Μέγας τραγικός ποιητής

Ο ιστορικός Θουκυδίδης στο προοίμιο των «Ιστοριών» του επαίρεται (και δικαιώνεται ώς τώρα) ότι το κείμενό του είναι «κτήμα ες αεί», απόκτημα των αιώνων και μέσα σ΄ αυτό το αιώνια ισχύον κείμενο καταδικάζει τον εαυτό του ως στρατηγό ανίκανο και προδότη, γιατί πουθενά δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί για την αποτυχία του. Του «συνέβη»!!

Άρα το έργο του Μπάρκερ είναι ένας διπλός στοχασμός πάνω στην ανελέητη καταστροφική μανία του ανθρώπου και μια δοξολογία στην τέχνη της γραφής και της αναπαράστασης και της «οικείας ηδονής» (κατά τον Αριστοτέλη) που προκαλούν αναστοχαζόμενα την άθλια πραγματικότητα. Ο Μπάρκερ αναδεικνύεται μέγας τραγικός ποιητής, αφού κατενόησε και κατόρθωσε να μεταφέρει το τραγικό μέσα στον Λόγο. Στο έργο του συγκρούονται οι δύο εκδοχές, του αυτόπτη μάρτυρα και του ποιητή, και στα μάτια μας ο αυτόπτης, ο παθών, το θύμα, η πραγματικότητα είναι θλιβερά και μίζερα, και η ποίηση λάμπει και αθανατίζει. Γι΄ αυτό και στο τέλος της Πράξης, όταν η γραφή σιωπά και η πραγματικότητα παρέρχεται, τραγικότερος είναι ο ποιητής, αφού στερείται την ηδονή να περιγράφει την καταστροφή που, όπως τονίζει ο Αριστοτέλης, είναι ωραία!

Ο Βογιατζής και ο Ήμελλος που υποδύθηκαν τους δύο πόλους αυτής της εξαίσιας διαλεκτικής σύγκρουσης είναι πέραν της κριτικής, για να μην πέσει στον πειρασμό να ρητορεύσει ωραιολογώντας μια αισθητική πραγματικότητα αυθύπαρκτη. Μανωλοπούλου (σκηνικά- κοστούμια), Αμπαζής- Γασπαράτος (ήχος και μουσική), Παυλόπουλος (φωτισμοί εξαίσιοι). Η μετάφραση της Τζένης Μαστοράκη αριστουργηματική, αλλά γιατί δίστασε στον τίτλο; Εύρημα βέβαια «Το ύστατο σήμερα», αλλά νομίζω πως ο Μπάρκερ με το: Τhe dying of today, μεταφράζει κατά λέξιν το ομηρικό «Μόρσιμον ήμαρ»:

Η πεπρωμένη, ειμαρμένη, θνητή, ύστατη ημέρα.