ΠΡΟΣΩΠΑ «Ο πιο επικίνδυνος φιλόσοφος»

«Η φράση “ο πιο επικίνδυνος φιλόσοφος της Δύσης” υπάρχει στο εξώφυλλο του βιβλίου μου για λόγους μάρκετινγκ. Όμως δημοσιεύθηκε στο αμερικανικό περιοδικό “Νew Republic” που με κατηγόρησε ότι προωθώ μια νέα γενοκτονία των εβραίων, κατά την οποία θα σωθούν μόνον οι εβραίοι που επικρίνουν το Ισραήλ. Είναι τερατώδες. Η κριτική μου για το Ισραήλ αποκλείει και την παραμικρή ανοχή στον αντισημιτισμό.

Τούτου λεχθέντος, ναι, είμαι επικίνδυνος, επειδή επιτίθεμαι στο φιλελεύθερο ηγεμονικό σύμφωνο. Και αυτό είναι απαγορευμένο».

«Η σοσιαλδημοκρατία φτάνει στο τέλος της, αυτό είναι ένα εμπειρικό γεγονός. Επί δεκαετίες, η πολιτική σύγκρουση έφερνε αντιμέτωπα ένα κεντροαριστερό κόμμα και ένα κεντροδεξιό κόμμα, στα οποία προστίθεντο μικρά εξειδικευμένα κόμματα. Ο διαχωρισμός αυτός εξαλείφεται προς όφελος ενός άλλου, πιο παλιού, ανάμεσα σ΄ ένα κεντρικό κόμμα του καπιταλισμού και σ΄ ένα κόμμα που θα περιέγραφα ως φονταμενταλιστικό: μια σκληρή δεξιά, εναντίον των μεταναστών. Το ότι αυτή είναι η μοναδική αποτελεσματική πολιτική αντιπολίτευση στον καπιταλισμό, μου φαίνεται πολύ ανησυχητικό».

«Δεν ισχυρίζομαι ότι πρέπει να ανοίξουμε οπωσδήποτε τα σύνορα υπό την πίεση της μετανάστευσης. Δεν θα λύσουμε τίποτε μετατοπίζοντας τον πληθυσμό της Αφρικής στην Ευρώπη. Ούτε υποστηρίζω μια αφηρημένη παγκοσμιότητα που αρνείται τις συγκεκριμένες κουλτούρες και τις ιδιαιτερότητες. Κάθε κουλτούρα έχει τις δικές της αντιφάσεις και πρέπει να επανεφεύρει την παγκοσμιότητα στη δική της γραμματική. Αυτήν τη στιγμή, στην Ινδία, μια αληθινή μαοϊκή εξέγερση των νταλίτ (παρίες) καταστέλλεται με ακραία βαναυσότητα- και δεν μιλάει κανένας. Όμως αυτοί ακριβώς, οι αποκλεισμένοι, είναι που αναφέρονται σε παγκόσμιες αξίες. Η μόνη παγκοσμιότητα είναι συνεπώς αυτή της μάχης. Ο αγώνας των νταλίτ στην Ινδία είναι της ίδιας φύσης με τον αγώνα των μεταναστών χωρίς χαρτιά στη Γαλλία. Και αν στρωθούμε στη δουλειά, μπορούμε να κάνουμε να εμφανιστεί μια παγκόσμια αλληλεγγύη».

«Ο καπιταλισμός είναι ένα σύστημα παγκόσμιο, ανώνυμο, που δημιουργεί παντού τους ίδιους ανταγωνισμούς. Προσθέτω ότι είναι από τη φύση του πολυπολιτισμικός. Δεν έχει ανάγκη να ξεριζώσει τις διαφορές και τις εθνικές ταυτότητες. Αντίθετα τις κάνει να πολλαπλασιάζονται, ακόμη και στο εσωτερικό ενός κράτους- έθνους. Πριν από 30 χρόνια, το Αφγανιστάν ήταν μία από τις πιο λαϊκές χώρες του μουσουλμανικού κόσμου. Έγινε φονταμενταλιστικό όταν εισήλθε στην παγκόσμια πολιτική. Δεν πιστεύω στη σύγκρουση που φέρνει αντιμέτωπους από τη μια πλευρά την ανεκτικότητα και τον πλουραλισμό και από την άλλη τον φονταμενταλισμό. Ανήκουν στο ίδιο πεδίο, ακόμη και στο ίδιο στρατόπεδο. Ο Ουώλτερ Μπέντζαμιν λέει πως κάθε φασισμός γεννιέται από μια αποτυχημένη επανάσταση. Αυτό ισχύει και για το ριζοσπαστικό Ισλάμ, το οποίο ευημερεί χάρη στην εξαφάνιση της λαϊκής αριστεράς».

(Αποσπάσματα από συνέντευξη του Σλοβένου μαρξιστή φιλόσοφου Σλαβόι Ζίζεκ στο γαλλικό περιοδικό «Λ΄ Εξπρές» με την ευκαιρία της κυκλοφορίας από τις εκδόσεις Flammarion του νέου βιβλίου του με τίτλο «Μετά την τραγωδία, η φάρσα!»).