Πελατειακές σχέσεις

Όμως ας αφήσουμε κατά μέρος την πολιτική ελίτ αφού, ούτως ή άλλως, το πρόβλημα δεν είναι πολιτικό ή δεν είναι μόνον πολιτικό. Το πρόβλημα αγγίζει όλα τα στρώματα και τα κύτταρα μιας κοινωνίας που έχει προ πολλού ισοπεδωθεί. Ποια είναι τα διακριτικά της οικονομικής ελίτ; Αν τους αφαιρέσεις τους φουσκωτούς, αν τους βγάλεις από τα οχυρά τους, τι απομένει; Πόσο διαφορετική θα ήταν η Ελλάδα αν ο Χρήστος Λαμπράκης δεν ήταν μοναδικός, αν δεν εκπροσωπούσε μια ολόκληρη τάξη Ελλήνων που αγαπούν και στηρίζουν με όσα μέσα διαθέτουν τη δημιουργία;

Σε τι οφείλεται η, έστω ξεπουπουλιασμένη, αυταρέσκεια της ακαδημαϊκής μας ελίτ; Μήπως στο γεγονός ότι έχει διασώσει τη Μεγάλη Ιδέα της εκπαίδευσής μας, το πανεπιστημιακό άσυλο για να μη δυσαρεστήσει την αξιότιμη πελατεία της, με κουκούλα ή όχι; Μιλάμε για πελατειακές σχέσεις παραγνωρίζοντας το γεγονός ότι τα παιδιά μας, στο πανεπιστήμιο, εκπαιδεύονται μια χαρά στον τομέα.

Άφησα τελευταία τη συμπαθή τάξη των διανοουμένων, όσων εν πάση περιπτώσει επικαλούνται οι διάφοροι καλοθελητές της κοινωνικής μας συνείδησης όποτε βρέξει λίγο παραπάνω. Δεν μιλούν, λένε. Πού κρύφτηκαν κι αυτοί; Κι όταν ανοίξουν το στοματάκι τους και πουν κάτι που δεν ταιριάζει στην αναμονή των καλοθελητών, τότε οι ίδιοι τούς ζητούν να το βουλώσουν.

Η Ελλάδα είναι δημοκρατία.

Δεν ανέχεται καμία διάκριση καμιάς ελίτ. Σέβεται μόνον τους κολλητούς, τους φουσκωτούς, τα 4Χ4 στο πεζοδρόμιο και ανεβάζει την τηλεθέαση παρακολουθώντας σκυλοκαβγάδες σε ήχο πλάγιο δεύτερο. Τα υπόλοιπα αχρείαστα να είναι.

Είθε να ξημερώσει ευτυχές το Νέον Έτος.