Μια νοσοκόμα στον πόλεμο

«Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ σήμερα στα νοσοκομεία του Ιράκ είναι πολύ δύσκολη. Δεν υπάρχουν ούτε φάρμακα ούτε μέσα. Αλλά όλες αυτές οι απίστευτες δυσκολίες μας έμαθαν να δουλεύουμε και στις πιο αφόρητες συνθήκες», λέει η Φαγιά και περιγράφει συγκλονιστικές στιγμές από την εποχή του πολέμου: «Προσωπικά δουλεύω εδώ και τριάντα χρόνια σε κεντρικό νοσοκομείο της Βαγδάτης, όπου ποτέ δεν ένιωθα ασφαλής. Από την εποχή του πολέμου με το Ιράν θυμάμαι τον εαυτό μου πάντα έτοιμο να τρέξει σε καταφύγιο από τις βόμβες που έπεφταν… Παρ΄ όλα αυτά η πιο δύσκολη στιγμή που έζησα ήταν πριν από επτά χρόνια. Ήταν οι μέρες που υπήρχαν σφοδρές μάχες στο αεροδρόμιο της πόλης ανάμεσα στους Αμερικανούς και τις δυνάμεις του Σαντάμ. Τα αεροπλάνα βομβάρδιζαν όλη την ώρα και ο ουρανός ήταν μονίμως σκοτεινός, δεν έβλεπες τίποτα. Ήμουν αναγκασμένη να μείνω στο νοσοκομείο για δύο εβδομάδες, γιατί δεν μπορούσα να βγω έξω. Δεν ξέραμε τι γινόταν, εάν έπεσε ή όχι ο Σαντάμ. Στο νοσοκομείο έφταναν συνεχώς τραυματίες, παιδιά και ηλικιωμένοι, τραυματισμένοι από τις βόμβες που έριχναν τα αεροπλάνα. Ήταν μια τρομακτική εικόνα».

Με το τέλος των εχθροπραξιών ξημέρωσε μια περίοδος απελπισίας για τους κατοίκους της Βαγδάτης. «Την πιο τρομακτική εικόνα την αντίκρυσα όταν βγήκα, κάποια στιγμή, στο μπαλκόνι. Επικρατούσε χάος. Άνθρωποι που λεηλατούσαν τα πάντα. Και Αμερικανοί στρατιώτες στην αυλή του νοσοκομείου που προσπαθούσαν να επιβάλουν την τάξη. Ήταν εκεί για την ασφάλειά μας, αλλά για μένα ήταν το σύμβολο της κατοχής» λέει η Ιρακινή νοσοκόμα…