Οι αξίες στη σύγχρονη Ελλάδα

Η κ. Άννα Ματσούκα, φυσικός- μηχανικός τηλεπικοινωνιών, γράφει για τις συνθήκες ζωής και για την καταρράκωση των αξιών στη χώρα:

«Γεγονός πρώτον: Στο Χαλάνδρι εδώ και περίπου έναν χρόνο (αν θυμάμαι καλά) πεζοδρόμησαν την οδό Χαϊμαντά, έναν από τους πιο εμπορικούς δρόμους του Χαλανδρίου. Έργο πνοής, ανθρώπινο, κοινωνικό, μπορείς να κάνεις τα ψώνια σου με ηρεμία, δεν χρειάζεσαι να κρατάς τα παιδιά από το χέρι σφικτά και να λες μη και μη. Κάπως έτσι θα έπρεπε να είναι, αλλά μάλλον όνειρο έβλεπα. Παρ΄ ότι υπάρχει ταμπέλα που ορίζει ότι είναι πεζόδρομος, τα αυτοκίνητα και τα μηχανάκια τον χρησιμοποιούν ως δρόμο για διέλευση και στάθμευση, ακόμα και η Αστυνομία. Έτσι η κατάσταση που επικρατεί είναι χειρότερη και πιο επικίνδυνη από τότε που ήταν δρόμος και όχι πεζόδρομος.

Όταν πέρασα δε από την Αστυνομία και έκανα ένα απλό παράπονο, η απάντηση ήταν “και τι να κάνουμε;” Απλά έστριψα και έφυγα απογοητευμένη.

Γεγονός δεύτερον: Σάββατο μεσημέρι έτυχε να βρεθώ στην οδό Ερμού στο κέντρο της Αθήνας. Οι μικροπωλητές ήταν παραταγμένοι στη σειρά, ο ένας δίπλα στον άλλον και από τις δύο πλευρές του πεζόδρομου από το Σύνταγμα έως το Μοναστηράκι. Ενώ την πραμάτεια τους την είχαν βάλει πάνω σε άσπρα πανιά ώστε να μπορούν να τη μαζεύουν γρήγορα όταν εμφανίζεται η Αστυνομία, τελικά δεν φάνηκαν να ταράζονται καθόλου από την παρουσία της. Έκαναν ότι τα μάζευαν και αμέσως μετά τα ξανάστρωναν. Ως αποτέλεσμα, το περπάτημα ήταν αρκετά δύσκολο γιατί εκτός του ότι ήταν πολύς ο κόσμος έπρεπε να προσέχεις και να μην σκοντάψεις στην πραμάτεια τους. Άσε δε που η πρόσβαση στα μαγαζιά της Ερμού ήταν δύσκολη. Έπρεπε να βρεις ένα μικροσκοπικό κενό που ίσως να είχαν αφήσει οι μικροπωλητές για να περάσεις. Απορώ πως δεν έχουν εξεγερθεί οι καταστηματάρχες δεδομένου ότι πληρώνουν και φουσκωμένα ενοίκια.

Αργότερα δε, όταν κάθησα να φάω στις γνωστές ψησταριές της Πλατείας Μοναστηρακίου, μέτρησα μέσα σε μισή ώρα καμιά 20αριά πλανόδιους πωλητές που προσπάθησαν να μας πουλήσουν ένα σωρό πράγματα. Δεν ξέρω, ίσως εγώ να είμαι παράξενη αλλά δεν μου κάνει κέφι να ξανακατέβω στο κέντρο.

Γεγονός τρίτον: Εδώ και περισσότερο από μία εβδομάδα αποφάσισε ο Δήμος μας να μας φτιάξει το πεζοδρόμιο (αντικατάσταση πλακών, νέα ρείθρα κ.ά.). Δεν θα σχολιάσω το αν έπρεπε ή το ότι δεν υπήρξε καμία ειδοποίηση και πως το αυτοκίνητο της οικογένειας θα μπορούσε να έχει κλειστεί μέσα στο γκαράζ για μεγάλο χρονικό διάστημα ή το γεγονός ότι για αρκετές μέρες έπρεπε να πηδάμε ένα χαντάκι για να καταφέρουμε να πατήσουμε στην άσφαλτο- μπορούσε να περνάει αυτοκίνητο- και μετά να περάσουμε στο απέναντι πεζοδρόμιο… Θα πω όμως για τα καημένα τα υπάρχοντα δεντράκια που τα έπνιξαν στο τσιμέντο- δεν έχουν αφήσει καθόλου χώμα για να μπορεί να αναπνέει το δέντρο και για τον υποτιθέμενο χώρο που έχουν αφήσει για να φυτευτεί ένα νέο δέντρο.

Σίγουρα η χώρα βρίσκεται σε πολύ άσχημη οικονομική κατάσταση, δεν ξέρω όμως αν αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημά της. Οι νόμοι δεν τηρούνται ούτε και υπάρχει διάθεση να επιβληθούν. Σεβασμός δεν υπάρχει στον άνθρωπο ούτε και στη φύση. Έργα γίνονται για τα μάτια του κόσμου και όχι ουσίας και με συνέχεια και οι περισσότεροι λένε από μέσα τους ή και φωναχτά: “Εμείς θα αλλάξουμε τα πράγματα;”. Κι έτσι καταλήγω στη διαπίστωση ότι αυτή η χώρα έχει χάσει μάλλον τις αξίες τις, πράγμα πολύ πιο σημαντικό από το αν θα χρεοκοπήσει ή από το πόσο είναι το έλλειμμα».