Μέρος της λύσης ή μέρος της κρίσης;

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΉΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΕΝΘΕΤΟ ΓΙΑ
ΜΙΑ ΠΡΑΣΙΝΗ ΕΥΡΩΠΗ; ΜΙΑ ΑΥΤΟΒΙΟΓΡΑΦΙΚΗ, ΜΑΛΛΟΝ
ΝΑΡΚΙΣΣΙΣΤΙΚΗ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ ΣΥΝΤΗΡΕΙ ΤΟ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ
ΜΑΣ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΕΝΕΡΓΟΠΟΙΕΙ ΠΟΛΙΤΙΚΑ, ΚΑΘΩΣ
ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΠΕΙΡΩΣ ΠΟΛΥΠΛΟΚΟΤΕΡΑ
Κεντρική φιγούρα και σύμβολο της εξέγερσης του Μάη του ΄68, ο Γερμανοεβραίος Ντανιέλ Κον-Μπεντίτ συγκέντρωνε ανέκαθεν επάνω του τα φώτα της δημοσιότητας εν μέρει λόγω της απέλασής του από τη Γαλλία, εν πολλοίς όμως λόγω της επίμονης εκ μέρους του διεκδίκησης της κληρονομιάς του κινήματος εκείνου που ταρακούνησε τον κόσμο αμφισβητώντας το τεχνολογικό- βιομηχανικό σύμπλεγμα. Στη Γερμανία, η καριέρα του αρχικά δεν ήταν θεαματική, καθώς τα ηνία της αμφισβήτησης είχε πάρει το εκεί πανίσχυρο Πράσινο Κίνημα. Ωστόσο, επανενεργοποιήθηκε και εξελέγη αντιδήμαρχος στη Φρανκφούρτη, χτίζοντας το νέο του προφίλ σε ζητήματα διαπολιτισμικότητας. Σταδιακά ο Κόκκινος Ντάνι αφομοίωσε την πράσινη ατζέντα και κατάφερε να εκλεγεί δυο φορές ευρωβουλευτής με την πράσινη λίστα, αντλώντας κύρος από το εναλλακτικό παρελθόν του. Επανερχόμενος στη Γαλλία επανεξελέγη δυο φορές και σήμερα είναι συμπρόεδρος της πολιτικής ομάδας των Πράσινων στο Ευρωκοινοβούλιο.

Το βιβλίο έχει ενδιαφέρουσες πτυχές, αν και η χρήση του ήταν μάλλον προεκλογικής χροιάς. Από τις πράσινες ιδέες που διατυπώνει, πολλές έχουν μια οσμή d j vu, ειδικά οι αναφερόμενες στην Ευρώπη ως προνομιακό πεδίο του οικολογισμού, στη βιωσιμότητα ως δίδουσα αξία στις μέλλουσες γενιές, στην πράσινη ανασυγκρότηση της οικονομίας (και όχι πράσινη ανάπτυξη, έννοια αμφιλεγόμενη και ξεπερασμένη που υιοθετήθηκε εσχάτως άκριτα στα καθ΄ ημάς). Τα αίτια της κρίσης λίγο αναλύονται, και το μοντέλο ανάπτυξης (ή η Ανάπτυξη νέτα-σκέτα) παρακάμπτεται εξ απαλών ονύχων. Η πολυπολιτισμικότητα αντιμετωπίζεται θετικά, χωρίς σχέδιο όμως για τη μέλλουσα ευρωπαϊκή κοινωνία.

Εν ολίγοις προκύπτει μια συνταγή με συστατικά της αρκετά ψήγματα από αριστερά, ολίγον από δεξιά, κοινωνικό οικολογισμό, άφθονη δόση εμπιστοσύνης στους τρέχοντες θεσμούς (με λίγο ψήσιμο ακόμη) και ως καρύκευμα μπόλικο αριστερισμό των σίξτι΄ς. Στα μείον του βιβλίου η μη ενασχόληση με τις όποιες επιτυχίες των προγραμμάτων αντιρρύπανσης αλλά και με την τραγική αποτυχία της Ένωσης να εφαρμόσει τις πολιτικές της και να αναδυθεί ως ηγέτιδα δύναμη σε ζητήματα όπως η κλιματική αλλαγή και η εν γένει βιωσιμότητα. Η δυσπιστία του αναπτυσσόμενου κόσμου και η συμπαράταξή του με τις ΗΠΑ όφειλε να έχει απασχολήσει τον Ντάνι. Αντ΄ αυτού τον απασχολεί πολύ περισσότερο η προσωπική δικαίωση, ενώ παρακάμπτεται το έργο σημαντικών εκπροσώπων του γαλλικού πράσινου κινήματος, όπως οι Βουανέ, Βεστέρ, Λαλόντ.