ΑΠΑΝΤΗΣΗ: 100 χρόνια από τον θάνατο του Τολστόι

Ο θάνατος του Λέοντος Τολστόι τον Νοέμβριο του 1910 αναζωπύρωσε το ενδιαφέρον για τη ζωή και το έργο του. Πολλά δημοσιεύματα φιλοξενήθηκαν στον ελληνικό Τύπο. Ο Κωστής Παλαμάς, εν θερμώ, αποτίμησε στον «Καλλιτέχνη» (1910) την προσφορά του Ρώσου μυθιστοριογράφου. Προσπαθώντας να εξηγήσει το φαινόμενο της δημιουργίας των πιστών του, τοποθετούσε τον Τολστόι δίπλα στον Βούδα, τον Χριστό και τον Μωάμεθ. Σε μεταγενέστερη μαρτυρία του ο νομπελίστας Ιβάν Μπούνιν αφηγείται, «στα νιάτα μου έγινα τολστοϊστής, γοητευμένος από τα ονειροπολήματα για μια σωστή, αγνή ζωή γεμάτη καλοσύνη μέσα στη φύση». Την προσπάθεια του Τολστόι να μάθει ελληνικά θυμάται η κόρη του Τ. Soubhotine: «Τον χειμώνα του 1870-71 ο πατέρας μου βυθίστηκε στην εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας, στην οποία, όπως έλεγε, έβρισκε αληθινή ηδονή και προσέθετε “… γιατί κανείς να μην ξέρει τους μύθους του Αισώπου, ούτε τον θαυμαστό Ξενοφώντα; Τι να πω για τον Πλάτωνα και τον Όμηρο…”».

Αξιομνημόνευτη είναι η τελευταία περιπέτεια του συγγραφέα της «Άννας Καρένινα». Τον βρήκε ο θάνατος κατά τη φυγή του προς την ελευθερία από το οικογενειακό «κάτεργο». Την «έξοδο» εκείνη περιέγραψε η συμπαραστάτις κόρη του Αλεξάνδρα («Νέα Εστία», 801/1960).