Πολιτισμός

«Η απλότητα είναι που σε στοιχειώνει»

«Μου αρέσουν η τζαζ και ο Ντεμπισί και ο Σατί, ο Ραβέλ και ο  Σένμπεργκ. Τελευταία, όμως, απολαμβάνω να παίζω πιάνο  η ίδια και να γράφω τραγούδια. Έχω συνθέσει  μουσική για 24 ποιήματα του Τσαρλς Μπουκόφσκι, είναι ένα καινούργιο σόου,  πραγματικά ενδιαφέρον και  άμεσο»

«Μου αρέσουν η τζαζ και ο Ντεμπισί και ο Σατί, ο Ραβέλ και ο Σένμπεργκ. Τελευταία, όμως, απολαμβάνω να παίζω πιάνο η ίδια και να γράφω τραγούδια. Έχω συνθέσει μουσική για 24 ποιήματα του Τσαρλς Μπουκόφσκι, είναι ένα καινούργιο σόου, πραγματικά ενδιαφέρον και άμεσο»

Σχόλια
4 λεπτά

Αγαπάει το τάνγκο και έχει πολλούς λόγους για να εξηγήσει αυτήν την αγάπη της: «Το τάνγκο μιλάει για τη σκληρή ζωή στις μεγάλες πόλεις, την κοινωνική αδικία, για τους δυστυχισμένους και τους απόκληρους, για την παρακμή, την αναζήτηση ταυτότητας. Μιλάει για τον υπαρξισμό» λέει η Ούτε Λέμπερ. Αφορμή, το «Τελευταίο τάνγκο» (Ultimo Τango), που φέρνει στα μέρη μας σε λίγες ημέρες. Αν κρίνει κανείς απ΄ τα λόγια της, «τελευταίο» δεν πρόκειται να είναι. Όσο τουλάχιστον η κ. Λέμπερ εμπνέεται από τον «επαναστάτη και ανανεωτή του» Άστορ Πιατσόλα και την ποίηση του Οράθιο Φερέρ.

«Όπως το γαλλικό chanson και όπως ο Μπρεχτ, οι δημιουργοί του (συνεχίζει να μιλάει για το τάνγκο) εισάγουν κοινωνικό σχόλιο στην ποίησή τους. Όταν ο Μπρεχτ χρησιμοποιεί το τάνγκο, περιγράφει το πάθος και το σκοτεινό πνεύμα, τον πόθο και την παρακμή της πόλης. Το τάνγκο είναι ένα εξαιρετικό εργαλείο για να περιγράψεις τη σύγχρονη κοινωνία. Είναι γεμάτο συγκίνηση, θυμό, απόγνωση, επιθυμίες, θλίψη για τη μοναξιά και την απομόνωση, το παράλογο της ζωής μας».

Όλα αυτά η Ούτε Λέμπερ τα εξηγεί με λόγια, όμως στη μουσική απελευθερώνει την έμπνευσή της. Παίρνει, κάπως, τον δικό της ρόλο μέσα στο τάνγκο, προτού το παραδώσει α λα Λέμπερ στον ακροατή. Είχε συναντήσει, λέει η ίδια, τον Πιατσόλα το 1987 στο Παρίσι. Στη συνέχεια ασχολήθηκε όμως με άλλες μουσικές, χόρεψε άλλους ρυθμούς, ώσπου επέστρεψε στην εμπειρία του τάνγκο.

«Γενικά πιστεύω ότι το λιγότερο είναι περισσότερο. Όσο πιο αληθινό είναι κάτι που βλέπεις τόσο πιο δυνατή η εμπειρία και η ανάμνησή του μετά. Μένει αυτό που σε στοιχειώνει». Ποιο δηλαδή; «Το απλό ανθρώπινο πνεύμα είναι αυτό που μένει, όχι οι πολύ εκρηκτικές, κραυγαλέες παραστάσεις. Ζητάς την αυθεντικότητα, τα χρώματα της πραγματικότητας των τραγουδιών. Τον υπέροχο ήχο του μπαντονεόν, την κραυγή της σιωπής, τις μελωδίες του έρωτα και του πόνου». Όλα αυτά μέσα στο σκληρό κάδρο της καθημερινότητας. Πόσο, αλήθεια, η κρίση και η ύφεση που ζούμε σήμερα επηρεάζει την ίδια; «Η οικονομική κρίση μοιάζει με κλόουν που μας κοροϊδεύει από ψηλά. Βασικά είναι δημιούργημά μας και το υπέροχο σύστημα της ελεύθερης αγοράς έχει έρθει ανάποδα και έχει αρρωστήσει. Μακχίθ υπάρχουν παντού και είναι πλέον ξεδιάντροποι. Δυστυχώς, η κατάσταση αυτή χτυπάει πάντα τους πιο φτωχούς. Και βέβαια αυτό με εξοργίζει πολύ και με κάνει να σιχαίνομαι όλους εκείνους τους επενδυτές τραπεζίτες κι εκείνους που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις στην αγορά μόνο για το προσωπικό τους συμφέρον, χωρίς ήθος. Αλλά δεν εκπλήσσομαι κιόλας». Τραγουδάει, είναι ηθοποιός, ζωγραφίζει. Ζει πια μόνιμα στο Μανχάταν, μητέρα τριών παιδιών. Το όνομά της συχνά πυκνά εμφανίζεται σε ηχηρές συνεργασίες, μερικές φορές η μία μετά την άλλη. Αναρωτιέσαι, δηλαδή, πότε έχει προλάβει και έχει κάνει τόσα πολλά. Από τον Κουρτ Βάιλ, στον Πιατσόλα, από εκεί στον Τομ Γουέιτς και μετά στον… Μπουκόφσκι.

«Ο Μορίς Μπεζάρ ήταν ο πιο ειλικρινής και βαθύς καλλιτέχνης απ΄ όσους έχω συνεργαστεί. Η χορογραφία του και το φιλοσοφικό όραμά του αφορά σε κάθε πλευρά της ζωής και της δημιουργίας», λέει και ξεχωρίζει επίσης τη συνεργασία της με τον Μάικλ Νάιμαν. Και πάλι όμως προσθέτει: «Κάθε πρόσωπο, κάθε κείμενο που διαβάζω, κάθε εικόνα, μπορεί να μου δώσει έμπνευση… Υπάρχει πραγματική ζωή εκεί έξω, παντού και αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο της τέχνης για μένα, όπως είναι όλη αυτή… η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι». Η Λέμπερ ετοιμάζει την επόμενη καλλιτεχνική της μεταμόρφωση, όμως περιορίζεται να πει πως «πάντα καινούργια μονοπάτια θα υπάρχουν. Αλλά ανάμεσα στο πρότζεκτ “Μπουκόφσκι” και τα νέα τάνγκο σόου έχω αρκετές πόρτες να ανοίξω». Πράγμα που μας φέρνει και πάλι στα βήματα του τάνγκο. Το οποίο, ως γνωστόν, θέλει πάντα δύο για να το χορέψουν. Ποιον θα διάλεγε η Ούτε Λέμπερ; «Τον άντρα μου και τα παιδιά μου… Οκέι, ίσως και τον Αλ Πατσίνο»!

ΙΝFΟ

Η Ούτε Λέμπερ στη Θεσσαλονίκη (Μέγαρο Μουσικής, τηλ. 2310-
895.939) στις 18 Φεβρουαρίου, στην Αθήνα (Μέγαρο Μουσικής, τηλ. 210-7282.333) στις 19 και 20/2, με επικοινωνιακή χορηγία της εφημερίδας «Το Βήμα» και του ραδιοφωνικού σταθμού «Βήμα FΜ 99.5».
Εισιτήρια: 30-80 ευρώ.

Με μια ματιά

● Γεννήθηκε στη Γερμανία το 1963 ● Στα 16 της έγινε μέλος του πανκγκρουπ Ρanama Drive Βand ● Έχει παίξει σε μιούζικαλ και έχει ερμηνεύσει Κουρτ Βάιλ ● Τo άλμπουμ της «Ιllusions» ήταν αφιέρωμα στα τραγούδια της Μάρλεν Ντίτριχ και της Εντίτ Πιαφ.

● Έχει συνεργασίες με τους Τομ Γουέιτς, Φίλιπ Γκλας, Σκοτ Γουόκερ, Νικ Κέιβ, Έλβις Κοστέλο ● Link: http:

//www. utelemper. com/

Επόμενο άρθρο

Google news

Ακολουθήστε tanea.gr στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις.

Σχετικά άρθρα

Σχόλια
Σχολίασε εδώ
0 /50
0 /2000

Τα Νεότερα

  1. Nvidia: Το διοικητικό συμβούλιο εξετάζει την απομάκρυνση του CEO Jensen Huang
  2. Παρίσι: Φρουρός κατέρρευσε δίπλα στον Μακρόν στο Μέγαρο των Ηλυσίων (vid)
  3. Χέγκσεθ: Φρουρός τον επέπληξε για φασαρία στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη (vid)

Πιο Σχολιασμένα

Πιο Διαβασμένα

Cookies