Πορτ-ο-Πρενς

Για την Αϊτή ελάχιστα πράγματα ήξερα. Από ειδήσεις που το μάτι πιάνει κάθε τόσο στα πεταχτά και στη συνέχεια γίνονται πληροφορίες τις οποίες αποθηκεύεις στη μνήμη, σαν περιττά πράγματα που δεν θα σου χρειαστούν ποτέ και τα έχεις πετάξει πρόχειρα σε μια σκοτεινή γωνιά του σπιτιού. Από όλα όσα «ήξερα», μου είχε μείνει το όνομα της πρωτεύουσας: Πορτ-οΠρενς. Ένας ήχος εξωτικός και μελωδικός. Τώρα, πλέον, ηχεί σαν συνθηματικό που σου προκαλεί φρίκη. Καθώς το βλέπω γραμμένο, μοιάζει με ανθρώπινο πτώμα με μια μαύρη τρύπα στη μέση. Παρακινούμενος από τις τρομακτικές, θρυμματισμένες εικόνες που μας έρχονται από το Πορτο-Πρενς, έψαξα πληροφορίες για την ιστορία του νησιού. Η Αϊτή είναι η πατρίδα της πρώτης εξέγερσης των μαύρων δούλων, εμπνευσμένη από τη Γαλλική Επανάσταση. Απέχει μερικές εκατοντάδες μίλια από τη Φλόριντα, από την οποία τη χωρίζει η Κούβα. Όλοι ξέρουμε την Κούβα. Ελάχιστοι την Αϊτή. Η Κούβα έχει ένα καταπιεστικό καθεστώς και είναι περικυκλωμένη από το εμπάργκο των ΗΠΑ. Η Αϊτή ζει περικυκλωμένη από την απόλυτη αδιαφορία. Κυβερνάται από μαφιόζους και δικτατορίσκους νονούς της κοκαΐνης, που έχουν ως μοναδική έγνοια να κερδίσουν την εύνοια των ΗΠΑ. Τόσες ημέρες αναρωτιέμαι γιατί στις εικόνες δεν βλέπω ούτε έναν Αϊτινό υπουργό. Πού στον διάολο πήγαν; Αποκλείεται να πέθαναν όλοι τους. Αλλά τώρα όλοι είναι απασχολημένοι με το λεγόμενο ανθρωπιστικό σκέλος. Κατά πάσα πιθανότητα το πολιτικό δεν θα συζητηθεί ποτέ. Αυτή τη στιγμή δεν ξέρουμε καν πόσοι είναι οι νεκροί. Κύρια είδηση:

14 Έλληνες, 12 Ιταλοί και 5 Πορτογάλοι είναι καλά στην υγεία τους. Εμφανίζεται μια Αμερικανίδα σεισμολόγος, ονόματι Κate Ηutton, και λέει ότι ένας παρόμοιος σεισμός έγινε πριν από είκοσι χρόνια στο Σαν Φρανσίσκο. 62 νεκροί υπήρχαν εκεί, 100.000-200.000 στην Αϊτή. Όταν σε κυβερνούν δικτατορίσκοι και μαφιόζοι, η φύση πάντα σε τιμωρεί ανελέητα. Ψάχνοντας ακόμα πιο πολύ, ανακαλύπτω ότι οι ογδόντα στους εκατό Αϊτινούς ζουν (ζούσαν) με λιγότερο από ένα δολάριο την ημέρα. Ο μέσος όρος ζωής είναι (ήταν) πενήντα χρόνια. Ότι η παιδική θνησιμότητα χτυπά (χτυπούσε) ένα στα τρία παιδιά. Και όποιο παιδί επιβιώνει (επιβίωνε) είχε πολλές πιθανότητες να πουληθεί ως σκλάβος. Όπως έγραψε και κάποιος αγαπητός μου δημοσιογράφος, εάν αυτό λέγεται (λεγόταν) ζωή, τότε ο θάνατος μάλλον δεν πρέπει να θεωρείται καταδίκη. Και όμως, η εικόνα αυτού του παιδιού που κείτεται άψυχο στο χώμα με κλονίζει συθέμελα. Αν και, σε αυτή την άκρη της Γης όπου έχω την τύχη να ζω, δεν ήξερα τίποτα για την ύπαρξή του. Για να είμαι ειλικρινής, αν και ντρέπομαι να το πω, αδιαφορούσα πλήρως για την Κόλαση στην οποία ζούσε. «Φυσιολογικό είναι», μου λέει ο κυνικός ρεαλιστής μέσα μου. «Υπάρχουν τόσες συμφορές, που θα έπρεπε να περνάμε τη ζωή μας πενθώντας. Ακόμα και οι άγιοι επιλέγουν κάθε φορά τον “στόχο” της συμπόνιας τους. Σκέψου ένας κοινός θνητός σαν κι εσένα». Και όμως, η εικόνα του άψυχου παιδιού την οποία μεταδίδει θρυμματισμένη η τηλεοπτική κάμερα, καταφέρνει να παραμερίσει τον κυνικό ρεαλιστή. Ξαφνικά, το άψυχο κορμί ενός άγνωστου παιδιού με θλίβει και με συνθλίβει. Νιώθω το υγρό, καυτό κύμα να φράζει τον λαιμό μου. Τι να ΄ναι αυτό άραγε; Έχω την ίδια υποψία με τον δημοσιογράφο. Ίσως αυτό που κομματιάζει την καρδιά δεν είναι η συμφορά των Αϊτινών. Εκείνη υπήρχε και πιο πριν. Την αγνοούσα και αδιαφορούσα. Ίσως να είναι, κυρίως, ο φόβος ότι μια τέτοια καταστροφή μπορεί μια ημέρα να χτυπήσει κι εμένα, κι εμάς. Δεν είναι τόσο η αλληλεγγύη για την άθλια ζωή τους όσο ο φόβος ότι ο θάνατός τους μπορεί μια ημέρα να γίνει και δικός μου…

LΙΝΚ:

http://gazikapllani.blogspot.com