Ρέστα από τρεις γενιές ηθοποιών

Οι τρεις γενιές ηθοποιών που συναντώνται στη σκηνή ισορροπούν και ως ύφος και ως δραστική αποτελεσματικότητα. Διανομή που δίνει ρέστα.

Η Τζένη Ρουσσέα, μάθημα ακρίβειας και ισορρόπησης ανάμεσα στο ρεαλιστικό και στο αστικό μελόδραμα που απαιτεί ο ρόλος. Η παλιά γενναία υποκριτική! Ο Γιώργος Τζώρτζης στέρεος, είρων, τραυματικά τραγικός και, για την εποχή και τις ιδέες ενός χαμένου κέντρου που υπερασπίζεται, ρομαντικά γραφικός!

Η Δάφνη Λαμπρόγιαννη εξελίσσεται σε μείζονος βεληνεκούς δραματική ντάμα, που λείπει πλέον από το θέατρο μας. Τι εσωτερική τέχνη, τι σημαίνουσες σιωπές, τι βάσανο και τι καημός και πόσο εγκλωβισμός καταδίκης η παρουσία της. Μπράβο.

Ο Ζαλμάς στην καλύτερη, κατά τη γνώμη μου, δουλειά του. Ο Μερμήγκης έδειξε με έξοχο μέτρο το πόσο χαλασμένος μπορεί να είναι ένας υποκριτής που υποδύεται τον επαναστατημένο. Ο Τσιμιτσέλης έπεισε πως έχει τσαγανό και με καλή καθοδήγηση πιάνει αλήθειες μέσα του που τις κρύβει το τηλεοπτικό τουλουπάνι. Η Τσαβάλου παίζει το σύγχρονο τσουλί αυθεντικά. Η Κοντομάρη λιτή και σκηνικά υποψιασμένη. Ο Καραγιάννης υπόσχεται. Αλλά κρατήστε το όνομα: Μαρία Αντουλινάκη.

Γεννήθηκε μια καρατερίστα ολκής!!