Με λάμψη ανέσπερη

ΕΝΑ ΛΕΥΚΩΜΑ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ «ΔΙΑΒΑΣΤΕΙ»
ΚΑΙ ΣΑΝ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ. ΕΝΑ ΜΩΡΟ ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΑΙΔΑΚΙ, ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ
ΜΕ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ (ΚΑΠΟΤΕ ΥΠΗΡΧΑΝ ΚΑΙ ΠΟΔΙΕΣ), ΠΟΥ
ΓΙΝΕΤΑΙ ΓΥΝΑΙΚΑ, ΑΛΛΑΖΕΙ, ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ ΚΑΙ ΑΛΛΑΖΕΙ.
ΠΑΝΤΑ; ΟΤΑΝ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΙΚΗ ΒΟΥΓΙΟΥΚΛΑΚΗ Ο
ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΤΙΚΟΣ
Στο λεύκωμα Αλίκη, Μια Ζωή Σε Φωτογραφίες (Εκδ. Ψυχογιός) οι μόνες διαφορετικές… Αλίκες είναι οι Αλίκες μωρό και παιδάκι- ιδίως εκείνη που είναι ντυμένη με παραδοσιακή φορεσιά και κοιτάζει κατάματα τον φακό, έχοντας δίπλα της τον μικρό αδελφό της ντυμένο τσολιά. Από εκεί και πέρα η Αλίκη παραμένει η ανέμελη, φωτογενής, λαμπερή ηθοποιός που γνωρίσαμε όλοι. Ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ (των 200 ιλουστρασιόν σελίδων) δεν παύεις να αναρωτιέσαι αν- τελικά- οι ρόλοι της ήταν η βαθύτερη αλήθεια της ή αν υπήρχε και άλλη Αλίκη που εμείς δεν θα μάθουμε ποτέ.

Όπως γράφει ο Σταμάτης Φασουλής στον πρόλογο του λευκώματος, «κανένα αρσενικό δεν λάτρεψες όπως τον φακό». Δεν τον απάτησε ποτέ, ίσως γιατί κι εκείνος της είχε αδυναμία. Από παιδί. Από έφηβη. Φωτογραφία σελίδα 17.

Φωτογραφία ασπρόμαυρη (όπως είναι οι περισσότερες), λίγο κιτρινισμένη, λόγω εποχής: όλες οι νεαρές αμαλίες στη σχολική γιορτή του Γυμνασίου, κοιτούν αλλού, εκτός από μια καστανή κοπελίτσα που είναι στραμμένη σε μας, κοιτάζοντας ίσια μέσα στον φακό. Στη λεζάντα από κάτω διαβάζουμε «η απόφαση να γίνει ηθοποιός έχει ήδη ληφθεί». Μία σελίδα μετά: στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το 1953, με το Εθνικό Θέατρο, μαθήτρια ακόμη της σχολής, πλάι στον Χριστόφορο Νέζερ, στον ρόλο της Λουιζόν, με το έργο «Κατά Φαντασίαν Ασθενής».

Επί της ουσίας παρακολουθούμε βήμα βήμα τη ζωή της μέσα από τους ρόλους της στον κινηματογράφο και το θέατρο και τις λεζάντες με ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τα γυρίσματα, τους συνεργάτες, τα σχόλια της εποχής. Κάπου στο κέντρο του βιβλίου, η Αλίκη στη στάση του σχολικού με τον Γιάννη παιδάκι, λίγο πιο μετά ευτυχισμένες οικογενειακές φωτογραφίες με τον Δημήτρη (Παπαμιχαήλ)

και τον Γιάννη αγκαλιά.

Όσο και να ψάξεις, άλλες φωτογραφίες από προσωπικές στιγμές δεν υπάρχουν κι ας είναι ένα βιβλίο φτιαγμένο από το προσωπικό αρχείο του Γιάννη Παπαμιχαήλ. Ρόλοι πολλοί, Αλίκη λίγη.

Γιατί;

Καλύτερα απαντάει σ΄ αυτό ο Παναγιώτης Φύτρας που επιμελήθηκε δημοσιογραφικά την έκδοση.

«Η ίδια έλεγε έγινα ηθοποιός από ανάγκη. Όταν κατάλαβα ότι ο κόσμος γύρω μου είναι σκληρός. Για μένα ο πραγματικός κόσμος είναι αυτός της σκηνής».