Δίκτυο

Φτηνοί στα λάχανα…
Μ.Α.

Λίγο έλειψε να πέσει και θύμα λογοκρισίας της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας, η διεθνούς φήμης φωτογράφος Calliope. Την άδεια- κατά πλειοψηφία- κατάφερε να την αποσπάσει από το «σκληρό» (κατά περίπτωση) Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο, ώστε να φωτογραφήσει μοντέλα με μόδα αρχαιοελληνικού στυλ για το τεύχος Μαρτίου στη «Vogue», στο αρχαίο θέατρο του Θορικού. Όμως στην Αρχαιολογική Υπηρεσία φαίνεται πως δεν ήταν αρκετά τα 5.000 ευρώ που ορίστηκαν ως τέλος για τη χρήση του χώρου, ούτε τα 100 ευρώ για κάθε δημοσιευμένη φωτογραφία. Ζήτησε και να επιλέξει εκείνη ποιες φωτογραφίες της Calliope θα μπουν στο περιοδικό. Τελευταία στιγμή επικράτησε η φωνή της λογικής και ο όρος δεν γράφτηκε στη γνωμοδότηση, αλλά και μόνο η πρόθεση είναι αρκετή για να δείξει την αγκυλωμένη λογική και την έλλειψη σταθερής πολιτικής σε ανάλογα θέματα εκ μέρους του υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.
Η πρώτη μου ταινία
Κ.Κ.

Επιτάχυνα το βήμα ενστικτωδώς. Με την άκρη του ματιού μου διέκρινα αριστερά μια κάμερα. «Μη φεύγετε, καθήστε. Γυρίζουμε ταινία». Το αφοπλιστικό χαμόγελο της Έρρικας Φουντούλη, υπεύθυνης οργάνωσης παραγωγής, έκαμψε κάθε αντίσταση. «Θα είστε μέσα στο πλάνο, ανώνυμοι κομπάρσοι». Το ένα ξάφνιασμα μετά το άλλο. «Μα πώς, έτσι;

Χωρίς πρόβες;». Ο σκηνοθέτης της ταινίας «Green Fish», Γιάννης Παρασκευόπουλος, ήταν απόλυτος: «Θα προχωράτε σαν να μη συμβαίνει τίποτα». Αμέριμνος, αδιάφορος, απαθής. Μα, για στάσου, τέτοια ευκαιρία και να πάει χαμένη; Να εμφανιστώ για πρώτη φορά στο πανί χωρίς να έχω κάτι από το μυστηριώδες ύφος του Χάμφρεϊ Μπόγκαρτ στην «Καζαμπλάνκα», κάτι από το λάγνο και συνάμα τρυφερό βλέμμα του Κλαρκ Γκέιμπλ στο «Όσα παίρνει ο άνεμος», κάτι από την εσωτερική πάλη της Σαρλότ Ράμπλινγκ στον «Θυρωρό της νύχτας»; Αλλά ας μην πάμε μακριά. Να μην έχω κάτι από την τραγικότητα του Δημήτρη Καταλειφού στα «Πέτρινα χρόνια»; «Τι πάθατε, κύριε;». Μόλις είχα καταφέρει να διαστείλω τις κόρες των ματιών μου, όπως η Τζένη Καρέζη στο «Κοντσέρτο για πολυβόλα». Αλλά γιατί ήρωας; Γιατί να μην έχω κάτι από τον φόβο του Ντίνου Ηλιόπουλου στον «Δράκο», κάτι από το τρομαγμένο αγρίμι, την Πέγκυ Τρικαλιώτη, στο τηλεοπτικό «Η αγάπη άργησε μια μέρα»;

«Πότε θα προβληθεί η ταινία;» ψιθύρισα στη διπλανή μου.

«Τον Σεπτέμβριο», απάντησε τινάζοντας με χάρη τα μακριά ξανθά της μαλλιά. Ένα ξεχασμένο όνειρο, να παίξω σε ταινία, γίνεται πραγματικότητα. Ύστερα από χρόνια, όταν θα συζητάνε για την «Green Fish» (http://flacaeriquita.

blogspot. com), θα λέω δήθεν αδιάφορα: «Ήμουν κι εγώ εκεί». Αφύπνιση με τη φωνή του σκηνοθέτη: «Προχωρήστε, σαν μη συμβαίνει τίποτα».


Στο Ίδρυμα Αστέγων…
Γ.Δ.Κ.Σ.

Δεν είναι πάντα ρόδινα και γκλαμουράτα τα τέλη στον κόσμο του θεάτρου… Σε ξενώνα του Ιδρύματος Αστέγων του Δήμου Αθηναίων πέρασε τα τελευταία επτά χρόνια της ζωής του ο θεατρικός παραγωγός Μάριος Σταυρολέμης που έφυγε από τη ζωή την Τετάρτη στα 88 του χρόνια. Αδελφός τού ηθοποιού και κατόπιν θεατρικού επιχειρηματία Δημήτρη (Μίμη) Σταυρολέμη και του συγγραφέα Γεράσιμου (Μεμά) Σταύρου που κανένας τους δεν είχε δημιουργήσει οικογένεια, δημιουργός μαζί με τα αδέλφια του Θεάτρου μαριονετών, κατέληξε παραγωγός- θεατρικούς επιχειρηματίες τούς έλεγαν τότε. Δημιούργησε στην περιοχή ΠατησίωνΜουσείου τα θερινά θέατρα «Απόλλων» και «Ρουαγιάλ» που άκμασαν τη δεκαετία του ΄70 αλλά έπαθε οικονομική καταστροφή όταν ανέβασε το 1979 στο θέατρο «Καλουτά» το μιούζικαλ «Jesus Christ Superstar»- «Ιησούς Χριστός υπέρλαμπρο άστρο» είχε μεταφραστεί- σε σκηνοθεσία Δημήτρη Μαλαβέτα, με ζωντανή ορχήστρα σε ενορχηστρώσεις Μίμη Πλέσσα και με διευθυντή τον Μάικ Ροζάκη και με πολλούς νέους ή και πρωτοεμφανιζόμενους τότε ηθοποιούς ή τραγουδιστές όπως ο Γιάννης Σιαμσιάρης ή ο Τάκης Μπινιάρης. Επιχείρημα παράτολμο, ήταν το όνειρο της ζωής του που το πλήρωσε ακριβά. Από τα πρώτα μεγάλα ξένα μιούζικαλ που ανέβηκαν στην Ελλάδα δεν βρήκε ανταπόκριση στον κόσμο και ναυάγησε.