Είναι θέμα βλέμματος

ΜΕΣΑ ΣΕ ΤΡΕΙΣ- ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ ΤΟ ΕΧΕΤΕ
ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. ΕΠΕΙΤΑ ΔΙΑΠΙΣΤΩΝΕΤΕ ΠΩΣ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΔΙΑΒΑΣΕΤΕ
ΣΤΗ ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΣΑΣ, ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΤΙ
ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΤΕ ΠΛΕΟΝ ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΣΑΝ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΘΡΑΥΣΜΑΤΑ ΓΥΑΛΙΟΥ, ΟΠΩΣ ΥΣΤΕΡΑ ΑΠΟ ΜΙΑ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΗ
ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ. ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ… ΕΠΑΝΑΒΑΠΤΙΣΜΕΝΑ
Ο φωτογράφος Ιγκόρ επιστρέφει βιαστικά με το τρένο στο σπίτι του, στη λίμνη Λεμάν της Ελβετίας, έπειτα από ολιγοήμερη παραμονή στη Βρετάνη. Μια αιφνίδια καλοκαιρινή καταιγίδα έχει σπάσει τα παράθυρα της πολυκατοικίας όπου έμενε. Δεν νιώθει δυσαρεστημένος απ΄ αυτή την αιφνιδιαστική αλλαγή σχεδίων. Παρατηρεί το τοπίο, τους συνταξιδιώτες του να συνομιλούν ή να πίνουν νερό, τη χαλασμένη βαλίτσα του να σέρνεται στο δάπεδο βγάζοντας μυρωδιά αναπτήρα, ένα παιδί να ζωγραφίζει το πρόσωπό του. Συναντά μια παλιά φίλη κι ακούει τα νέα για τη μετακόμιση και την κόρη της. Στο μπαρ του σταθμού της Γενεύης αφηγείται σε μια άλλη φίλη για το κατεστραμμένο τζαμωτό που δεν σκότωσε ευτυχώς κανέναν.

Ανεπαίσθητη ρυτίδωση
Ο Ιγκόρ κατάγεται από οικογένεια Ρώσων εμιγκρέδων που κατέφυγαν μετεπαναστατικά στη Γενεύη. Ο πατέρας του πνίγηκε σε μια πλατφόρμα γεώτρησης στη Βόρεια Θάλασσα όταν ήταν μόλις επτά χρονών. Έχει δίδυμα αδέλφια από τον δεύτερο γάμο της μητέρας του που ανήκουν στην ολυμπιακή κολυμβητική ομάδα της Ελβετίας, ωσότου αποκλείονται από την Ομοσπονδία επειδή θέτουν ζήτημα Τσετσένων μεταναστών σε μια γιορτή στο Δημαρχείο. Αλλά και ο Ιγκόρ έχει σχέση με το νερό και την κολύμβηση- ερασιτεχνική μεν, τραγικά καθοριστική δε. Απολαμβάνει συχνά τη λίμνη κοντά στο Βεβέ, καταγράφοντας τα συναρπαστικά βουνά και τους αμπελώνες που την περιβάλλουν, μέχρις ότου μια μέρα χαθεί κολυμπώντας, χωρίς λόγο, χωρίς προειδοποίηση. Η οικογενειακή παράδοση έχει τηρηθεί κι όμως ο μεγάλος κόσμος θα συνεχίσει την πορεία του σαν να μην έχει συμβεί τίποτα- μόνο μια ανεπαίσθητη ρυτίδωση της επιφάνειας.

Τα Θαύματα του Κόσμου παραπέμπουν στο ημερολόγιο του ταξιδευτή Μάρκο Πόλο και αποκαλύπτονται στον Ιγκόρ σ΄ ένα ταξίδι του στο Μεξικό όπου ο έρωτας θα αλλάξει τα «οράματά του». Η Ισπανίδα βιολόγος Μόνικα θα τον οδηγήσει σε μια περιπέτεια, όπου εκείνη ταξινομεί τη χλωρίδα της ερήμου κοντά στην Τιχουάνα κι εκείνος τις παγωμένες μεταμορφώσεις του καυτού τοπίου όπως το πρότυπό του, ο περίφημος φωτογράφος Έντουαρντ Ουέστον. Το αυτοκίνητό τους τους προδίδει, κοντεύουν να πεθάνουν από δίψα όταν τους μαζεύει ένα φορτηγό με λαθρεπιβάτες. Ο Ιγκόρ σχεδόν τυφλώνεται από τις αμμοθύελλες αλλά η Μόνικα τον καθοδηγεί με στιβαρό χέρι ωσότου ξαναβρεί την όρασή του. Και τι όραση! Πολυπρισματική, εστιασμένη στα ιριδίζοντα μι κρά θαύματα του κόσμου τούτου, κάτι που βοηθά να βλέπει τα πάντα σαν πούλιες ή σαν λέπια ψαριού- ακόμη και τις αποσπασματικές αναμνήσεις που κόβουν την πραγματικότητα σαν μαχαίρι.

Όπως ο φακός
Ο έρωτας της Μόνικας και του Ιγκόρ ουδέποτε δηλώνεται, απλώς φωτογραφίζεται με φευγαλέα ανοιγοκλεισίματα του φακού. Το ζευγάρι θα χωρίσει στο αεροδρόμιο της Πόλης του Μεξικού και θα συνεχίσει να βλέπεται κατά διαστήματα εδώ κι εκεί όπως τόσοι και τόσοι άνθρωποι στις μέρες μας. Ο Ιγκόρ θα συνεχίσει να ζει την απλή, γεμάτη μικρά θαύματα ζωή του – ένα παγωτό, τα πυροτεχνήματα της εθνικής γιορτής, μεταμορφούμενα τοπία και αυθαιρεσία της μνήμης. Ώσπου, όταν η Μόνικα φθάσει ένα πρωί στο Βεβέ δεν θα τον βρει πια. Ο κόσμος θα συνεχίσει την πορεία του χωρίς αυτόν, όμως σε αρμονία προς τον εαυτό του.