«Έξω λες τη λέξη Έλληνας και σε κοιτάνε περίεργα»

«Ζούμε σε έναν κόσμο μεγαλύτερο απ΄ όσο νομίζουμε» λέει η Ελευθερία Αρβανιτάκη, που επιστρέφει από τις συναυλίες στο εξωτερικό για σόλο εμφανίσεις εδώ. «Βέβαια, εκεί έξω λες Έλληνας και σε κοιτάνε περίεργα» λέει
O τίτλος «Πρόσωπο με πρόσωπο» μπορεί να σημαίνει πολλά. Αλλά και τίποτα. Από κενούς τίτλους άλλωστε, μπορούμε να κάνουμε συλλογή στις μέρες μας. Η κυρία – αν και το κοπέλα τής ταιριάζει καλύτεραπου κάθεται απέναντί μου δεν «έπαιξε» ποτέ με τις λέξεις…

«Το πρόσωπο με πρόσωπο σημαίνει τρεις ώρες πάνω στη σκηνή. Μόνη μου». Οι παραστάσεις της Ελευθερίας Αρβανιτάκη αρχίζουν στο «Stage» της Θεσσαλονίκης (5/2) και μετά κατεβαίνει στο γνώριμο «Fix» της Ιεράς Οδού, που εγκαινίασε η ίδια πριν από μερικά χρόνια.

Γρήγορο φλας μπακ στην ιστορία της- ένα, δύο, τρία… επτά χρόνια πριν- και αναδύεται, μαζί με υπέροχες μουσικές, η εικόνα της στο «Γυάλινο» το 2003. Βέβαια. Τις παραστάσεις εκείνες (ρεσιτάλ επί της ουσίας) τις θυμάμαι. Οne woman show ήταν την εποχή που είχαν αρχίσει τα… όργανα με τα μεγάλα σχήματα (λόγω κρίσης).

«Χρειάζεται καλή φυσική κατάσταση, ιδιαίτερη συγκέντρωση. Και σίγουρα ένα δεμένο γκρουπ μουσικών. Να δημιουργηθεί η ένταση ενός κλαμπ, να έρθεις σε άριστη επικοινωνία με την πλατεία».

Περίεργο. Τα τελευταία χρόνια, όταν μιλάω με καλλιτέχνες του δικού της βεληνεκούς νιώθω μια αμηχανία για το τι στίγμα θέλουν να δώσουν όταν βρίσκονται στη σκηνή. «Η ένταση ενός κλαμπ» (επαναλαμβάνω μέσα μου). Λογικό. Αυτό ταιριάζει και με τον ήχο του τελευταίου της δίσκου που είναι φτιαγμένος από τον Ισπανό παραγωγό Ζαβιέ Λιμόν κι έχει πολλά λάτιν στοιχεία. Από την άλλη (σκέπτομαι) club και λαϊκό πάει;

Η συζήτηση προχωράει πάνω στο πώς θέλει να στήσει την παράσταση και ότι σε αυτήν της την προσπάθεια έχει δίπλα της τον Κωνσταντίνο Ρήγο. Σκηνικά ο Μανώλης Παντελιδάκης, σκηνοθεσία ο Ρήγος. «Όχι, σκηνοθεσία» με διορθώνει. «Μια συζήτηση έχουμε, πώς να φωτιστούν κάποια τραγούδια, πώς να στηθούν…».

Yπάρχει μια τάση να σκηνοθετείται το τραγούδι. Για κάποιους αυτό είναι ένδειξη αμηχανίας στις παραστάσεις σας.

Ποιανού παραστάσεις; Τις δικές μου; Γιατί δεν υπάρχει «σας». Υπάρχει «μου».

Ναι, αλλά δεν μπορούμε να παραβλέψουμε το τι συμβαίνει γύρω μας τη συγκεκριμένη εποχή. Ποια είναι η τάση…

Συμφωνώ. Μόνο που δεν αισθάνομαι ότι ανήκω σε κάποια τάση.

Υπάρχει αμηχανία, κυρίως σε καλλιτέχνες της δικής σας γενιάς. Σαν να ψάχνετε ένα καινούργιο στίγμα…

Αυτό δεν είναι ζήτημα αμηχανίας. Είναι θέμα ψαξίματος, προχωρήματος. Μόνο μέσα από μια τέτοια δια δικασία μπορείς να φτιάξεις κάτι καινούργιο. Εγώ δεν θα το έλεγα αμηχανία. Θα το έλεγα νέα μυρωδιά. Την ανακάλυψη μιας νέας μυρωδιάς- κι αυτό έχει κάτι ζωντανό από κάτω… Κάποτε ήξερες ότι υπάρχουν πέντε συνθέτες και πέντε στιχουργοί που μπορούσαν να πιάσουν τον σφυγμό της εποχής.
Σήμερα;
Σήμερα δεν είναι ούτε η πληροφορία σταθερή. Η τράπουλα ανακατεύεται απ΄ την αρχή κι εσύ πρέπει να είσαι σε ετοιμότητα. Όλοι μας δηλαδή.

Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία χρόνια οι μεγάλες επιτυχίες των δίσκων σου είναι διασκευές από ξένα κομμάτια…

Μα και το «Δυνατά» ξένο ήταν. Και το «Μένω εκτός» επίσης. Εγώ ειδικά το κάνω αυτό χρόνια. Τέτοια σύνορα δεν έβαλα ποτέ. Πόσω μάλλον σήμερα…

Άρα κρίνεις ότι ήταν σωστές οι επιλογές σου τα τελευταία χρόνια. Αυτός ο διεθνοποιημένος ήχος. Με την έννοια ότι αντικατοπτρίζει τον σφυγμό της εποχής…
Είμαι κι εγώ κομμάτι του παζλ της σημερινής κοινωνίας και προσπαθώ να κάνω μουσική που να εκφράζει αυτά που αισθάνομαι. Ζούμε σε έναν μεγαλύτερο κόσμο σήμερα, πιο ανοιχτό, πιο χρωματιστό και είναι δεδομένο ότι αυτό μας επηρεάζει.

Κι όμως, νιώθω πολλές φορές ότι υπάρχει νοσταλγία για τη «λαϊκή» Ελευθερία της Οπισθοδρομικής Κομπανίας…

Λογικό. Σε κανέναν δεν αρέσει να μεγαλώνει…

ΙΝFΟ

Στο «Stage» (26ης Οκτωβρίου 27, Θεσσαλονίκη)
κάθε Παρασκευή και Σάββατο, από 5 Φεβρουαρίου και για 10 παραστάσεις. Αμέσως μετά στο «Fix» της Ιεράς Οδού.

«Είμαστε ακρωτηριασμένοι»

Συζητάμε για τις δραστηριότητές της στο εξωτερικό, τις συναυλίες της στην Ισπανία, τη γνωριμία της με τον παραγωγό Χαβιέ Λιμόν, τις μεγάλες γυναικείες φωνές της Ευρώπης (όπως η Μίσια). Ερώτηση: Γιατί να μη γίνεται να υπάρξει μια δική μας… Μίσια εκεί έξω;

«Γιατί δεν μπορούμε να επικοινωνούμε όπως οι εταίροι μας στην Ευρώπη. Δεν υπάρχει καμία υποδομή σ΄ αυτό. Ίσως να γίνει κάτι με τα νέα γκρουπ- κυρίως αυτά που κάνουν ξενόγλωσσο τραγούδι. Θα δείξει. Πάντως τώρα είμαστε ακρωτηριασμένοι- τώρα πιο πολύ από ποτέ… Λες Έλληνας και σε κοιτάνε περίεργα…»