ΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΓΚΡΕΜΟΥ

Μοτίβα που ακούμε στα έργα του Μελά, του Ξενόπουλου, του Καμπανέλλη, της Αναγνωστάκη, του Κεχαΐδη, του Διαλεγμένου, του Μουρσελά, του Σκούρτη, του Χρυσούλη, του Μανιώτη, βρικολακιάζουν στην «Αττική Οδό» με νέο, τρομερό, αποτρόπαιο προσωπείο. Πράγμα που σημαίνει ότι έναν αιώνα η κοινωνία μας δεν άλλαξε ή άλλαξε προς το χειρότερο. Το Γουδή έγινε Μικρασιατική Καταστροφή, η Αντίσταση Εμφύλιος, το 1963-65 δικτατορία και το «Πολυτεχνείο» «Αττική Οδός». Οι τελευταίοι τίμιοι με τα φαινόμενα σκυταλοδρόμοι όμως, ο Ρέππας και ο Παπαθανασίου, είναι και ταλαντούχοι θεατρικοί μάστορες. Γράφουν και σκηνοθετούν με γνήσια και αποτελεσματικά μέσα καθαρό θέατρο, συχνά με καλύτερα τεχνικά επιτεύγματα από τον Ξενόπουλο και τον Μελά (ναι, δεν αποσύρω την εκτίμησή μου). Οι χαρακτήρες και οι τύποι που συγκροτούν το έργο τους είναι γνήσιοι και αυθεντικοί, έχουν εσωτερική συνοχή, ήθος και διάνοια, αναγνωρίσιμα και συστατικά των κινήτρων, των στρατηγικών τους, των σκοπών τους και των ασυνείδητων των ζωωδών τους καταβολών.

Το έργο των Ρέππα- Παπαθανασίου θα ενταχθεί χωρίς αμφιβολία ως ψηφίδα στο μεταπολεμικό μας θέατρο αυτογνωσίας δίπλα στα «Τέσσερα πόδια του τραπεζιού», στο «Ενυδρείο», στο «Μάνα, μητέρα, μαμά» του Διαλεγμένου, στο «Κομμάτια και θρύψαλα» του Σκούρτη, στα χαλαρότερα «Διαμάντια και μπλουζ» και «Με δύναμη από την Κηφισιά», αλλά και το νωπό «Απόψε τρώμε στης Ιοκάστης» του Δήμου, όλα καλειδοσκόπιο μιας τραυματικής, αδιέξοδης, τραγικά παραπαίουσας, ευνουχισμένης και συνάμα χαζοχαρούμενης ενώπιον του γκρεμού κοινωνίας.

Η παράσταση σκηνοθετημένη από τους συγγραφείς είναι ύψιστο μάθημα, εκτός των άλλων, υποκριτικής ιθαγένειας. Λόγος, κίνηση, συμπεριφορές, κραυγές, σιωπές, αισθητική συμπερίληψη του σημερινού μας οικοσυστήματος. Τα σκηνικά του Δαγκλίδη, αποθέωση των βιτρινών της Πατησίων (που ρωτάς «Μα ποιος τα αγοράζει αυτά;»). Τα κοστούμια της Σιούπη ανθολογία περιοδικών του life style. Οι φωτισμοί της Μαραγκουδάκη ξεγυμνώνουν και μνημειώνουν το γνωστό και μη εξαιρετέο.