Σημεία των καιρών ή φτώχεια ρεπερτορίου;

Ο κινηματογράφος που ξεκίνησε την ιστορία του στο τέλος του 19ου αιώνα τροφοδοτούμενος από το θέατρο τροφοδοτεί ο ίδιος πια το θέατρο. Τάση; Σημεία των καιρών; Ευκολίες; Ή μήπως φτώχεια στο σύγχρονο ρεπερτόριο;

«Προς Θεού, δεν έχει στομώσει το θέατρο από ρεπερτόριο!» επιτίθεται ο Γρηγόρης Καραντινάκης. «Απλώς είναι η δύναμη της εικόνας. Ο κινηματογράφος και η εξέλιξή του, η τηλεόραση, έχουν μία τεράστια δύναμη. Με αποτέλεσμα το κοινό να αφομοιώνει μαζικά ταινίες, ιστορίες… Το θέατρο ρουφάει από τη δημοφιλία τους και επενδύει σ΄ αυτή. Και υπάρχουν σενάρια που αξίζει να δεις τη μεταφορά τους στο σανίδι».

Ο Γιάννης Μπέζος δεν συμφωνεί μαζί του στα περί φτώχειας του ρεπερτορίου. «Ναι, το θέμα ισχύει. Από την άλλη έχουν πληθύνει πολύ οι Σκηνές. Είναι πολύ φυσικό στο σύγχρονο ρεπερτόριο να μην υπάρχουν έργα για τόσο πολλούς θιάσους. Είναι φυσικό να επανερχόμεθα, να αναμασάμε, να ξαναψάχνουμε… Αλλά δεν είναι κακό αν γίνεται σωστά. Αν δεν γίνεται… Ειδικά στα ελληνικά έργα ο κόσμος θέλει να θυμηθεί τα νιάτα του, τα παιδικά του χρόνια. Έχουμε πρόσθετη ευθύνη».

Ελάχιστα ελληνικά έργα
Ο Πέτρος Φιλιππίδης στο πλευρό του Γιάννη Μπέζου. «Είναι αλήθεια πως υπάρχει φτώχεια ρεπερτορίου. Παρακαλάμε για ελληνικό έργο και είναι ελάχιστα. Πόσοι είναι οι συγγραφείς και πόσα έργα να γράψουν για τόσους θιάσους; Το ότι δεν υπάρχουν σύγχρονα έργα οδηγεί στο να κάνουμε έργα παλιότερα. Αλλά πόσα από τα παλιά είναι δυνατά και αφορούν το σήμερα; Πες ότι κάνω την “Κωμωδία των παρεξηγήσεων” του Σαίξπηρ. Καταπληκτικό έργο! Και κωμωδία- κωμωδιάρα. Είναι έτοιμο το κοινό να ακολουθήσει; Ποιος θα πατήσει στο θέατρο;».

Η Αναστασία Παπαστάθη είναι επιφυλακτική. «Αν τυχαίνει να υπάρχει αυτή η τάση δεν ξέρω. Ούτε αν υπάρχει φτώχεια θεατρικών κειμένων. Υπάρχει όμως η τάση της ευκολίας να γίνονται παραστάσεις ελαφρά τη καρδία. Εμένα προσωπικά δεν με οδήγησε κάποια τάση. Έτυχε απλώς η νουβέλα να έχει γίνει ταινία με δύο χαρακτήρες που μου έδωσαν υλικό για τη δική μου έρευνα».

Ο νεαρός Νικόλας Μαραγκόπουλοςείναι πιο κυνικός. «Δεν νομίζω ότι υπάρχει φτώχεια ρεπερτορίου. Υπάρχουν πολλά κείμενα. Εγώ θα έλεγα πως περισσότερο είναι αδυναμία- ίσως και ημών…- να τα βρούμε. Ίσως είναι δείγμα της εποχής- κυνήγι του εύκολου κέρδους λόγω της δημοφιλίας. Αυτό που γίνεται με τις ελληνικές ταινίες που μεταφέρονται στο θέατρο μ΄ αυτό έχει να κάνει βασικά. Βεβαίως και ο κόσμος τις αγαπάει αυτές τις ταινίες και λένε πολλά στην ψυχή του νεοέλληνα. Αλλά το 2010 πρέπει το θέατρο να χώσει λίγο πιο βαθιά το μαχαίρι από το να κάνει τη μεταφορά μιας κινηματογραφικής ταινίας του ΄60, ας πούμε. Θα μου πείτε: “Κι εσείς δεν κάνετε το ίδιο όταν ανεβάζετε το “Κουρδιστό πορτοκάλι”; Εμείς όμως καθόλου δεν είχαμε στο μυαλό μας την ταινία. Λειτουργούμε μέσα από την ανάγκη να μιλήσουμε για συγκεκριμένα πράγματα. Έτυχε φέτος να είναι το μυθιστόρημα αυτό».