ΤΑ ΣΤΟΜΑΧΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΒΑΣΙΛΙΚΟΙ ΚΑΒΟΥΡΕΣ

Αυτά μας τα ΄παν κι άλλοι. Ο Ντουγκέν δεν κομίζει γλαύκα εις Αθήνας όταν καταδεικνύει τη σκανδαλώδη ομοιότητα- τηρουμένων πάντα των αναλογιών- ανάμεσα στον γέρο Στάλιν που, λίγους μήνες πριν πεθάνει, ετοιμάζει ένα πογκρόμ κατά των Ρωσοεβραίων και στον ακμαίο Πούτιν που θυσιάζει νέα «μαύρα πρόβατα» για να ανακτήσει ξανά η μαμά Ρωσία τον διεθνή σεβασμό, ό,τι απώλεσε επί της ηγεμονίας του μέθυσου προκατόχου του Γιέλτσιν. Ο Ντουγκέν περνάει κάτω από την επιφάνεια και μας δείχνει πώς ακριβώς καταφέρνουν να επιζήσουν όσοι αντρώθηκαν στο «αντίπαλο δέος» των ΗΠΑ και καλούνται τώρα να τα βγάλουν πέρα με συνθήκες του πιο άγριου καπιταλισμού, λες και ζουν σε «μια Αμερική του 19ου αιώνα χωρίς τους Ινδιάνους». Στην παγωμένη Θάλασσα του Μπάρεντς, τα τέκνα μιας άσπλαχνης μητέρας- πατρίδας και οι αδίστακτοι νεόπλουτοι εθνοκάπηλοι καταβροχθίζονται χωρίς διάκριση από τους βασιλικούς κάβουρες, το παγκοσμίου φήμης έδεσμα της περιοχής. Όταν οι κάβουρες θα φτάσουν στα δικά μας στομάχια- τεκμαίρεται ο Μαρκ Ντουγκέν- αθώοι κι ένοχοι θα έχουν αλεστεί εξίσου.