλασικό χορό δεν υπάρχει ανταγωνισμός ανάμεσα στους σολίστες. Αυτό το καλλιέργησαν οι Ρώσοι τις περασμένες δεκαετίες. Τώρα πια γνωρίζεις ότι η μουσική, ο ρόλος, η ερμηνεία της γλώσσας του χορογράφου είναι τα εργαλεία σου για να κάνεις ένα βήμα παραπέρα, ξεχνώντας την επίδειξη και μπαίνοντας στην ουσία της τέχνης. Διαφορετικά δεν θα ήμασταν καλλιτέχνες, αλλά μόνο πρωταθλητές του χορού».

Τα χρόνια του Λονδίνου ήταν περίοδος εμπειρίας. «Το Βασιλικό Μπαλέτο μού έδωσε μία άλλη αντίληψη για το πώς πρέπει να γίνονται τα πράγματα. Επειδή είναι ένα μεγάλο ίδρυμα και πρέπει να γίνονται πράγματα και να παρουσιάζονται στο κοινό, δεν υπήρχε χρόνος για ντάντεμα. Επομένως εκεί πρέπει να πιστέψεις ο ίδιος στον εαυτό σου ότι θα τα καταφέρει. Δεν υπάρχει κανείς να σε υποστηρίξει. Κι αν δεν καταφέρεις να νιώσεις αυτοπεποίθηση, τότε μένεις κάπου στο βάθος και κάποιος άλλος βρίσκεται για να σου πάρει τη θέση. Αυτή η εμπειρία είναι μοναδική, όταν τη ζεις ανάμεσα σε μεγάλους χορευτές και δουλεύεις μαζί τους για να εξελίξεις μία ιδέα του χορογράφου».

Επειδή όμως η εσωτερική φωνή φαίνεται να μην είχε ηρεμήσει, ο Τιμ Ματιάκις από το 2004 βρέθηκε στη Δανία, ανάμεσα στα πρώτα ονόματα του Βασιλικού Μπαλέτου της Κοπεγχάγης, χορεύοντας και για το Μπαλέτο της Βασιλικής Όπερας. «Δεν μπορώ να παραπονεθώ ότι δεν χορεύω αρκετά. Όμως όσο περισσότερο χορεύω ανακαλύπτω ότι με ενδιαφέρει να ανοιχτώ και προς τη χορογραφία».