Μικρόβια, ιοί και εξουσία

ΩΣ ΕΜΠΕΙΡΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΚΑΡΙΕΡΑΣ ΚΑΙ ΝΕΥΡΟΛΟΓΟΣ, Ο ΒΡΕΤΑΝΟΣ
ΛΟΡΔΟΣ ΝΤΕΪΒΙΝΤ ΟΟΥΕΝ ΕΞΕΤΑΖΕΙ ΔΙΕΙΣΔΥΤΙΚΑ ΤΗΝ
ΑΜΦΙΔΡΟΜΗ ΣΧΕΣΗ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ
ΗΓΕΤΩΝ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ. ΤΑ ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ
ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΟΛΟΥ ΚΑΘΗΣΥΧΑΣΤΙΚΑ
«Ασχολήθηκα με τις επιπτώσεις των ασθενειών αρχηγών κρατών στον ρουν της ιστορίας, ένα αντικείμενο που εγείρει πολυάριθμα ερωτήματα: πόσο επηρέασε η ασθένεια τις αποφάσεις τους; Τι κινδύνους ενέχει η συγκάλυψη της ασθένειας; Ποιες είναι οι δυσκολίες στην απομάκρυνση ασθενών ηγετών τόσο σε δημοκρατικά όσο και σε αυταρχικά πολιτεύματα; Και, τέλος, ποιες είναι οι ευθύνες των γιατρών τους; Έχουν καθήκον αποκλειστικά απέναντι στον ασθενή τους, όπως συμβαίνει συνήθως, ή μήπως οφείλουν να λαμβάνουν υπόψη την πολιτική υγεία ολόκληρου του κράτους;».

Έχουμε διαβάσει αρκετές μαρτυρίες γιατρών που βρέθηκαν δίπλα σε μεγάλους άντρες αλλά, αργά ή γρήγορα, πέφτουμε πάνω σε κλειστές πόρτες.

Ο Ντέιβιντ Όουεν ειδικεύτηκε στη νευρολογία και την άσκησε επί σειρά ετών τόσο ως ερευνητής όσο και ως μάχιμος. Η δεύτερη αγάπη του, η πολιτική τον οδήγησε σε υψηλά αξιώματα: υπουργός Εξωτερικών με τους Εργατικούς επί Τζέιμς Κάλαχαν, συνιδρυτής και αρχηγός του σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Του δόθηκε λοιπόν η ευκαιρία να συνομιλήσει τετ-α-τετ με πολλούς από τους μεγάλους άνδρες της εποχής του και με το «τρίτο μάτι» του νευρολόγου να παρατηρήσει συμπτωματολογίες που σε άλλους ομολόγους του θα περνούσαν απαρατήρητες ή θα φαίνονταν ανεξήγητες. Η πολύχρονη εμπειρία του τον έστρεψε προς τη συστηματική έρευνα της ηγετικής παθολογίας. Τα πορίσματά του; Άλλοτε απαλλακτικά, άλλοτε σοκαριστικά. Ο Αδόλφος Χίτλερ, λ.χ., που στη λαϊκή μυθολογία καταγράφεται ως τυπικός παράφρων, σύμφωνα με τον λόρδο Όουεν, έδινε «παραπλανητική εικόνα», επιδείκνυε ασυνήθιστη πανουργία, προσεκτικούς υπολογισμούς και αυτοπειθαρχία και δεν χρεώνεται τελικά παρά με το Σύνδρομο της Ύβρεως (μια μορφή ναρκισσιστικού μεσσιανισμού που πλήττει συνήθως όσους βρίσκονται στην εξουσία), όπως και ο Τόνι Μπλερ ή ο Μπους ο Νεώτερος. Απεναντίας, ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, ο Πατέρας της Νίκης, ήταν χρόνιος αλκοολικός και κατά περιόδους έπασχε από κατάθλιψη. Ο Τζων Κέννεντυ έπασχε από μια ενδοκρινολογική διαταραχή των επινεφριδίων, που του προκαλούσε αφόρητους πόνους και μείωνε σημαντικά την ικανότητά του να παίρνει τις σωστές αποφάσεις, κάτι που φάνηκε έκδηλα στη διάρκεια της αποτυχημένης απόπειρας ανατροπής του Φιντέλ Κάστρο.