«Γίναμε επικίνδυνα άπληστοι»

«Η “Χριστουγεννιάτικη Ιστορία” θα μας λέει πάντα πως θα υπάρχουν κι εκείνοι που θα μοιράζονται όσα έχουν. Και πως υπάρχει και η μεγάλη χαρά τού να δίνεις», ξεκαθαρίζει από την αρχή ο Τζέρεμι Άιρονς, αργά, νωχελικά σχεδόν, από την άλλη άκρη της γραμμής για την ιστορία του Ντίκενς, με ήρωα τον Εμπενίζερ Σκρουτζ, που θα παρουσιάσει σε δύο παραστάσεις (που τείνουν να γίνουν sold out) στις 15 και 16 του μήνα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Τι μπορεί να μας πει σε μια εποχή οικονομικής (και όχι μόνον) κρίσης η ιστορία ενός τσιγκούνη;-επιμένω. «Ό,τι έλεγε και όταν την έγραψε ο Ντίκενς. Πως όταν έχουμε πλούτη θα πρέπει να τα ξοδεύουμε και για τους γύρω, για φίλους, για οικογένεια. Δεν αλλάζει αυτό με καμία κρίση. Φτάσαμε δε σ΄ αυτήν, διότι πολλοί ήθελαν περισσότερα απ΄ όσα μπορούν να αποκτήσουν κι έγιναν άπληστοι. Όλο και πιο άπληστοι. Αυτό που λέμε καπιταλισμός άρχισε να ξεφεύγει από τα όριά του και ό,τι ξεφεύγει από τα όριά του καταρρέει».

Τι πιστεύετε πως θα μας έδειχναν, όπως και στην «Ιστορία», τα Φαντάσματα Παρελθόντων Χριστουγέννων;

Ανθρώπους μπουκωμένους με όλα εκείνα που δεν χρειάζονται πραγματικά, άπληστους που υπακούουν στην εντολή «Αγόρασε, αγόρασε, αγόρασε, αυτό σε κάνει ευτυχισμένο».

Και τι περιμένετε να μας δείξουν τα Φαντάσματα του Μέλλοντος;

Χριστούγεννα που πλέον θα καλλιεργούμε ευσυνείδητα τη γη και θα παράγουμε το φαγητό μας. Θα συνηθίσουμε να ζούμε με λιγότερα, τα αναγκαία, και να είμαστε ικανοποιημένοι μ΄ αυτά. Έχουμε φτάσει σε σημείο που δεν παράγουμε όσα απαιτούμε. Κι εγώ όπως και πολλοί άλλοι στον κόσμο είμαι αηδιασμένος με αυτό που έχουμε προκαλέσει και θέλω να κάνουμε κάτι για να το αλλάξουμε. Στο μέλλον, ας πούμε, βλέπω να επιδιορθώνουμε συστηματικά ρούχα αντί να αγοράζουμε τόσα πολλά και άχρηστα και να τα πετάμε. Έχετε πει πως η ηθοποιία είναι ή θα έπρεπε να είναι το ίδιο επικίνδυνη με την οδήγηση μοτοσυκλέτας…

Όταν καβαλάω μοτοσυκλέτα έχω την αίσθηση πως είμαι στα όρια. Κάποιος είπε: «Το ρίσκο είναι επιπλέον ημέρες ζωής». Συμφωνώ και αυτό πάντα ψάχνω. Όταν με ρωτάνε τι θέλει η ηθοποιία, λέω:

Δρόμους στρωμένους με αυτά που νομίζω πως δεν μπορώ να πετύχω και που μπορεί να ανακαλύψω πως τελικά το μπορώ! Δίχως ρίσκο άλλωστε, όπως λένε, δεν έχεις και κέρδος.

Αλήθεια, βαριέστε καθόλου με τη δουλειά σας;

Βαριέμαι πολύ εύκολα, γενικά. Η διαδικασία της κινηματογράφησης είναι τόσο βαρετή.

Και όταν ως χαρακτήρας θέλεις να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση, είναι αφόρητη. Να μένεις ημέρες ή και βδομάδες σε δωμάτια ξενοδοχείων περιμένοντας…

Κάποιοι μεγάλοι ηθοποιοί έχουν πει πως οι καλύτεροι ρόλοι είναι αυτοί που δεν έχουν έρθει ακόμη.

Αυτό είναι το καλό με τη δουλειά μας. Δεν ξέρεις ποτέ τι θα έρθει. Ποιος ρόλος θα έρθει να σε ταρακουνήσει. Θα είμαι πολύ τυχερός αν έρθει ένας που πραγματικά θα με συγκλονίσει.

Ξεχωρίζετε κάποιους ρόλους;
Ο καθηγητής Χάμπερτ Χάμπερτ στη «Λολίτα» ήταν δύσκολος ρόλος με πολλά επίπεδα.Έμαθα πολλά απ΄ αυτόν.

Θα τσαλακώνατε το ίματζ, την εικόνα σας;

Βεβαίως. Έτσι κι αλλιώς δεν έχω συνείδηση κανενός ίματζ, καμιάς εικόνας που είναι και διαφορετική σε κάθε χώρα. Θα ευχόμουν να είναι θετική. Να βγαίνουν οι θεατές πιο φωτισμένοι απ΄ ό,τι ήταν όταν μπήκαν. Αυτό μάλιστα. Με ενδιαφέρει.

ΙΝFΟ

Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Βασ. Σοφίας, τηλ.:
210-7282.333) την Τρίτη 15 και την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου στις 20.30. Με ελληνικούς υπέρτιτλους. Εισιτήρια: 28, 45, 65 και 85 ευρώ και 100 VΙΡ. Προπώληση: Στο Μέγαρο και το http://www. megaron. gr.
Πληροφορίες: τηλ.: 210-7258.510.

«Λιγότεροι ρόλοι για τους ωριμότερους»

Πιο ώριμες ηθοποιοί παραπονιούνται ότι το Χόλιγουντ διώχνει τους ηθοποιούς- και ιδιαίτερα τις γυναίκες- όταν μεγαλώνουν.

Υπάρχει όντως πρόβλημα. Το σινεμά λατρεύει τα νεανικά πρόσωπα και οι μεγαλύτεροι βρισκόμαστε στη θέση να παλεύουμε όλο και πιο πολύ για κάποιον καλό ρόλο. Και είναι αλήθεια ότι υπάρχουν όλο και λιγότεροι ρόλοι για ωριμότερους… Αυτό έχει σχέση με το κοινό που πηγαίνει κατά κύριο λόγο στο σινεμά, που είναι νεώτερο. Και θέλει να δει στην οθόνη κάποιον να τον ερωτευθεί.

Νομίζω πως συμβαίνει παντού, αλλά μπορώ να πιστοποιήσω πως πολλές Ελληνίδες είναι ερωτευμένες μαζί σας.

Με κολακεύει. Όμως είναι ερωτευμένες με την εικόνα μου. Όχι με μένα τον ίδιο! Θα τους αφιερώνατε κάτι;
Το «Wonderful Τonight» του Έρικ Κλάπτον.