«Έχω καταγωγή αλβανική, δυστυχώς…»

«Αγαπητέ “Υπάρχουμε… Συνυπάρχουμε;”. Το 1997 μετανάστευσα από την Αλβανία στην Ελλάδα, ακολουθώντας τους γονείς μου, σε ηλικία δώδεκα χρονών. Έχω καταγωγή αλβανική, δυστυχώς. Λέω δυστυχώς, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί η καταγωγή μου μού έχει σταθεί μονάχα μεγάλο εμπόδιο σε πολλά πράγματα. Μεταξύ άλλων και στην εξάσκηση του επαγγέλματος που αγαπώ ιδιαίτερα. Ανήκω στη γενιά των μεταναστών που μετέχουν της ελληνικής παιδείας. Έχουμε αποφοιτήσει από το ελληνικό Πανεπιστήμιο, σε διάφορες Σχολές, όπως η Φιλοσοφική, το Φυσικομαθηματικό, το Χημικό αλλά και τις Παιδαγωγικές Σχολές, όπως είναι η περίπτωσή μου και πολλών άλλων. Είμαι, λοιπόν, απόφοιτος του τμήματος ΦΠΨ του Πανεπιστημίου Αθηνών και τώρα ολοκληρώνω το μεταπτυχιακό μου στο Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Αθηνών. Μέχρι τη στιγμή της αποφοίτησής μας θεωρούμασταν ισότιμοι. Η αλήθεια είναι πως δεν γίνεται κάποια διάκριση ανάμεσα σε εμάς, τα παιδιά των μεταναστών και τους συμφοιτητές μας. Μετά την αποφοίτησή μας όμως αρχίζουν τα προβλήματα. Από εκεί και στο εξής δεν θεωρούμαστε πλέον ισότιμοι και ισάξιοι με τους συναδέλφους μας να υπηρετήσουμε στην εκπαίδευση, για τον απλούστατο λόγο ότι κουβαλάμε μαζί μας ένα “προπατορικό αμάρτημα”: είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε εκτός Ελλάδας ή οι γονείς μας να μην έχουν ελληνική καταγωγή. Κοντολογίς, δεν έχουμε το δικαίωμα να εξασκήσουμε το επάγγελμα για το οποίο εκπαιδευτήκαμε και είναι αδύνατον να αποκτήσουμε άδεια διδασκαλίας στα χέρια μας. Σε πρακτικό επίπεδο σημαίνει πως όχι μόνο στον δημόσιο τομέα αδυνατούμε να εργαστούμε, καθώς δεν μπορούμε να δώσουμε τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, αλλά ούτε και στον ιδιωτικό. Από προσωπική πείρα ξέρω πως αυτή η κατάσταση έχει φέρει σε απελπισία πολλά παιδιών μεταναστών. Τα έχουμε, κυριολεκτικά, χαμένα. Τι να κάνουμε; Να γυρίσουμε πίσω στις χώρες καταγωγής των γονέων μας, όπου θεωρούμαστε πλέον ξένοι; Γιατί εδώ μεγαλώσαμε και μορφωθήκαμε. Να μεταναστεύσουμε ξανά σε κάποια άλλη χώρα όπου αναγνωρίζονται κάποια βασικά δικαιώματα; Αλλιώς, για να επιβιώσουμε με την κατάσταση όπως έχει, δεν μας μένει παρά να κάνουμε τις ίδιες δουλειές που έκαναν και οι γονείς μας. Όποιο και από τα τρία και αν επιλέξουμε είμαστε αναγκασμένοι να αποδεχθούμε πως αποτύχαμε. Όχι επειδή δεν δουλέψαμε σκληρά- συχνά κάτω από αντίξοες συνθήκες, χωρίς να υπάρχουν τάξεις υποδοχής και επιπλέον μαθήματα στήριξης της ελληνικής γλώσσας-, αλλά επειδή δεν μας έδωσαν τη δυνατότητα να αποδείξουμε την αξία μας. Εκείνο που ζητάμε είναι μια ίση μεταχείριση με τους συναδέλφους μας και, επιτέλους, να είμαστε σε θέση να εργαστούμε στην εκπαίδευση. Αν όχι στον δημόσιο τομέα, τουλάχιστον στον ιδιωτικό, έως ότου αποκτήσουμε την πολυπόθητη ελληνική υπηκοότητα, την οποία δεν ξέρουμε εάν και πότε θα την αποκτήσουμε… Από γνωστούς μου έχω ακούσει, κατά καιρούς, την παρατήρηση ότι επειδή για παιδιά σαν και μένα τα ελληνικά δεν είναι η μητρική μας γλώσσα δεν μπορούμε να υπηρετήσουμε με επιτυχία το λειτούργημα του εκπαιδευτικού. Η απάντησή μου είναι απλή: ας μας δώσουν την ευκαιρία να αποδείξουμε αυτά που ξέρουμε και να προσφέρουμε και σε περίπτωση που αποδειχθούμε κατώτεροι των περιστάσεων να μας απορρίψουν. Να μην ξεχνάμε τα λόγια του Ισοκράτη ότι “Έλληνες είναι όσοι μετέχουν της ελληνικής παιδείας”. Δεν ζητάμε χάρη αλλά ισότητα ευκαιριών. Δεν θέλουμε να μας κρίνουν για την καταγωγή μας αλλά για τις ικανότητές μας. Έχοντας περάσει τα μισά χρόνια από τη ζωή μου στη χώρα καταγωγής μου και τα άλλα μισά στην Ελλάδα, αυτή την ώρα βρίσκομαι κυριολεκτικά στον αέρα, ξεκρέμαστος και δεν ξέρω ποια από τις δύο χώρες (πατρίδες), οι οποίες συνεχώς με διώχνουν και δεν με θέλουν, να επιλέξω για να συνεχίσω τη ζωή μου. Πολλά, πάρα πολλά παιδιά μεταναστών, βρίσκονται αυτή την στιγμή στην ίδια κατάσταση με μένα. Άλλοι πολλοί τα επόμενα χρόνια θα προστεθούν στις τάξεις μας, έχοντας τελειώσει ένα ελληνικό πανεπιστήμιο και μη έχοντας δικαιώματα εργασίας.

Ευχαριστώ για τη φιλοξενία Ντενίς Β. vuka-denis@hotmail. com»

LΙΝΚ:

● http://gazikapllani.blogspot.com