Όνειρα ζωής

Η κ. Ελένη Μακρυγιάννη γράφει για να εκφράσει την αγανάκτησή της για τις σημερινές συνθήκες ζωής χωρίς όνειρα και γεμάτες φόβο και ενοχές:

«Όνειρα προς ενοικίαση, προσωρινής χρήσεως και ύστερα θαμμένα στον κάλαθο των αχρήστων. Άραγε η μνήμη μας απατά κάθε δεδομένη στιγμή ή μήπως η υποτιθέμενη παιδική μας αθωότητα ήταν απλά μια παραίσθηση; Νοσταλγώ τα παιδικά μου χρόνια, κι όμως το ότι ήταν ένα παραισθησιογόνο επιφαινόμενο της ύπαρξης μου είναι κάτι το οποίο αγνοώ. Στις άγνωστες πατρίδες που ο ήλιος ανατέλλει, θαρρώ θα ήθελα να χαθώ. Η ζωή είναι μικρή… έχω ακούσει τους γέροντες να λένε, αλλά κανείς μας δεν έχει αρχίσει να τη ζει. Η ζωή είναι σαν την παγωμένη μπίρα, πρώτα περιμένεις να φύγει ο αφρός και ύστερα τη γεύεσαι. Η ζωή είναι μικρή… έτσι έχω ακούσει να λένε. Μα και εγώ είμαι μικρή σαν μια στάλα βροχής. Τι κι αν προσμένω τη δύση του ηλίου για να αρχίσω να ζω; Ποιο είναι το νόημα; Ζω τη ζωή που δε διάλεξα… Ανησυχώ και γερνώ. Σεργιανίζω στα σοκάκια ενός συννεφιασμένου ουρανού και αναρωτιέμαι πότε θα ξημερώσει. Κι αν οι μέρες περνούν, η πάχνη των ψευδαισθήσεων με οδηγεί ξανά προς το λήθαργο. Θα ονειρευτώ ξανά! Θα γύρω το σώμα μου στο πλάι και θα κλείσω τα μάτια… θα ονειρευτώ κάτι απαγορευμένο».