«Αν βγεις από το καλούπι είσαι παράνομος»

ΕΝΑΣ «ΑΓΡΙΟΣ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΚΑΛΟΥΠΙΑ
ΕΡΩΤΑΣ» ΑΝΘΕΙ ΣΤΟ «ΜΑΥΡΟ ΛΙΒΑΔΙ»
ΚΑΙ Ο ΒΑΡΔΗΣ ΜΑΡΙΝΑΚΗΣ ΜΑΣ ΓΥΡΙΖΕΙ
ΣΤΑ «ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ»…

«Από ένα μελό και ονειρικό ποπ τραγούδι των Βlack Field, το οποίο μιλάει για έναν τόπο που υπάρχει μονάχα στη φαντασία μας και τον επισκεπτόμαστε τη νύχτα κι εκεί βρίσκονται όλα αυτά τα μικρά πράγματα που γράφονται στο ασυνείδητό μας και βρίσκονται μέσα μας χωρίς να το ξέρουμε» γεννήθηκε ο τίτλος της ταινίας του, εξηγεί ο 37χρονος Βαρδής Μαρινάκης.

Και όλα αρχίζουν στο φιλμ με τον έρωτα που θα προκύψει μεταξύ ενός τραυματισμένου γενίτσαρου και μιας νεαρής μοναχής που τον φροντίζει σ΄ ένα μοναστήρι επί τουρκοκρατίας εν έτει 1654. Μα το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό, αλλά και το γεγονός ότι η νεαρή μοναχή είναι αγόρι!

Περιγράφει η ταινία έναν «παράνομο» έρωτα;

Η ταινία μιλάει σίγουρα για έναν παράνομο έρωτα. Μουσουλμάνος ερωτεύεται χριστιανή, Τούρκος Ελληνίδα, άντρας άντρα. Όλοι αυτοί οι συνδυασμοί πάνω στο ίδιο ζευγάρι! Οι δύο ήρωες προσπαθούν να αφήσουν πίσω τους τα καλούπια που τους διαμόρφωσαν σε πλάσματα ξένα ως προς την αληθινή τους φύση. Τα καλούπια αυτά είναι δημιουργημένα από την κοινωνία, η οποία θεσπίζει τους νόμους για να επιβιώσει μέσω της επιβολής της εξουσίας και της τάξης. Όταν βγαίνεις από το καλούπι είσαι ένα βήμα από την παρανομία. Το καλούπι αλλάζει ανάλογα με την ιστορική εποχή.

Όταν τον ρωτάμε «γιατί μας γυρίζεις σε εκείνη την εποχή;», εξηγεί πως «τα χρόνια της τουρκοκρατίας είναι μία σκοτεινή περίοδος για την Ιστορία της Ελλάδας. Τετρακόσια χρόνια για τα οποία ξέρουμε πολύ λίγα. Αυτό αφήνει χώρο στη φαντασία να οργιάσει. Η ταινία διαδραματίζεται στα μέσα αυτής της σκοτεινής περιόδου και αυτό τη βοηθάει να γίνει αχρονική». Και παραδέχεται πως στο ελληνικό σινεμά, οι ταινίες εποχής είναι λίγες γιατί «η έλλειψη πόρων είναι ένας από τους αποτρεπτικούς παράγοντες για κάτι τέτοιο, αφού το κόστος είναι αυτόματα διπλάσιο και το ρίσκο μεγαλύτερο».

Τι μπορεί να ενδιαφέρει τον νέο θεατή σε μια «ιστορία εποχής»;

Νομίζω πως οι νέοι είναι πάντα περίεργοι για το διαφορετικό. Η ταινία μας σίγουρα κουβαλάει αυτή τη στάμπα πάνω της. Ανεξάρτητα από το αν άρεσε η ταινία σε κάποιον ή όχι, πάντα μου λένε πως η αρτιότητά της θυμίζει ταινία ευρωπαϊκή. Σε αυτό το σημείο δεν μπορώ να μην ευχαριστήσω τον Γιώργο Τσακίρη, που αφιλοκερδώς έβαλε ένα τεράστιο ποσό στην ταινία, τον φωτογράφο Μarcus Waterloo και τον σκηνογράφο – ενδυματολόγο Γιώργο Γεωργίου ως «αρχηγούς» της ομάδας της εικόνας.

Τι θα σου άρεσε να νιώθει ο θεατής βγαίνοντας από την προβολή της ταινίας σου;

Μαγεμένος και ταυτόχρονα συγκινημένος και λίγο χαμένος. Τον φαντάζομαι σε μια κατάσταση ζάλης καθώς προσπαθεί να πιάσει αυτό το κάτι που παρεισέφρησε μέσα του ενώ έβλεπε την ταινία.

Ανήκεις στους «κινηματογραφιστές στην ομίχλη». Ποιο το μέλλον αυτής της κίνησης; Μήπως «κάθησε» λίγο;
Η κίνηση αυτή προκάλεσε αναταράξεις- από τα σωματεία, τα φεστιβάλ έως και το υπουργείο Πολιτισμού. Νέες συμμαχίες δημιουργήθηκαν, νέοι φορείς και τώρα περιμένουμε έναν νέο νόμο. Συν τοις άλλοις γνωριστήκαμε επιτέλους μεταξύ μας. Το πολιτικό κενό άφησε χώρο να ανθήσει μια αυθόρμητη πρωτοβουλία. Η «Ομίχλη» προσπάθησε κάτι να αλλάξει κάνοντας πράξεις και όχι σιγομουρμουρίζοντας.

info

To «Μαύρο λιβάδι» του Βαρδή Μαρινάκη προβάλλεται στις αίθουσες «Έλλη» και «Μικρόκοσμος».