«Φέρνουν μαύρη συμφορά η φτώχεια και τα πλούτη»

Η κριτική μελέτη των μορφών κοινωνικού ελέγχου που ασκούν οι κοινωνίες αυτές στην οικονομική δραστηριότητα μέσα από το ήθος του μοιράσματος θέτει σημαντικά ερωτήματα που κάθε σύγχρονο πρόταγμα αναδιανομής οφείλει να στοχαστεί. Νοσταλγικά ίχνη αυτού του διακριτού εξισωτικού ήθους μοιράσματος και αναδιανομής επιβιώνουν φυσικά στη λαϊκή κουλτούρα–μού έρχονται στο μυαλό οι γνωστοί στίχοι του Τσιτσάνη: «Δυο δρόμοι τη χωρίζουνε την κοινωνία τούτη, και φέρνουν μαύρη συμφορά η φτώχεια και τα πλούτη.

Της κοινωνίας η διαφορά φέρνει στον κόσμο μεγάλη συμφορά». Αλλά μήπως και στην καθημερινότητά μας δεν εξακολουθούμε να διεκπεραιώνουμε μεγάλο μέρος της ζωής μας εκτός εμπορευματικών σχέσεων; Στο πλαίσιο οικογενειακών και φιλικών προσφορών και υποχρεώσεων ή άλλων δικτύων αρωγής και αλληλεγγύης; Ίσως η μεγαλύτερη επιτυχία του (ύστερου) καπιταλισμού, η σημαντικότερη προϋπόθεση της ηγεμονίας του, να είναι η ιδεολογική απώθηση των περιοχών και των διαστάσεων εκείνων του βίου στις οποίες δεν έχει κατορθώσει μέχρι σήμερα να κυριαρχήσεικάτι που έχει επισημανθεί από μερίδα οικονομολόγων (Williams, GibsonGraham, κ.ά.). Οι Κοινωνίες μοιράσματος μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά στην άρση αυτής της απώθησης.