ΔΕΝ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ ΠΑΡΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥ

Άλλοτε ως σαιξπηρικός Φάλσταφ, υπέρβαρος καταφερτζής που εναποθέτει στην μπαγαποντιά και στην ευγλωττία του την εξασφάλιση του επιούσιου, άλλοτε ως μοναχικός Πολίτης Κέιν, που- καθώς ψυχορραγεί – ψιθυρίζει «Ρόουζμπαντ» (το παιδικό του έλκηθρο και, κατ΄ επέκταση, η αμετάκλητα χαμένη παιδική του αθωότητα), ο Όρσον Γουέλς αρνείται σθεναρά να ενηλικιωθεί και να αναλάβει τις αντίστοιχες υποχρεώσεις. Παντρεμένος τρεις φορές και με τρεις κόρες (μία ανά σύζυγο), δεν διστάζει να στρέψει τα νώτα στον οικογενειακό βίο και να τσιλημπουρδίσει ώς τα γεράματά του. Στις ταινίες του, οι γυναίκες διαδραματίζουν μάλλον περιθωριακό ρόλο και ενίοτε δεν συγκαλύπτεται ο μισογυνισμός του.

Συνυπολογίζοντας την καίρια σημασία που είχαν για εκείνον οι αντρικές φιλίες- και οι παρεπόμενες «προδοσίες» – ο Ντέιβιντ Τόμσον εγείρει αυτονόητα το ερώτημα: ήταν ο Όρσον Γουέλς κρυφοομοφυλόφιλος; Η απάντηση του βιογράφου είναι «γουελσιανά» περιπαικτική: «Ασχέτως των φαντασιώσεων και της σαγήνης, ο Γουέλς δεν ήταν ομοφυλόφιλος. Γιατί; Επειδή δεν μπορούσε να διανοηθεί να αγαπήσει κάποιον άλλον σε ολόκληρο τον κόσμο […].

Ο Γουέλς ήταν ομοφυλόφιλος με έναν μοναδικά προσωπικό τρόπο: αγαπούσε τον ίδιο του τον εαυτό».