Το παράδειγμα της περσινής αναμέτρησης

Ας δοκιμάσουμε μια πολιτισμική μεταγραφή των εκλογικών δεδομένων: Οι πολίτες είχαν από τη μια μεριά μια διαψευσμένη από τα σκάνδαλα και καταρρακωμένη από την ελαστική αντιμετώπισή τους ηθικολογία του 2004 που δοκίμαζε ως τελευταίο όπλο της την αφηγηματική πρόκληση της Ν.Δ. («εκλογές λόγω της οικονομικής κρίσης»). Το σενάριο αυτό αποδραματοποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ με μια αφηγηματική επίθεση («στη βάση του προβλήματος δεν βρίσκεται η διεθνής οικονομική κρίση»), ανατράπηκε με τη συγκρότηση ενός νέου αφηγήματος («αιτία του προβλήματος είναι η κακοδιαχείρισή σας»), υποστηρίχθηκε από μια πολιτισμική στρατηγική («θα τα καταφέρουμε μαζί να αποφύγουμε την καταστροφή») που κορυφώθηκε σε μια επικοινωνιακή καμπάνια ήπια αισιόδοξης εξατομικευμένης προοπτικής («αυξήσεις πάνω από τον πληθωρισμό»). Τα στοιχεία αυτής της προσέγγισης δεν είχαν να κάνουν με την οικονομία αλλά κυρίως με μια πολιτισμική προσέγγιση που έβαζε στο κέντρο της ανάλυσης τόσο τις διαψευσμένες ελπίδες, τον θυμό, την αποθάρρυνση, την αμφιβολία, τον φόβο, όσο και την κάθαρση, την προσδοκία, την αισιοδοξία των ανθρώπων. Με δυο λόγια, έβαζε στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος τα πρωτογενή συμβολικά υλικά που παράγει η σχέση κουλτούρας- κοινωνίας. Στο ενδιάμεσο των δύο μεγάλων κομμάτων τα μικρότερα κόμματα προσανατολίστηκαν αναλόγως: ο ΛΑΟΣ προέβαλε τον φόβο, το ΚΚΕ την καταγγελία, ο ΣΥΡΙΖΑ την εκλογικευμένη αντίθεση και οι Οικολόγοι Πράσινοι τις καλές προθέσεις.