Επιστολή στον Μίκη Θεοδωράκη

Ο κ. Σωτήρης Σωτηρόπουλος, ιατρός, εκδότης του ιστορικού-λαογραφικού περιοδικού «ΔΙΒΡΗ» και πρόεδρος της Κίνησης Πολιτών «Κοινωνική Ένωση Αναδημιουργίας-ΚΕΑ», γράφει για τη σχέση του με τον Μίκη Θεοδωράκη και γι΄ αυτούς που σήμερα διαφεντεύουν την προσωπικότητα και τις ιδέες του:

«Ο “δρόμος του Αρχάγγελου” έχει τώρα αποκλειστικούς οδοιπόρους τον Μητροπολίτη Θεσ/νίκης Άνθιμο, τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ Καρατζαφέρη, τον Νομάρχη Θεσ/νίκης Ψωμιάδη και “Ελληναράδες” οπαδούς τους!…

Πάλαι ποτέ ακριβέ μου Μίκη Ως μαθητής τη 10ετία του ΄50, ένιωθα από μακριά την επική αγωνιστική ανάσα σου και από ασήμαντος νεολαίος γινόμουν νοερά Διγενής Ακρίτας…

Ως φοιτητής τη δεκαετία του ΄60, ονειρευόμουν να είμαι δίπλα σου μαζί με τους νεολαίους που έφεραν το όνομα του μεγάλου ειρηνιστή γιατρού και ήρωα Γρηγόρη Λαμπράκη, μα δεν τα κατάφερα. Μόνο είχα τη μέγιστη τιμή και τύχη να είμαι δίπλα του τη στιγμή που ο σύντροφός σου ήρωας Σωτήρης Πέτρουλας έπεφτε “στα μαρμαρένια αλώνια” της οδού Χρήστου Λαδά από τους φασίστες (ομοϊδεάτες των ανωτέρω σημερινών αποκλειστικών οδοιπόρων του δρόμου σου)…

Ως νέος επιστήμονας εργαζόμενος στις αρχές της δεκαετίας του ΄70, για τον φόβο των “Ιουδαίων” (ομοϊδεατών των ανωτέρω σημερινών αποκλειστικών οδοιπόρων του δρόμου σου) έκρυβα βαθιά στα φυλλοκάρδια μου και στα τρίσβαθα των αποσκευών μου στα αεροδρόμια και τα τελωνεία τις ουρανόφαντες μουσικές σου νότες και τους στίχους του Ρίτσου, του Ελύτη του Σεφέρη, του Γκάτσου…

Ως μεγαλύτερος- μεταπολιτευτικά- ενεργός πολίτης, δημόσιος και κοινωνικός άνθρωπος εντάχτηκα με “οδηγό” εσένα στην κοινωνική Αριστερά, μπήκα κι εγώ στους δικούς σου “δρόμους του Αρχάγγελου” και βάδιζα με μυριάδες συνέλληνες πίσω σου. Και λίγο πριν από το γύρισμα της χιλιετίας- είμαι σίγουρος το θυμάσαι καλά- εκεί στο σπίτι σου, αγνάντι στην Ακρόπολη μαζί με τον αείμνηστο πτέραρχο Γιώργο Πάττα, τον Νίκο Καρρά, τον Πέτρο Μακρή και άλλους εκλεκτούς, έφτιαξες το δημοκρατικό μανιφέστο (“Διακήρυξη για την αντιμετώπιση της κρίσης”) που εσύ ονόμασες “Κίνηση Ελλάδα 2000” κι εμείς συμπληρώναμε. Αυτό το χειρόγραφό σου κρατώ τώρα ως κόρην οφθαλμού (μακριά από τα βέβηλα μάτια ομοϊδεατών των ανωτέρω σημερινών αποκλειστικών οδοιπόρων του δρόμου σου) και νιώθω περήφανος…

Ως ώριμος ενεργός πολίτης- αργότερα- παρακολουθούσα τις ξαφνικές κατά καιρούς πολιτικές εκφάνσεις σου, τις πατριωτικές πρωτοποριακές παραινέσεις σου και ήμουν πάντα μαζί σου, ακόμη και όταν μετακόμιζες σε ξένα για μας σαλόνια (πλησίστιων ομοϊδεατών των ανωτέρω σημερινών αποκλειστικών οδοιπόρων του δρόμου σου)… Λέγαμε “την ρωμιοσύνη μην την κλαις, εκεί που πάει να σκύψει, νάτη πετιέται από ξαρχής…”. Μέγας Μίκης Θεοδωράκης είναι αυτός!

Σήμερα εμείς, εξηντάρηδες και βάλε, ζούμε το κακό, το οδυνηρό όνειρο της ζωής μας. Καθισμένοι στην πολυθρόνα μας βλέπουμε έναν μαινόμενο ιερωμένο ταύρο (τον Θεσ/νίκης Άνθιμο) με πύρινα κηρύγματα μίσους στους ναούς, βλέπουμε έναν μαινόμενο ακροδεξιό τύπου Λεπέν (τον Καρατζαφέρη) με πύρινους λόγους σε συνέδρια μίσους, βλέπουμε έναν φαιδρό λαϊκιστή των τηλεκαναλιών (τον Ψωμιάδη) να έχουν ως πρότυπο στον θλιβερό φασιστικό, δήθεν πατριωτικό, λόγο τους, ποιον; Εσένα, μεγάλε Μίκη Θεοδωράκη!!!… Ώρες ολόκληρες σε εκθειάζουν, σε υμνούν, σε θαυμάζουν!… Ποιοι; Εκείνοι που σε διαπόμπευαν ξεδιάντροπα μια ζωή με χυδαία κοσμητικά (“γραικύλος”, “μειοδότης” κ.λπ.), εκείνοι που σε σταύρωναν από παιδί, εκείνοι που σε είχαν στείλει στο πυρ το εξώτερον και μαζί με σένα όλους εμάς που ακολουθούσαμε τα χνάρια σου…

Και συ, πάλαι ποτέ ακριβέ μας Μίκη Τι κάνεις; Δεν βλέπεις ότι τα φαντάσματα του μίσους με σημαία εσένα διαλύουν τον πολιτιστικό, κοινωνικό ιστό της φίλτατης πατρίδας; Δεν βλέπεις ότι με “φλάμπουρο” τις δικές σου ανησυχίες για την αποεθνοποίηση- που κάποιοι ανοήτως ή λανθασμένα επιχειρούν- σου καταρρακώνουν την προσωπικότητα και σου αμαυρώνουν την υστεροφημία;

Βγες, στεντορεία τη φωνή από την ανοχή σου, την περίεργη σιωπή σου και στείλε από ΄κει που ήρθαν αυτούς που διαφεντεύουν (αλίμονο!) ως μοναδικοί εκφραστές και ένοικοι τους δικούς σου “δρόμους του Αρχάγγελου”, για να μπουν και πάλι εκεί συνοδοιπόροι οι γκαρδιακοί σου φίλοι, που έμειναν ορφανοί και ενεοί με την απάθειά σου. Έχεις χρέος στην πατρίδα, τη δημοκρατία, τις πανανθρώπινες αξίες που τόσο υπηρέτησες με πάθος. Το περιμένουμε με αγωνία».